1

ΤρίπΘεραπυ

 

Στις αρχές του Φεβρουαρίου και ενώ διάβαζα ότι «βιώνουμε σήμερα μια αναγέννηση της ψυχεδελικής έρευνας» σε ένα άρθρο του Michael Pollan στο «New Yorker», το μυαλό μου πήγε στην Λίζα και στο φωτεινό της χαμόγελο, ενώ μου μιλούσε για τι άλλο, για το rebοot της έρευνας πάνω σε ψυχοδηλωτικές ουσίες. Με τη Λίζα γνωριστήκαμε πριν αρκετά χρόνια, όταν είχα τη χαρά να την φιλοξενήσω σπίτι μου και ενώ έκανε μια σύντομη στάση στα ταξίδια της σε όλο τον πλανήτη. Ανάμεσα σε αρκετά λίτρα τσάι και ενώ μου μιλούσε για τις εμπειρίες της, μου ανέφερε την έρευνα που έκανε σε σχέση με τα ενθεογενή και πιο συγκεκριμένα με τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης στα πλαίσια του phd της στο San Fransisco.

 

Pyschoactive_Drugs

Στην έρευνά της είχε ασχοληθεί με τη χρήση απαγορευμένων ουσιών στα πλαίσια θεραπείας και έμαθα ότι τόσο το διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος ή ευρύτερα γνωστό ως LSD (d-lysergic acid diethylamide) όσο και τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης έχουν χρησιμοποιηθεί από το 1960, τόσο για τη θεραπεία νευρώσεων όσο και για θεραπείες σε ασθενείς με έντονο άγχος, Μετατραυματική Αγχώδη Διαταραχή (PTSD) και κατάθλιψη.

Και παρόλο που είναι εξαιρετικά δύσκολο, η Λίζα προσπάθησε να μου κάνει αισθητά διακριτή τη σημασία της συγκεκριμένης εφαρμογής από οποιαδήποτε άλλη πολιτιστική, κοινωνική, καλλιτεχνική, πνευματική ή ψυχαγωγική χρήση. Θα το σεβαστώ και θα προσπαθήσω να αφήσω έξω το γοητευτικό κομμάτι του μυστικισμού, της φιλοσοφίας και της ιστορικοκοινωνικής, πολιτιστικής αλλά και οικονομικής σημασίας των ενθεογενών. Ούτως ή άλλως είτε τα αποκαλούμε ψυχογενή, ψυχοτρόπα, ενθεογενη-ενθεογόνα, δεν αποφεύγουμε τις νοητικές συνδέσεις.

Τα πιθανά επιστημονικά οφέλη από την χρήση ψυχεδελικών ουσιών εμπίπτουν γενικά σε δύο κατηγορίες. Φαίνεται να είναι  φαρμακευτικά χρήσιμα, καθώς σε ελεγχόμενες δόσεις και χωρίς παρενέργειες, βοηθούν στον έλεγχο του στρες και του πόνου, ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις (πάντα υπό καθοδήγηση)  προσφέρουν μια αντισυμβατική άποψη της λειτουργίας του ανθρώπινου νου,  αγγίζοντας το πανάρχαιο, πρόβλημα προσπέλασης και εργασίας με την ανθρώπινη συνείδηση.

Και φυσικά το τελευταίο θέμα, προκαλεί αρκετά ερωτήματα τόσο ιατρικού όσο και πολιτικοκοινωνικού ελέγχου, θέτοντας εδώ και αρκετά χρόνια το ζήτημα του ενθεογενούς ακτιβισμού.

hofmann_albert_interview1-4

Ψυχεδελικά φυτικής προέλευσης, όπως η μεσκαλίνη (από τον κάκτο πεγιότ), η ψιλοκυβίνη (μαγικά μανιτάρια) και το DMT (από την ayahuasca, αφέψημα διαφόρων εγχύσεων από τροπικά φυτά), έχουν χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά και ιατρικά για χιλιετίες. Το 1943, ωστόσο, ο Albert Hofmann, ένα 37χρονος ελβετικής καταγωγής χημικός και ενώ εργαζότανε στα εργαστήρια της φαρμακευτικής εταιρείας Sandoz στη Βασιλεία, είχε ένα πολύ ενδιαφέρον ατύχημα. Ενώ μελετούσε τις φαρμακευτικές ιδιότητες των αλκαλοειδών της ερυσιβώδους όλυρας και μετά από τυχαία επαφή, πήρε μια πρώτη δόση από την ουσία που λίγο πριν τα 100ά γενέθλιά του, αποκάλεσε «φάρμακο για την ψυχή».

επηρεασμένος από μια ανεπανάληπτη εγρήγορση, συνδυασμένη με μια ελαφρή ζάλη. Ξάπλωσα στο σπίτι και βυθίστηκα σε μια όχι δυσάρεστη κατάσταση μέθης, η οποία χαρακτηριζόταν από μια εξαιρετικά διεγερμένη φαντασία. Σε μια ονειρική κατάσταση, με κλειστά μάτια (το φως του ήλιου μου φάνηκε ιδιαίτερα λαμπερό), αντιλήφθηκα μια αδιάκοπη ροή φανταστικών εικόνων, απίθανα σχήματα με έντονα, καλειδοσκοπικά παιχνίδια του χρώματος. Έπειτα από περίπου δυο ώρες, η κατάσταση εξασθένισε. 

Μετά από μια πολύ ενδιαφέρουσα βόλτα με το ποδήλατο του, αρκετά πειράματα και καταγραφές αργότερα,  το LSD χρησιμοποιήθηκε πειραματικά στην ιατρική με στόχο να προκαλέσει καταστάσεις παρόμοιες με εκείνες που συνοδεύουν ψυχικές ασθένειες, όπως η σχιζοφρένεια, με σκοπό τη μελέτη τους. Το 1947, η φαρμακευτική εταιρία κυκλοφόρησε το LSD με την εμπορική ονομασία Delysid για ψυχιατρική πάντα χρήση, αλλά ήταν τη δεκαετία του ’60 που το LSD θα ξέφευγε από τα ερευνητικά και ακαδημαϊκά εργαστήρια και θα αποκτούσε θιασώτες, συμμάχους και εξαιρετικά αποτελεσματικούς αντιπάλους.

volunteer_participates in LSD research_California_1966

Κατά τη δεκαετία του 1960, το LSD και οι άλλες ψυχοτρόπες ουσίες άρχισαν να διατίθενται στην παράνομη αγορά των ναρκωτικών και παραισθησιογόνων ουσιών με πολύ μεγαλύτερη ευρύτητα από ότι τις προηγούμενες δεκαετίες. Η χρήση τους υπήρξε ιδιαίτερα διαδεδομένη και συνδέθηκε με κινήματα, πνευματικές και κοινωνικές επαναστάσεις αλλά και θεωρίες συνομωσίας οι οποίες συνέδεσαν την χρήση των ουσιών με κυβερνητικά πειράματα σε στρατιώτες και πολίτες . Το LSD προτάθηκε για τη θεραπεία νευρώσεων, ειδικά σε περιπτώσεις ασθενών που αρνούνταν να ακολουθήσουν άλλες θεραπευτικές μεθόδους, όπως επίσης και για την αντιμετώπιση του αλκοολισμού και του μετατραυματικού στρες. Μελετήθηκε ακόμα η αποτελεσματικότητά του στην αντιμετώπιση του αυτισμού ή της εξάρτησης από άλλες ψυχοτρόπες ουσίες, ωστόσο ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών ουσιών είχε καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη τη χρηματοδότηση οποιασδήποτε έρευνας. Αντισυμβατικοί επιστήμονες και κυρίως ψυχολόγοι μελέτησαν σε βάθος και πειραματίστηκαν με το LSD, προκειμένου να κατανοήσουν καλύτερα τις λειτουργίες και δυσλειτουργίες της ανθρώπινης συνείδησης. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Τσεχικής καταγωγής ψυχίατρος Στάνισλαβ Γκροφ (Stanislav Grof) και φυσικά ο πατέρας του κινήματος των ψυχοδηλωτικών ο Dr. Timothy Leary, ή όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Richard Nixon, ο «πιο επικίνδυνος άνθρωπος της Αμερικής». Και η κυβέρνηση Nixon κυνήγησε την χρήση τους για οποιοδήποτε λόγο, πέρα από τα δικά τους κυβερνητικά πειράματα.

Η Λίζα μου είχε τότε εξηγήσει ότι οι νόμοι για τον έλεγχο των ψυχοτρόπων ουσιών, όπως η ψιλοκυβίνη, καθιστούν σχεδόν αδύνατη την ουσιαστική ερευνητική τους αξιοποίηση, αλλά ότι παρά τα εμπόδια, ερευνητές από διάφορους τομείς πιστεύουν ότι ασθένειες όπως ο αλκοολισμός, η κατάθλιψη και το Σύνδρομο Μετα-τραυματικού Στρες (PTSD) μπορούν να αντιμετωπισθούν με την ελεγχόμενη χρήση ψυχοδηλωτικών.

Johns_Hopkins_psilocybin_session_room-SessionRm_2176x

Στις αρχές του 21ου αιώνα, και αρκετά χρόνια μακριά από την διακυβέρνηση Nixon, αναβίωσε η έρευνα της χρήσης του LSD και άλλων ουσιών για τη θεραπεία του αλκοολισμού και διάφοροι ερευνητές έχουν υποστηρίξει πως ενδέχεται να έχει θετικά οφέλη. Φυσικά από το «ενδέχεται» ως την αποδοχή παρεμβάλλονται χρόνια έρευνας και μεγαλύτερα δείγματα. Η Λίζα μου εξήγησε ότι ορισμένοι ιατρικοί οργανισμοί συνεχίζουν να υποστηρίζουν και να χρηματοδοτούν την έρευνα για τις πιθανές ιατρικές χρήσεις του LSD, ωστόσο η θεραπευτική χρήση του εξακολουθεί να παραμένει αποκλειστικά σε πειραματικό επίπεδο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν στο επιστημονικό έντυπο Journal of Nervous and Mental Diseases http://journals.lww.com/jonmd/Fulltext/2014/07000/Safety_and_Efficacy_of_Lysergic_Acid.1.aspx, θετικά είναι τα πρώτα αποτελέσματα από την φαρμακευτική χρήση της παραισθησιογόνου ουσίας LSD σε πάσχοντες από σοβαρής μορφής κατάθλιψη.  Η μελέτη έγινε από τον Ελβετό ψυχίατρο Peter Gasser σε ομάδα 12 ανδρών και γυναικών σε  ιδιωτική κλινική κοντά στη Βέρνη. Η χορήγηση του LSD έγινε στο πλαίσιο συνεδριών ψυχοθεραπείας για την αντιμετώπιση της σοβαρής κατάθλιψης σε καρκινοπαθείς και άλλους ασθενείς τελικού σταδίου.  Οι εθελοντές που πήραν μεγάλες δόσεις LSD (200 μικρογραμμάρια), εμφάνισαν κατά 20% μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης, χωρίς να παρουσιάσουν κάποιες σοβαρές παρενέργειες. Όσοι πήραν μικρές δόσεις (20 μικρογραμμάρια), εμφάνισαν επιδείνωση των συμπτωμάτων άγχους. Όταν όμως, στη συνέχεια, και αυτοί πήραν την υψηλότερη δόση, εμφάνισαν επίσης βελτίωση.

Στην Αγγλία, ο Dr Robert επιστημονικός συνεργάτης του Imperial College, είναι ο πρώτος άνθρωπος στο Ηνωμένο Βασίλειο που μετά το 1971, κατάφερε να του χορηγηθεί νόμιμα LSD, ώστε να το χρησιμοποιήσει σε ανθρώπους εθελοντές.

Και παρόλο που η έρευνα στα ψυχοδηλωτικά έχει σημειώσει κάποια πρόοδο στην Αγγλία και στην Ελβετία, υπάρχουν εμπόδια κατά των ψυχοδηλωτικών ερευνών. Οργανισμοί όπως το ‘Heffter Research Institute’ και ο ‘Διεπιστημονικός Σύλλογος Μελετών στα Ψυχοδηλωτικά’ (MAPS) χρηματοδοτούνται από ιδιώτες χορηγούς και δεν έχουν την οικονομική άνεση για να κάνουν ακριβές, μεγάλης κλίμακας δοκιμές σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να δώσουν αξιόπιστα αποτελέσματα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Φυσικά τα $82,765.95 που η κοινότητα του reddit μόλις δώρισε στο MAPS θα βοηθήσουν αρκετά. Μιλώντας τις προάλλες στην Λίζα για το άρθρο, μου ανέφερε ότι πήγαινε προς το San Francisco  για το 3rd Annual Women’s Entheogenic Symposium και μου είπε ότι όποιος ενδιαφέρεται για το άρθρο της πάνω στην ψιλοκυβίνη θα χαρεί να το στείλει.

LSD_Hoffman_Bicycle_Day_-_full_square

***

Πηγές – βιβλιογραφία

http://www.newyorker.com/magazine/2015/02/09/trip-treatment

http://www.maps.org/

http://health.in.gr/news/scienceprogress/article/?aid=1231301286

http://www.holotropic.com/

http://www.chem.uoa.gr/chemicals/chem_LSD.htm

http://journals.lww.com/jonmd/Fulltext/2014/07000/Safety_and_Efficacy_of_Lysergic_Acid.1.aspx

http://www.maps.org/maps-media/media/5558-press-release-maps-receives-$82,000-award-as-one-of-reddit%E2%80%99s-top-10-charities

https://www.erowid.org/




σκουντουφλόπετρες

 

Κατεβήκαμε τα σκαλιά της παλιάς βερολινέζικης πολυκατοικίας δύο δύο. Πεινούσαμε πολύ και η Leitha μου είχε υποσχεθεί κρέπες σε μία κλειστή αγορά του Kreuzberg. Λίγη ώρα μετά χωνεύαμε τις υπέροχες κρέπες και κάναμε βόλτες στους πλακόστρωτους παράδρομους μιλώντας για ό,τι είχε συμβεί αυτά τα 8 χρόνια που είχαμε να βρεθούμε. H Leitha μόλις μετακόμισε από την Νέα Υόρκη στο Βερολίνο και φαίνεται χαρούμενη με τη γειτονιά και τη νέα της ζωή. Μου μιλάει για την αίσθηση της κοινότητας και την διάθεση της να συμμετέχει.«Το Βερολίνο νοιώθω να μου δίνει συνεχώς ενέργεια. Στη Νέα Υόρκη ένιωθα τα τελευταία χρόνια να στερεύω, σαν να μου ρουφάει την ενέργεια η ίδια η πόλη και οι ρυθμοί της». Δεν έκανα καν τον κόπο να μιλήσω πάλι για την Αθήνα, απλά κούνησα το κεφάλι και κοίταξα τα παπούτσια μου. Εκεί ακριβώς ανάμεσα στα μικρά τετράγωνα πλακάκια του πεζοδρομίου πρόσεξα για πρώτη φορά δύο μπρούτζινες πλάκες και παραμέρισα τα πόδια μου για να διαβάσω το κείμενο πάνω τους.

Α μου λέει, αυτά είναι τα Stolperstein, “σκουντουφλόπετρες” του καλλιτέχνη Guenther Demnig. Τις τοποθετεί στο Βερολίνο αλλά και σε άλλες γερμανικές πόλεις, έξω από σπίτια ανθρώπων που απήχθηκαν και δολοφονήθηκαν από τα SS ή την Gestapo. Κάθε μπρούτζινο γλυπτό είναι ένα μικρό μνημείο αφιερωμένο σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Μια ανάμνηση, που αναφέρει το όνομα και πληροφορίες για την απαγωγή ή τη δολοφονία του ανθρώπου και συχνά βρίσκεται δίπλα και σε άλλα αντίστοιχα τετραγωνάκια. Κάποιες φορές οικογένεια, κάποιες φορές όχι. Εβραίοι, αντιστασιακοί, άτομα με αναπηρία, ομοφυλόφιλοι, ρομά και ο κατάλογος ατελείωτος.

Heidelberg,_Germany_Stolperstein_for_Max_and_Olga_Mayer,_June_2013

Το έψαξα λίγο παραπάνω, πλέον τις τοποθετούν και σε άλλες χώρες και ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει αναφέρει ότι «αυτό το είδος του μνημείου, είναι πιο προσωπικό, καθώς υπενθυμίζει το σημείο από όπου ξεκίνησε ο τρόμος, πιθανότατα εκεί που η Gestapo ή τα SS εισέβαλαν στο διαμέρισμα του θύματος». Ένα σημείο ανάμνησης τρόμου λοιπόν, σε μια πολύχρωμη πόλη.

Stolperstein στα ελληνικά είναι το εμπόδιο, ένα εμπόδιο που σε κάνει να σταματήσεις και να θυμηθείς ή να σκεφτείς. Τις επόμενες μέρες κοιτούσα συχνά χαμηλά ψάχνοντας να βρω τα μικροσκοπικά μνημεία και απέφευγα να τα πατήσω. Προσπαθούσα να μαντέψω τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, πώς συνέβη και τι να νοιώθουν οι συγγενείς τους ή όσοι τους ήξεραν περνώντας καθημερινά πάνω από τις πλάκες αυτές. Σε κάποιες πόλεις αρνήθηκαν στον καλλιτέχνη να τις τοποθετήσει, αποφάσισαν ότι δεν τιμά την ανάμνηση των ανθρώπων τους, ή ότι υπενθυμίζει ιστορίες που δεν κάνουν κανένα να νιώθει άνετα. Σημεία ανάμνησης, απαρχές τρόμου, πολύ προσωπικά, πολύ άμεσα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα μία εβδομάδα αργότερα, πήγα στα Εξάρχεια να δω τους φίλους και να προλάβω λίγη από τη γιορτή στην πλατεία. Αναρωτήθηκα πόσα πλακάκια θα έπρεπε να αποφύγω και εδώ. Ένα για τον νεαρό άνδρα που χτυπούσε για ώρα η διμοιρία, δύο για το μεγαλύτερης ηλικίας ζευγάρι που πήγε να τον υποστηρίξει, τρία για τα παιδιά που έσπασαν στο ξύλο τις προάλλες γιατί αντάλλαξαν ένα βιαστικό φιλί σε ομόφυλο μάγουλο, τέσσερα για την παρέα που τόλμησε να φαίνεται διαφορετικά, πέντε για την οικογένεια που κάπου κάπως κάποτε δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις. Και μετά σήκωσα τα μάτια μου γιατί στην πλατεία έπαιζε μουσική και οι φίλοι με περίμεναν. Και αποφάσισα ότι ίσως να φαίνεται πιο ταιριαστό, εδώ συγκεκριμένα, να μη χρειάζεται να περπατάμε με τα μάτια χαμηλά για να ακολουθούμε τις αναμνήσεις της πόλης, αλλά να τα σηκώνουμε κάπου κάπου. Εδώ έχουμε αρκετές φανταστικές σκουντουφλόπετρες, εμπόδια, αρκετές ευκαιρίες να σταματήσουμε και να σκεφτούμε κοιτώντας χαμηλά. Αυτή την εποχή, νομίζω ότι ίσως αντιληφθούμε και κάνουμε δική μας την ιστορία της πόλης αν σηκώσουμε το βλέμμα λίγο πιο ψηλά. Μέχρι να συναντήσουμε το βλέμμα του άλλου και λίγο πιο ψηλά.




Η Μηχανή του Χάους

 

Ο Pete το προηγούμενο βράδυ μας είχε υποσχεθεί πρωινή βόλτα στο Bristol. Συναντηθήκαμε στο κέντρο της οκτάκτινης GeorgeSquare και αντί για καλημέρα μας λέει ένα «Πάμε σε μια εκκλησία να σας δείξω μια μηχανή χάους»! Καταλήξαμε στον StMaryRedcliffe, κανονικότατο ναό, με τον γοτθικό του ρυθμό, με τα βιτρό και το όργανο του. Ο Pete μας άφησε λίγο να χαζέψουμε το φως και τα αγάλματα και μετά στάθηκε μπροστά μας και μας ανακοίνωσε οτι ήρθε η ώρα να δούμε τη μηχανή του χάους.

Μας έφερε μπροστά σε ένα εκκρεμές στημένο πάνω σε έναν ξύλινο σταυρό. Ένα απλά φτιαγμένο διπλό εκκρεμές, την κίνηση του οποίου προκαλούσε, η συνεχής ροή νερού. Παρ’ όλο που το εκκρεμές θεωρείται το σύμβολο της κανονικότητας και της πρόβλεψη, το συγκεκριμένο είχε σχεδιαστεί ώστε να μην μπορεί να προβλεφθεί προς τα που θα κινηθεί, σε ποια ταχύτητα και γωνία.mixani_tou_xaous

Έχει τοποθετηθεί στην συγκεκριμένη εκκλησία για να θυμίζει την τυχαιότητα, το αναπάντεχο και την απόλυτη νίκη του χάους πάνω από την οποιαδήποτε προσπάθεια ελέγχου. Οι επιστήμονες που το σχεδίασαν το τοποθέτησαν εκεί για να αποτελέσει μια απόδειξη θριάμβου της πίστης στο Θεό απέναντι στην σιγουριά της επιστήμης.  Φτιαγμένο από επιστήμονες, το χαοτικό εκκρεμές αποτέλεσε έμπνευση του καθηγητή φυσικής του Cambridge, SirBrianPippardFRS, δημιουργία του Κου RobertKnight, και όραμα του DrEricAlbone, ο οποίος και το τοποθέτησε στην εκκλησία.

Δίπλα ακριβώς, ένα κείμενο σου ξεκαθάριζε ότι « Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι, ότι με όλη την επιστήμη στον κόσμο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς ακριβώς θα κινείται αυτό το εκκρεμές σε ένα λεπτό από τώρα. Έτσι είναι ο κόσμος. Σε αυτό το απλό μηχάνημα, βλέπετε ένα νέο σύνορο στην προσπάθεια κατανόησης του κόσμου μας. Οι επιστήμονες το αποκαλούν χάος». Να θυμίσω ότι βρισκόμαστε σε εκκλησία, χριστιανική.

Και το κείμενο συνεχίζει «Μερικοί άνθρωποι στρέφονται στην επιστήμη για βεβαιότητες στις οποίες να βασίσουν τη ζωή τους. Ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι η γνώση δεν μπορεί ποτέ να μας παρέχει βεβαιότητα, ακόμη και για αυτό το απλό μηχάνημα. Ο κόσμος είναι πιο όμορφο και πιο εκπληκτικό μέρος από ό, τι θα μπορούσαμε να έχουμε φανταστεί.»

Αν και η κίνηση του συγκεκριμένου εκκρεμούς έχει κανόνες, θα αφήσω τη φυσική έξω από αυτό γιατί και η ίδια θα το προτιμούσε, και θα θαυμάσω το πως επιστήμονες θέλοντας να υμνήσουν τον θεό, τελικά εξύμνησαν το χάος. Ο ψευδο-επιστήμονας μέσα μου πήγε να ταραχτεί, αλλά ο χαοτιστής έβγαλε το καπέλο του με σεβασμό. Στα χαοτικά συστήματα η παραμικρή αλλαγή μπορεί να έχει αποτελέσματα με αναπάντεχες και δυσανάλογες διαστάσεις. Η ίδια η ύπαρξη του εκκρεμούς μέσα σε μία εκκλησία ήταν η ξεκάθαρη απόδειξη. Τόσα διπλά μηνύματα που αλληλοεξόντωναν το ένα το άλλο και ειρωνεύονταν με χάρη την ίδια τους την ύπαρξη, ούτε η γάτα του Schrödinger δεν θα ανεχόταν.

Κουνήσαμε την ουρά μας, ακούγοντας λίγο το όργανο και λίγο το νερό και κοιτάζοντας υπνωτισμένοι το εκκρεμές. Απροσδιοριστίες, χάος, πίστη και επιστήμη. Μηνύματα, προπαγάνδα και τέχνη. Προσπάθεια να χτυπήσουμε την επιστήμη χρησιμοποιώντας επιστήμη και τελικά εξυμνώντας το χάος και ουχί τον βιβλικό θεό.  Ο Pete μας έβγαλε από την εκκλησία πριν ακούσει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα να σκάνε σαν ποπ κορν.

Λίγους μήνες μετά, αρκετά μακριά από τον StMaryRedcliffe, έσκασε ο κυβερνητικός ανασχηματισμός, με Βορίδη στο Υπουργείο Υγείας και Λοβέρδο στο Παιδείας, ενώ στη Βουλή ακουγόντουσαν κραυγές υπέρ της ελευθερίας από φασιστικά έδρανα. Αλλά πλέον ήμασταν έτοιμοι και απλά περιμένουμε τον Pete να μας βγάλει από τη χώρα γιατί αρχίζουμε να μυρίζουμε το καλαμπόκι να σκάει και την απροσδιόριστη συνέπεια να έρχεται…

* η φωτογραφία από εδώ και αυτή του εξωφύλλου από εδώ