1

Αγοράζοντας μουσική

 

Υπάρχουν πολλά χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Το The Number Of The Beast των Iron Maiden σίγουρα δεν είναι ένα απ’ αυτά.


Κι όμως υπήρξε μία καμπάνια που ξεκίνησε το καλοκαίρι, μέσω facebook, από οπαδούς του συγκροτήματος της οποίας στόχος ήταν να βρεθεί το συγκεκριμένο τραγούδι στην κορυφή των singles στην Αγγλία την εβδομάδα των Χριστουγέννων.

Το Χριστουγεννιάτικο No1 single θεωρείται, για κάποιο λόγο που μόνο οι Άγγλοι καταλαβαίνουν, το σημαντικότερο της χρονιάς. Υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον από όλα τα Μέσα και φυσικά από τον κόσμο ο οποίος συζητάει, παθιάζεται και τζογάρει για το ποιο τραγούδι θα τα καταφέρει. Τεράστια ονόματα της μουσικής τα έχουν καταφέρει στο παρελθόν. O Elvis, οι Beatles, οι Pink Floyd, οι Queen και φυσικά οι αγαπημένες σε όλους Spice Girls έχουν καταλάβει την πρώτη θέση του chart. Όλα αυτά βέβαια μέχρι να έρθει ο κύριος X Factor, Simon Cowell, στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον με το τηλεοπτικό talent show, του οποίου ο νικητής βρίσκεται σχεδόν κάθε χρόνο στο Νο1 της συγκεκριμένης λίστας.

Simon-Cowell

O Cowell δεν είναι απλά ένας ακόμα ξινομούρης, σνομπ κριτής που πετάει χολή στους διαγωνιζόμενους σε μία σειρά από talent shows όπως το X Factor, αλλά δημιουργός και συνιδιοκτήτης με τη Sony Music, της Syco Entertainment, η οποία ασχολείται με την παραγωγή όλων αυτών των show, με την παραγωγή ταινιών και φυσικά με τη δισκογραφία. Οι νικητές, εκτός από τα χρηματικά έπαθλα, κερδίζουν συμβόλαιο με την εταιρεία του για το πρώτο τους άλμπουμ, για συμμετοχές σε επόμενα show, σε ταινίες κτλ. Η επιρροή του στη μουσική βιομηχανία είναι τεράστια. Μπορεί να πάρει ένα χαμογελαστό τίποτα, όπως είναι οι One Direction και να το μετατρέψει σε 75 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Ως αντίδραση λοιπόν στο τηλεοπτικό εύπεπτο ποπ του Cowell δημιουργούνται τα τελευταία χρόνια καμπάνιες μέσω social media που έχουν σκοπό να φέρουν στο χριστουγεννιάτικο Νο1 ροκ ή μέταλ τραγούδια. Η αρχή έγινε το 2009 με το Killing In The Name των Rage Against The Machine, που κυκλοφόρησε το 1992, το οποίο τελικά τα κατάφερε πουλώντας περισσότερα από 500 χιλιάδες αντίτυπα κατεβασμένα αποκλειστικά και μόνο σε ψηφιακή μορφή από το internet. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια κι άλλες παρόμοιες προσπάθειες με τους Nirvana, AC/DC και φέτος τους Iron Maiden, όλες αποτυχημένες.

Maiden Cowell

Ας ξεπεράσουμε όμως για λίγο τον αρχικό ενθουσιασμό των fans και την πλάκα του να θεωρείται ένα τραγούδι με τίτλο Highway To Hell ή The Number Of The Beast ως το πιο επιτυχημένο, τις μέρες που γιορτάζουμε την γέννηση του Θεανθρώπου και ας κοιτάξουμε λίγο τα χρήματα που ξοδεύονται στις δισκογραφικές εταιρίες μέσω itunes, amazon και από φέτος μέσω spotify (όπου αν ακούσεις το κομμάτι 100 φορές στην πλατφόρμα, καταχωρείται σαν ένα αγορασμένο αντίτυπο), και φυσικά στις εταιρίες στοιχηματισμού.  Σκεφτόμαστε ίσως πως όλο αυτό δεν είναι απλά μια ένδειξη λατρείας προς την αγαπημένη σου μουσική ή μία αντίδραση στη φτήνια που πουλάει για μουσική η τηλεόραση, αλλά μάλλον μια υπέροχη ευκαιρία να αυξήσουν τα κέρδη τους οι εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της μουσικής.

Ο αντίλογος φυσικά είναι πως ένα μέρος όλων αυτών των εσόδων πάνε σε φιλανθρωπικούς σκοπούς κι εδώ έρχεται και συμπληρώνεται αυτό το υπέροχο παζλ. Η φιλανθρωπία.

Μόνο φέτος στην κούρσα για το Νο1 πήραν μέρος 9 διαφορετικά τραγούδια που δημιουργήθηκαν για φιλανθρωπικό σκοπό. Το πιο γνωστό ήταν το Do They Know It’s Christmas? που έγινε 30 χρονών. Είπαν λοιπόν όλοι αυτοί οι καλοί φιλάνθρωποι τραγουδιστές, ανάμεσά τους φυσικά και ο Bono, υπό τον τίτλο Band Aid 30 να το γιορτάσουν, βοηθώντας, αυτή τη φορά, τα θύματα του Embola στη δυτική Αφρική. Διάσημοι ζάμπλουτοι τραγουδιστές λοιπόν συμμετέχουν με τη φωνούλα τους και τραγουδούν για φιλανθρωπικό σκοπό ζητώντας από μας, που δεν έχουμε ούτε καλή φωνή αλλά ούτε και λεφτά, να αγοράσουμε τη μουσική τους και να βοηθήσουμε τον εκάστοτε “ιερό σκοπό” τους.

Band Aid

Πως είναι λοιπόν δυνατόν, ως φανατικός οπαδός, να βάζεις τις αγαπημένες σου μπάντες, οι οποίες δημιουργούν δεκαετίες τώρα μουσική, με την οποία δένεσαι συναισθηματικά και η οποία σημαίνει πολλά περισσότερα για σένα από ένα Νο1 single, στη διαδικασία του ανταγωνισμού με πρωτοεμφανιζόμενους τραγουδιστές διασκευών που επιλέγουν να πάνε στα talent show για την άμεση και τεράστια φήμη ή με γραφικούς δήθεν φιλάνθρωπους μουσικούς που κάνουν τα πάντα για να μένουν στην επικαιρότητα?

ΥΓ.  Το The Number Of The Beast κατάφερε τελικά να μπει στο χριστουγεννιάτικο chart μόλις στο νούμερο 44.

ΥΓ.2  Έχουν ήδη ξεκινήσει 2 διαφορετικές καμπάνιες για του χρόνου με τους  Guns N’ Roses και τους Motrhead να μπαίνουν στη κούρσα.




όχι στη μιζέρια, ναι στα Χριστούγεννα

 

Αντιγράφω από το omniatv: Σύμφωνα με πληροφορίες η “επέμβαση” της αστυνομίας έγινε όταν όλοι οι πρόσφυγες κοιμόντουσαν, τους ξύπνησαν με βίαιο τρόπο, τραβώντας τους και φωνάζοντας. Πολλές γυναίκες που αντιστέκονταν, τις τραβούσαν με βία για να τους ακολουθήσουν. Υπάρχουν δύο πρόσφυγες τραυματισμένοι. Πέρασαν σε όλους σχεδον χειροπέδες και τους μετέφεραν στο τμήμα. Οπως γνωρίζουμε σήμερα αφέθηκαν ελεύθεροι, στην τύχη τους βέβαια…(..) Παράλληλα αρκετοί από τους πρόσφυγες σύμφωνα με το ίδιο άτομο έχουν χαθεί και ψάχνουν να τους βρουν, καθώς όπως είναι λογικό έφυγαν από φόβο.

Παράλληλα κυκλοφορεί αυτή η είδηση:

Η περίπτωση Ρωμανού, πέρα απ’ το τι τελικά έγινε νομοθετικά και το πώς δημιούργησε μια κίνηση αλληλεγγύης, εντέλει υπαινίχθηκε κάτι για την ίδια την κοινωνία. Κάπου ανάμεσα απ’ τις φωνές κριτικής, τις φωνές υπέρ της εξόντωσης, τις αδιάφορες σιωπηλές φωνές και τις φωνές του ανελέητου κυνισμού, διέκρινες τη μυριόστομη εντολή. Η κανονικότητα δεν πρέπει να διακόπτεται.

Τα όσα έγιναν με τους Σύριους στην πλατεία Συντάγματος επανεπιβεβαίωσαν αυτή την εντολή, που μοιάζει να είναι χαραγμένη πάνω στο κοινωνικό σώμα. Οι πρόσφυγες πολέμου (αλλά και οι μετανάστες) ήταν και είναι κυρίως ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που μας εμποδίζει να βαδίσουμε κανονικά, να ψωνίσουμε κανονικά, να κοιμηθούμε κανονικά, να γλεντήσουμε κανονικά. Όχι από τύψεις ή συναισθηματισμό, αλλά επειδή η ίδια τους η ύπαρξη, το σώμα τους βρίσκεται μες στη μέση. Κυριολεκτικά μες στη μέση. Στο κέντρο των Χριστουγεννιάτικων εορτασμών.

IMG_1341-001

ο καλός δήμος μας το υπενθυμίζει, μην τυχόν και ξεχαστούμε.

Αυτό είναι το κοινωνικό πρόταγμα. Η επιθυμία, η λύσσα να γιορτάσει κανείς τα Χριστούγεννα ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω του, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κοινωνικής συνθήκης. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τα Χριστούγεννα. Να περάσουμε και λίγο καλά γιατί η κρίση έχει κάνει δύσκολη τη ζωή μας. Να ξεχαστούμε και λίγο, που έλεγε και μια ραδιοφωνική παραγωγός τις προάλλες, γιατί τα πράγματα είναι ζόρικα. Να ξεχαστούμε, να πιούμε κανένα ποτό, να πάρουμε κανένα δώρο, να κινηθεί η αγορά, να σαρδελοποιηθούμε στην Ερμού και να αγοράσουμε το πανομοιότυπο δώρο αριθμός τρία εκατομμύρια τετρακόσιες πενήντα έξη χιλιάδες. Να πούμε όχι στη μιζέρια. Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό. Αρκεί να μην κλειστούμε σπίτι. Αρκεί να σκεφτόμαστε θετικά. Αρκεί να βγούμε στην αγορά για βόλτα, για ψώνια, για επιβεβαίωση ύπαρξης.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μιζέρια από τη μάχη ενάντια στη μιζέρια.

IMG_1335-001

hop on hop off. 24ωρο λεωφορείο 24ωροι ΜΑΤάδες. Το κράτος προσφέρει υπηρεσίες, όχι αστεία.

Στο ραδιόφωνο σήμερα, ανάμεσα σε νέα για την επιτυχία ενός μπαζάρ και στο μέτρημα των κουκιών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι εκφωνητές, έγκριτοι δημοσιογράφοι, σχολιάζουν παρεμπιπτόντως την περίπτωση των Σύριων προσφύγων. «Α τους μάζεψαν; Αποχώρησαν; Γιατί ξέρεις, αποδείχτηκε τελικά ότι άλλοι ήταν κάθε μέρα εκεί. Δεν έκαναν απεργία πείνας, τους έφερναν εκεί κάτι αλληλέγγυοι, πήγαν και κάτι διακινητές». Τα γράφω από μνήμης, μπορεί και να αδικώ τους καλούς δημοσιογράφους. Συνοψίζω όμως το σχόλιό τους σε δεν ξέρω ακριβώς, αναπαράγω όποιο σενάριο κάπου πήρε το αυτί μου, προσθέτω λίγη ρητορική Κικίλια και τελικά σιγά μην ήταν αληθινοί πρόσφυγες πολέμου που ζητούσαν κάτι αληθινό.

Τίποτα δεν είναι αληθινό τελικά. Μόνο η λύσσα για συνέχεια. Η λύσσα να κάνουμε γιορτές Χριστούγεννα, ψώνια, εξόδους. Το μόνο αληθινό είναι να συνεχίζουμε, χωρίς ανάσα ή παύση, να τρέχουμε προς το τέλος της διαδρομής επιμένοντας να μην κοιτάξουμε ούτε δευτερόλεπτο τι γίνεται δεξιά και αριστερά μας. Το μόνο αληθινό είναι οι επιλογές ενός Κράτους που περιγράφονται από επιδρομές και επιχειρήσεις σκούπα των ΜΑΤ μέσα στη μαύρη νύχτα.

το είχαν ξεκινήσει από μέρες οι γνωστοί ακροδεξιοί της ΝΔ. Η απειλή για τη δημόσια υγεία.

το είχαν ξεκινήσει από μέρες οι γνωστοί ακροδεξιοί της ΝΔ. Η απειλή για τη δημόσια υγεία.

 

Κι αν η περίπτωση των Σύριων προσφύγων μοιάζει σε ορισμένους περίπλοκη ή τέλος πάντων δεν προσφέρεται για εύκολες λύσεις και συμπεράσματα (τα γνωστά επιχειρήματα, δεν είναι ελληνικό μόνο το πρόβλημα, τα μέσα της χώρας είναι περιορισμένα κλπ κλπ), είναι αντιθέτως απλή και σαφέστατη η φωνή που υψώνεται απέναντί τους.

Πάρε το σώμα σου από τη μέση, θέλω να ανταλλάξω χριστουγεννιάτικες κάρτες και αγάπη με τους δικούς μου. Πάρε το σώμα σου απ’ τη μέση, θέλω να δω τις βιτρίνες.

το σύνθημα στον τοίχο κυριολεκτεί. ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

το σύνθημα στον τοίχο κυριολεκτεί. ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.




Πώς τελειώνουν τα Ferguson

 

Παρακολουθούμε σήμερα τις διαμαρτυρίες στην Αμερική μετά την απόφαση (άλλη μια απόφαση) του σώματος των ενόρκων για τη μη παραπομπή σε δίκη του αστυνομικού Daniel Pantaleo για τη δολοφονία του Eric Gardner. Πριν καλά καλά τα δημοσιογραφικά βανάκια μαζέψουν κάμερες, φωτογραφικές και μικρόφωνα από το Ferguson, κατευθύνονται προς τη Νέα Υόρκη για να καλύψουν ένα παρόμοιο γεγονός. Πηγαίνουμε σαν υπνωτισμένοι από μη παραπομπή σε μη παραπομπή και από hashtag σε hashtag. Από το hands up, don’t shoot φτάνουμε στο i can’t breathe με ταχύτητα αστραπής, χωνεύοντας εύκολα την πραγματικότητα και κρατώντας το, μάλλον άστοχο πανό, black lives matter. Το σύνθημα αυτό με όλες τις καλές του προθέσεις αποκαλύπτει πόσο έχει ξεφύγει η συζήτηση. Θα πρέπει να φωνάξουμε και να επιχειρηματολογήσουμε σχετικά με την αξία της ζωής των μαύρων.

Αλλά προς το παρόν, θα επιμείνω για λίγο με τα του Ferguson, αφού την ώρα πάντα που φεύγουν οι κάμερες, μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα την πορεία των πραγμάτων.

Μικρά μικρά μετά την απόφαση

Λίγες μέρες μετά την απόφαση για τη μη παραπομπή του Darren Wilson, ο αστυνομικός θα παραιτηθεί. Στο γράμμα του αναφέρει ότι ελπίζει «η παραίτησή του να βοηθήσει την κοινότητα να γιατρέψει τις πληγές της». Σημειώνει κιόλας ότι του λένε ότι αν συνέχιζε να δουλεύει στην αστυνομία αυτό θα δημιουργούσε πρόβλημα τόσο στους συναδέλφους του, όσο και στους κάτοικους της περιοχής, οπότε παρόλο που θα ήθελε να παραμείνει στη θέση του, έπρεπε να παραιτηθεί. Ο Daren Wilson παραιτείται και παίρνει μαζί του περίπου 400.000 δολάρια, τα οποία μαζεύτηκαν από δωρεές των υποστηρικτών του (εδώ υπάρχει μία από τις σελίδες που μαζεύονταν λεφτά και η οποία έκλεισε χωρίς ειδοποίηση κάποια στιγμή πριν ένα μήνα). Οι δωρεές έγιναν και μέσω ενός οργανισμού που λέγεται Shield of Hope και ο οποίος κάνει ακριβώς αυτή τη δουλειά, μαζεύει χρήματα από δωρεές για τη νομική υποστήριξη αστυνομικών που κάθε φορά κατηγορούνται. Κατά τ’ άλλα ο business manager του σωματείου των αστυνομικών (ναι έχουν και τέτοιο) δήλωσε ότι όποια χρήματα δεν χρησιμοποιηθούν για έξοδα σχετικά με την υπεράσπιση του Wilson θα επιστραφούν. Και κάπου εδώ σ’ αυτό το σημείο αρχίζει μια συζήτηση για ΜΚΟ και φορολογικά την οποία δεν παρακολούθησα για ευνόητους λόγους. Άρχισε να πονάει το κεφάλι μου και άρχισε κάτι να μυρίζει άσχημα.

Λίγες μέρες μετά την απόφαση εκτός από την παραίτηση του Wilson, στο κέντρο των συζητήσεων θα έρθει να τοποθετήσει τον εαυτό του ο Rudy Juliani, ο γνωστός πρώην δήμαρχος Νέας Υόρκης. Τον Juliani θυμίζω ότι εκθειάζουν διάφοροι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως φιλελεύθεροι στο δικό μας μικρό χωριό εξαιτίας του γεγονότος ότι κατά τη δημαρχεία του εφάρμοσε τη θεωρία του «Σπασμένου Παράθυρου» και πολέμησε τη μικρή παραβατικότητα με μανία. Παραθέτω μια φράση που μας θυμίζει πολλά απ’ όσα ακούμε την περίοδο των μνημονίων («φταίει πάντα και κυρίως αυτός που δε ζήτησε απόδειξη») «It’s the street tax paid to drunks and panhandlers. It’s the squeegee men shaking down the motorist waiting at a light. It’s the trash storms, the swirling mass of garbage left by peddlers and panhandlers, and open-air drug bazaars on unclean streets». Αυτός λοιπόν ο φωτισμένος άνθρωπος βγήκε στην εκπομπή Meet the Press όπου μεταξύ άλλων απάντησε στην ερώτηση του (μαύρου) Eric Dyson γιατί οι λευκοί αστυνομικοί σκοτώνουν μαύρους. Η απάντησή του ήταν ότι «οι λευκοί αστυνομικοί δεν θα ήταν καν εκεί αν δεν σκοτωνόσαστε μεταξύ σας το 70 με 75% του χρόνου. Σταματήστε τους σκοτωμούς κι έτσι δεν θα χρειάζεται να βρίσκονται λευκοί αστυνομικοί σε μαύρες περιοχές». Ύστερα πρόσθεσε κάτι ακόμη πιο σημαντικό στη δημιουργία της αφήγησης. Το να πιέζεις, λέει, ένα σώμα ενόρκων προς μία συγκεκριμένη απόφαση είναι Αντι – αμερικανισμός.

Αντι – αμερικάνοι χαρακτηρίστηκαν από κάποιους και οι πέντε παίκτες των St.Louis Rams, ομάδας του NFL, για την κίνηση που έκαναν στο γήπεδο να σηκώσουν τα χέρια ψηλά, κίνηση που συνδέεται με τις διαμαρτυρίες για τη μη παραπομπή σε δίκη του Daren Wilson. Εκεί το πράγμα πήρε και άλλες διαστάσεις καθώς η αστυνομία ζήτησε από την ομάδα να απολογηθεί γι’ αυτό το περιστατικό, η ομάδα αρνήθηκε και πάει λέγοντας. Ας κρατήσουμε όμως την ευκολία με την οποία βγαίνει στην επιφάνεια και χρησιμοποιείται η κατηγορία «αντιαμερικανισμός».

Μικρά μικρά για τις ταραχές

Επιστροφή για λίγο στα δικά μας. Παρατηρούμε τις τελευταίες μέρες ότι αρθρώνεται ένας λόγος που λέει το εξής: προσοχή με τις αντιδράσεις σχετικά με τον Ρωμανό. Αυτό περιμένει η ΝΔ για να παρουσιαστεί ως παράταξη του νόμου και της τάξης. Ο σύριζα θα χάσει. Η πόλωση συμφέρει την κυβέρνηση και τον αυταρχισμό.

Ένας τύπος όμως με το όνομα Will Falk μας λέει ότι ίσως οι ταραχές να μην είναι απαραίτητα κακό πράγμα. Ο Flak πιθανότατα ακροβατεί λίγο παραπάνω απ’ όσο επιτρέπουν τα γούστα του μέσου τηλεθεατή που ωρύεται ότι καίγεται η πόλη του, αλλά νομίζω η προσέγγισή του έχει ένα ενδιαφέρον. Πρώτα απ’ όλα αναφέρει δύο παραδείγματα απ’ την ιστορία της Αμερικής (Boston Tea Party και Shays’ Rebellion). Και στις δύο περιπτώσεις οι εξεγέρσεις ή ταραχές διέλυσαν περιουσίες και διέκοψαν την κανονικότητα και την ροή της εμπορικής δραστηριότητας. Και όμως σήμερα θεωρούνται κομμάτι (και περήφανα μάλιστα) της Αμερικάνικης ιστορίας. Τώρα οι ταραχοποιοί κατηγορούνται για αντιαμερικανισμό.

Αλλά αυτός ο κύριος Falk πάει ακόμη παραπέρα. Μας ρωτάει αν ξέρουμε την Aiyanna Jones. Η Aiyanna Jones ήταν μια 7χρονη που σκοτώθηκε από αστυνομικούς κατά της διάρκεια μιας εφόδου που πήγε στραβά. Η 7χρονη εκείνη τη στιγμή κοιμόταν. Μας ρωτάει ακόμη αν ξέρουμε τον Ezell Ford. Ο Ezell Ford ήταν ένας 25 χρονος με ιστορικό ψυχικής ασθένειας που σκοτώθηκε από αστυνομικούς ενώ ήταν άοπλος επειδή «έκανε ύποπτες κινήσεις». Και συνεχίζει ο Falk να ρωτάει. Μέχρι που φτάνει να ρωτήσει αν ξέρουμε τον Mike Brown. Και ο ίδιος απαντάει ότι αν τον ξέρουμε είναι γιατί η κοινότητα ξεσηκώθηκε για τον θάνατό του, έσπασε, έκαψε και διαμαρτυρήθηκε. Ο Falk δεν υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διαμαρτυρηθείς, απλά κάνει παρατηρήσεις.

κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει για τη βία, το βρίσκω απίστευτο. Γιατί αυτό σημαίνει ότι αυτό το άτομο δεν έχει ιδέα τι έχουν περάσει οι μαύροι, τι έχουν ζήσει οι μαύροι σ’ αυτή τη χώρα από την πρώτη φορά που απήγαγαν έναν μαύρο από τις ακτές τις Αφρικής.

Angela Davis

Εξάλλου οι μαύροι δεν περνάνε μόνο όσα αντιλαμβανόμαστε ότι εννοεί η Davis, ρατσισμό, διακρίσεις, εκμετάλλευση, διαρκή υπόδειξη της θέσης τους, διαρκή καθιέρωση ορίων στη ζωή τους. Ας δούμε τι σήμαινε να είσαι μαύρος (ή ελάτε ας το πούμε φτωχός) στο St. Louis και στο Ferguson όλο αυτό τον καιρό από τον Αύγουστο που έγινε η δολοφονία μέχρι σήμερα. Οι άνθρωποι ξυπνάνε με ειδοποιήσεις από τη δουλειά ή τα σχολεία των παιδιών τους. Ανακοινώσεις από το δήμο ενημερώνουν πως καλό θα είναι να έχεις στοκ στο σπίτι σου με εμφιαλωμένο νερό και να έχεις φροντίσει να έχεις φουλάρει το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου. Τα παιδιά διαρκώς παίρνουν από το σχολείο έξτρα δουλειά για το σπίτι για την περίπτωση κάποιας αναστάτωσης που θα τους αναγκάσει να χάσουν μάθημα. Από το νηπιαγωγείο και τον παιδικό σταθμό σε ενημερώνουν ότι τα μικρά παιδιά 3 έως 5 ετών κάνουν διάφορες ασκήσεις για επείγουσες περιπτώσεις.

Κανείς δε λέει τι είναι αυτό το επείγον, ποια είναι αυτή η διαρκής αναστάτωση και από τι προκαλείται. Ο κυβερνήτης έχει κηρύξει την πολιτεία σε κατάσταση ανάγκης από τις 17 Νοεμβρίου (θυμίζουμε ότι η απόφαση βγήκε την προηγούμενη εβδομάδα). Όλα είναι αόριστα και επικίνδυνα και 1000 επιπλέον αστυνομικοί και 100 πράκτορες του FBI έχουν έρθει από τα μέσα Νοεμβρίου στο St. Louis για να βοηθήσουν σε περίπτωση που χρειαστεί. Οι κάτοικοι στριμώχνονται στα καταστήματα για να αγοράσουν όπλα. Η κατάσταση στην πολιτεία θυμίζει την εποχή μετά την 11η Σεπτεμβρίου όταν όλοι και όλα βρίσκονταν μόνιμα σε συναγερμό. Η Αμερική, όπως έχει αποδείξει επανειλημμένα, ξέρει να κατασκευάζει εφιάλτες.

Λίγες μέρες αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι και θεσμοί που προκάλεσαν τον γενικευμένο πανικό (αλλά και που για καιρό αναπαράγουν όλων των ειδών τους ρατσισμούς απέναντι στους φτωχούς μαύρους) θα αποκαλούν τους διαμαρτυρόμενους και τους συμμετέχοντες στις ταραχές «εσωτερικούς τρομοκράτες».

Ο Kareem Abdul Jabbar σχολιάζει με μια μόνο φράση τους λευκούς που νιώθουν ότι κινδυνεύουν από τις ταραχές και θεωρούν ότι γίνονται στόχος των διαμαρτυριών χωρίς να έχουν κάνει τίποτα, χωρίς να φταίνε: «Καλώς ήρθατε στον κόσμο μας».

St. Louis "γεμίσαμε μαύρους"- από το 1916 μέχρι σήμερα η ίδια αφήγηση

St. Louis “γεμίσαμε μαύρους”- από το 1916 μέχρι σήμερα η ίδια αφήγηση

Πως συζητάμε και πως τελειώνουμε με τα Ferguson

Αναπαράγεται αρκετά αυτές τις μέρες η φράση του Martin Luther King που λέει ότι «οι ταραχές είναι η γλώσσα αυτών που δεν ακούγονται». Μαζί με αυτή τη φράση όμως θα πρέπει να προσθέσουμε και κάτι άλλου του ίδιου: «οι ταραχές απλά εντείνουν τους φόβους της λευκής κοινότητας, διώχνοντας παράλληλα τις ενοχές της».

Συμβαίνουν λοιπόν κατά τη γνώμη μου και τα δύο. Οι ταραχές είναι ένας δρόμος για όσους καταπιέζονται και εξεγείρονται και οι ταραχές είναι ένα βολικός τρόπος για τη λευκή κοινότητα να διώξει τις (όποιες) τύψεις της και να συνεχίσει ακάθεκτη. Είναι το γνωστό επιχείρημα που αναπαρήγαγαν κάποτε οι λευκοί αποικιοκράτες της Αφρικής. Δεν μπορούν να κυβερνηθούν μόνοι τους – πρέπει να τους εξουσιάσουμε με τα όπλα, δεν μπορούν να δουλέψουν από μόνοι τους – πρέπει να τους πειθαρχήσουμε με το μαστίγιο.

Ίσως λοιπόν στη σημερινή συγκυρία κάποιοι να μην έχουν άλλη γλώσσα από τις ταραχές. Οι λευκοί δημοσιογράφοι στις αμερικάνικες εκπομπές έλεγαν όλη την εβδομάδα που ακολούθησε την απόφαση για τη δολοφονία του Mike Brown ότι πρέπει επιτέλους να συζητήσουμε για τη φυλή και το ρατσισμό. Μα η συζήτηση λέει η Sarah Kendzior, ανθρωπολόγος και συγγραφέας, γίνεται καθημερινά χρόνια τώρα. «Γίνεται με ψιθύρους μεταξύ πανικοβλημένων μανάδων στις παιδικές χαρές, γίνεται με κραυγές από ρατσιστές τις νύχτες, γίνεται με συνθήματα από διαδηλωτές στους δρόμους. Γίνεται κάθε φορά που μια λευκή οικογένεια μετακομίζει μακριά από μια μαύρη γειτονιά λέγοντας “είναι διαφορετικό όταν μιλάς για τα δικά σου παιδιά”, κάθε φορά που επενδυτές ανακοινώνουν άλλη μια απόπειρα gentrification, κάθε φορά που η αστυνομία σταματάει ένα μαύρο άντρα στην λεωφόρο, κάθε φορά που οι επίσημοι ζητάνε από μια κοινότητα που θρηνεί να “ηρεμήσει”. Ο Mike Brown και ο Darren Wilson είχαν μια συζήτηση για τη φυλή και το ρατσισμό»

Με λίγα λόγια, έχει δίκιο η Sarah Kendzior. Το Ferguson δεν τελειώνει ποτέ, γιατί πολύ απλά δεν αρχίζει ποτέ. Δεν πρόκειται για ένα περιστατικό, ή μια μεμονωμένη ενέργεια. Αντίθετα πρόκειται για μια μόνιμη επιλογή. Ο ρατσισμός ως επίσημη κρατική επιλογή.

Merely a bizarrely-similar, unending series of isolated incidents.”

Jon Stewart.

* foto εξωφύλλου: ep_jhu




Νίκος Ρωμανός: και εγένετο ελληνική δικαιοσύνη.

 

Έκθαμβος ο νομικός κόσμος άκουσε την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου που ήρθε να δώσει τέλος στο αίτημα του Νίκου Ρωμανού περί του αυτονόητου: να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής του, με τις προβλεπόμενες άδειες βάσει του σωφρονιστικού κώδικα. Ανήκουμε λοιπόν σε εκείνη την πολύ προοδευτική χώρα των σύγχρονων Ελλήνων που ανοίγουν δρόμους πολιτισμού, παράδειγμα προς μίμηση για άλλους, της οποίας ο σωφρονιστικός κώδικας προβλέπει το ασύλληπτο μέτρο για τους φυλακισμένους σπουδαστές να εξέρχονται της φυλακής για το αυτονόητο: να σπουδάσουν. Και είτε θέλετε να το πιστέψετε είτε όχι, η χώρα αυτή δε βρίσκεται στο μεσαίωνα. Είναι μία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, με Χάρτες θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμβαλλόμενη σε διεθνείς συνθήκες προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλα τέτοια ευφάνταστα. Και ευτυχώς που είμαστε έτσι και όχι σαν αυτούς τους καθυστερημένους του Σουηδούς που έχουν καταργήσει το τεκμήριο της επικινδυνότητας και δεν προφυλακίζουν παρά μόνο για λόγους εξαιρετικούς όπως η παρεμπόδιση της έρευνας των γεγονότων ή τους Νορβηγούς που έδωσαν ποινή 21 χρόνων στο νεοναζί Μπρέιβικ για το θάνατο 77 ανθρώπων, έχοντας απόλυτα συναίσθηση ότι η πρόληψη και τα προ «εορτής» μέτρα είναι αυτά που θα πρέπει να βρίσκονται στο κέντρο της δικαστικής – ποινικής διαδικασίας και όχι η εκδικητική μανία κατά των κατηγορουμένων, λες και εμείς δε μπορούμε να βρεθούμε ποτέ σε μία τέτοια θέση.

Ανήκουμε λοιπόν σε εκείνη την προοδευτική χώρα του πολιτισμού που ο Υπουργός Δικαιοσύνης αντιλαμβάνεται τους ομοφυλόφιλους σαν αφύσικους, παραμορφωμένους ψυχικά ανθρώπους που ζητάνε πράγματα οπισθοδρομικά και τερατουργηματικά. Να κατοχυρώνονται νομικά με τους συντρόφους τους, να διεκδικούνε νομικά ίση μεταχείριση χωρίς να πέφτει σε κανέναν λόγο το τι κάνει κάποιος/α με τον εραστή και την ερωμένη του/της λες και ρωτήθηκε ποτέ ο ίδιος τι κάνει τόσα χρόνια στο κρεββάτι του, τι προτιμήσεις έχουν σεξουαλικά και ψυχικά τα παιδιά του, τι νευρώσεις και καταναγκασμούς έχει ο ίδιος ή οι υπόλοιποι βουλευτές που κρύβονται πίσω από τη σιωπή του ανθρώπινου ελλείμματός τους. Η χώρα μας ωστόσο σέβεται τη φύση του ανθρώπου σύμφωνα με αυτόν τον Υπουργό όπως προκύπτει από την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στις Σκουριές προς χάριν Μπόμπολα και καναδικής εταιρείας, του δάσους στο Πόρτο Καράς προς χάριν Πάχτα και λοιπών, του Ασωπού προς χάριν μικροσυμφερόντων εταιρειών – ψηφοφόρων, της «Σαχάρα» στην Καλλικράτεια, των ελεύθερων αδόμητων χώρων, του ελληνικού και άλλων πολλών προς χάριν ΤΑΙΠΕΔ. Αν έτσι σκέφτεται τη φυσικότητα αυτός ο Υπουργός, τότε μάλλον ο γάμος των ομοφυλόφιλων είναι μονόδρομος.

Ανήκουμε λοιπόν σε εκείνη την προοδευτική χώρα που πας στα δικαστήριά της και νομίζεις ότι πήγες στα Ιεροσόλυμα για προσκύνημα με εικονίδια, κομποσκοίνια, φωτοτυπίες «Αγίων», φωτογραφίες μοναστηριών και άλλα ευφάνταστα να κρέμονται στους τοίχους των δικαστικών μεγάρων ως μάρτυρες της πιθανής μη απονομής δικαιοσύνης αφού ότι επιχειρήματα και να έχουμε στα ακροατήρια η δικαιοσύνη θα απονεμηθεί από έναν κριτή αόρατο, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τη λογική αλληλουχία της σκέψης και της νομικής επιστήμης. Και αναρωτιέμαι γιατί να μη γίνονται οι δίκες μέσα στις Εκκλησίες και μπαίνουν οι άνθρωποι σε έξοδα να αγοράζουν χιλιάδες εικονίτσες. Ας το επισπεύσουμε λοιπόν Κύριε Αθανασίου. Είναι εξάλλου δοκιμασμένο παράδειγμα από άλλες εποχές.

Ανήκουμε σε εκείνη τη δημοκρατική χώρα που η Πρόεδρος Δικαστών και Εισαγγελέων βγαίνει δημόσια να κατηγορήσει τη βασική αρχή άσκησης και ελέγχου της δημοκρατίας μας, την Κυβέρνηση, για μη τήρηση των αποφάσεων των δικαστηρίων, για αυθαιρεσία δηλαδή, λέγοντας ότι αυτή η στάση της Κυβέρνησης και του Υπουργού Δικαιοσύνης που βαρύνεται εάν δεν το έχει καταλάβει με την κατηγορία αυτή, αποτελεί κίνδυνο για τους πολίτες, την έννομη τάξη και τη δημοκρατία μας. Και είναι δικαστές σαν την Κυρία Θάνου και τους υπολοίπους, που πρέπει να παρεμβαίνουν υπέρ μας, υπέρ του κράτους δικαίου, των βασικών ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και να λένε στον κάθε Υπουργό ότι δεν κάνει για αυτή τη θέση και ότι η αυτογνωσία είναι το μεγαλύτερο προσόν ενός σοφού ανθρώπου. Εκτός εάν έχει αποφασίσει να σπάσει τον εσωτερικό του καθρέπτη δια παντός.

Η περίπτωση του Νίκου Ρωμανού, έρχεται να βάλει την ταφόπλακα στην ελπίδα μας ότι η Δικαιοσύνη δε φαλκιδεύεται, δε χειραγωγείται, δεν πολιτικοποιείται, είναι σταθερή αξία μακριά από ανθρώπινες εγγενείς αδυναμίες.

Μετά από όλα αυτά, οι δικηγορικοί σύλλογοι αποφάσισαν αποχή διαρκείας κόντρα σε έναν προσβλητικό νέο κώδικα πολιτικής δικονομίας που μοιάζει σαν δίδυμος αδερφός με την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου περί μη χορήγησης άδειας σπουδών στο Νίκο Ρωμανό. Η αποχή έρχεται να λάβει το ηθικό εκείνο βάρος της γενικότερης υπονόμευσης της απονομής δικαίου, όπως στην περίπτωση της αθώωσης του βουλευτή της Χρυσής Αυγής για τις καταστροφές των πάγκων των μικροπωλητών αλλοδαπών σε λαϊκή στο Μεσολόγγι, στην ευνοϊκή μεταχείριση των νταβατζήδων στη Μανωλάδα και πλέον στην εκδικητικότητα σε βάρος ενός νέου ανθρώπου, που είχε την ατυχία να αποτελέσει το πολιτικό άλλοθι μίας κυβερνώσας τάξης, άκρως συντηρητικής και οπισθοδρομικής. Μία τέτοια δικαιοσύνη δε μας αξίζει. Μας υποτιμά ως ανθρώπινα λογικά όντα. Ως πολιτισμό ελληνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο. Μας κατατάσσει στους καθυστερημένους, στους προβληματικούς, στου μίζερους, στους θλιμμένους.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι ένα σημαίνον. Είναι το παιδί με το παχύ αόρατο μουστάκι. Είναι ο γιος που θα θέλαμε όλοι να έχουμε. Είναι η πυξίδα σε ένα βουνό γεμάτο ομίχλη. Είναι το χέρι που ανοίγει το κλουβί και χαρίζει ελευθερία. Είναι η άλλη οπτική, η παλιά, η αυθεντική, μετουσιωμένη σε ένα νέο σώμα, έτοιμο να εκραγεί. Ο Ρωμανός είναι επιτέλους ένα πρόσωπο που ταυτίζεται με τη φωτογραφία και τη γεμίζει με άνεση. Είναι το τρομερό παιδί του Κοκτώ και η μίμηση της πατρικής θυσίας του Σάρτρ.  Εδώ η απεργία πείνας είναι το εικονοστάσι και το θαύμα. Και είναι από τις λίγες φορές τα τελευταία χρόνια που το θαύμα φαίνεται και πανθομολογείται.

 

* foto εξωφύλλου: Howard Ignatius




μιλώντας για ελευθερία

 

Περιμένοντας την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου Πειραιά σχετικά με τις άδειες του Νίκου Ρωμανού, μπορούμε μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας του αναρχικού κρατούμενου να κάνουμε κάποιες σκέψεις.

** Εντωμεταξύ η απόφαση βγήκε και το Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση του Ρωμανού για τη χορήγηση αδειών. **

Πρώτα απ’ όλα, επειδή ήμουν μπερδεμένος σχετικά με την αιτία στέρησης του δικαιώματος της άδειας, ρωτώντας δεξιά και αριστερά διαπίστωσα τα εξής: Ο Νίκος Ρωμανός δεν έχει στερηθεί την άδειά του επειδή είναι κρατούμενος σε φυλακές τύπου Γ’.

Αφού πέρασε δίνοντας πανελλήνιες στο ΤΕΙ Αθηνών, έκανε αίτηση στην Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την μεταγωγή του από το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα, όπου ήταν κρατούμενος, στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού, για να βρίσκεται πιο κοντά στη σχολή του.  Το αίτημά του αυτό εγκρίθηκε και έτσι μέχρι πριν την απεργία ήταν κρατούμενος στον Κορυδαλλό, δηλαδή σε φυλακή τύπου Α΄. Όταν ο Νίκος Ρωμανός, ζήτησε από το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Φυλακής Κορυδαλλού να του χορηγηθεί η εκπαιδευτική άδεια που δικαιούται, το Συμβούλιο, ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη του Ειδικού Εφέτη Ανακριτή Αθηνών, επειδή σε βάρος του εκκρεμούν τρία εντάλματα προσωρινής κράτησης (τα οποία έχει εκδώσει ο ίδιος). Ο ανακριτής λοιπόν, με το επιχείρημα ότι προέχει η εξασφάλιση της παρουσίας του Ρωμανού στο Δικαστήριο, ώστε να είναι σίγουρο ότι αν καταδικαστεί για κάποιο αδίκημα θα μπορέσει να εκτελεστεί η ποινή του, απέρριψε το αίτημα για τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας.

Ως προς τις φυλακές Τύπου Γ’, αξίζει να σημειωθεί ότι παρόλο που έχει θεσπιστεί το νομοθετικό πλαίσιο δεν έχουν ακόμη λειτουργήσει.

Επιπλέον, όταν λειτουργήσουν, θα είναι εύκολο για το Κράτος να στείλει τον Νίκο Ρωμανό στις φυλακές τύπου Γ΄, επειδή αφενός κατηγορείται για το αδίκημα του 187Α ΠΚ και αφετέρου έχει καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης ανώτερη των δέκα ετών. Σύμφωνα με το νέο νόμο, σ’ αυτή την περίπτωση, αν κριθεί από τα αρμόδια όργανα ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την ασφάλεια της χώρας και τη δημόσια τάξη, καθώς και για την τάξη και την ασφάλεια στα καταστήματα κράτησης Α’ ή Β’ τύπου, θα οδηγείται σε φυλακή τύπου Γ’. Φαντάζομαι ότι τα αρμόδια όργανα δε θα χρειαστεί να το σκεφτούν πολύ. Για να είναι αναρχικός πρέπει να είναι και επικίνδυνος.

Δεν ξέρω τι μπορεί να άλλαξε και πρώτα εγκρίθηκε η μεταγωγή στον Κορυδαλλό για να είναι κοντά στη σχολή και μετά κρίθηκε ότι δεν μπορεί να πάρει εκπαιδευτική άδεια γιατί τάχα φοβούνται ότι θα δραπετεύσει και δε θα είναι στις επόμενες δίκες που εκκρεμούν.

φωτογραφία (17)

τρικάκι από την πορεία της 2/12

Όπως και να  ‘χει, το θέμα της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού είναι πολύ σοβαρότερο από μια νομική συζήτηση (την οποία και δεν είμαι ικανός να κάνω έτσι κι αλλιώς). Διαβάσαμε τα πάντα σχετικά με αυτή την απεργία πείνας. Πρώτα απ’ όλα είδαμε επιδείξεις πατερναλισμού απ’ όλες τις πλευρές και άκρατη ψυχολογιοποίηση. Ο άνθρωπος που είδε τον φίλο του να πεθαίνει από τις σφαίρες του αστυνομικού. Φυσικά όποιος έχει μια τέτοια εμπειρία, θα επηρεαστεί, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό. Θα γίνει πιο αποφασισμένος ή πιο φοβισμένος, πιο ευαίσθητος ή πιο σκληρός. Ποιος ξέρει; Αλλά απ’ αυτό το σημείο μέχρι να αποδώσουμε τα πάντα εκεί και να ισοπεδώσουμε όλα τα υπόλοιπα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Σίγουρα το να μιλάμε για την ψυχολογία και το τι πέρασε το παιδί είναι μια βολική απόφαση και επιλογή. Όπως σε ένα σωρό άλλα θέματα (πχ. μας ενδιαφέρει που τα παιδιά των Σύριων προσφύγων κρυώνουν, η ευαισθησία μας φτάνει εκεί, αλλά δεν αναρωτιέται τίποτα περισσότερο), επιλέγουμε τον τρόπο συζήτησης που αφήνει απ’ έξω όσο περισσότερο γίνεται την πολιτική.

Κι ας λέει η γιατρός Λίνα Βεργοπούλου ότι ο Ρωμανός δεν είναι θυμωμένος, ότι δεν πάσχει από κάποια ψυχοπαθολογική διαταραχή. Κι ας διαβάζουμε τα κείμενα του Ρωμανού κι ας παρακολουθούμε τη στάση του, που είναι εξόχως πολιτική και συγκεκριμένη με λόγο και επιχειρήματα. Προτιμάμε να συνδέουμε διαρκώς την κατάσταση με τον Γρηγορόπουλο για να φτάνουμε σε ένα συμπέρασμα εύκολο και συναισθηματικό. Να του δώσουμε την εκπαιδευτική άδεια γιατί πέρασε δύσκολα, ουσιαστικά να κάνουμε μια χάρη, να δώσουμε κάτι στον Ρωμανό γιατί είναι λεπτό το ζήτημα. Αυτό υποστηρίζει αυτή η αφήγηση. Αλλά ο Ρωμανός δεν ζητάει μια χάρη ή μια καλύτερη μεταχείριση γιατί δεν αισθάνεται καλά. Ο Ρωμανός είναι σαφής, διεκδικεί μια ανάσα ελευθερίας. Και τη διεκδικεί ως αναρχικός κρατούμενος απεργός πείνας.

φωτογραφία (18)-001

τρικάκι από την πορεία της 2/12

Ο πατερναλισμός όμως είναι πάντα η εύκολη επιλογή, καθώς όποιος τον υιοθετεί δεν ζητά από τον εαυτό του τίποτα, μόνο τον βάζει σε  ένα βάθρο και προσφέρει απλόχερα συμβουλές, χάρες, σοφίες. Καμία ευθύνη και καμία συζήτηση. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να γράφει ο Καρελιάς στο protagon «αν ήταν παιδί μου θα του έλεγα σταμάτα». (Και να κάποτε πρέπει να γραφτεί ένα συνολικό σχόλιο για όλους τους αρθρογράφους της πάλαι ποτέ «προοδευτικής» Ελευθεροτυπίας που γέμισαν τα δολ και τα πρόταγκον και γράφουν για το νόμο την τάξη και το αδιατάρακτο της οικονομικής δραστηριότητας). Ή φτάνουμε στα άρθρα του Πετρουλάκη για τα οποία γίνεται η συζήτηση για το αν ζητάνε ή δε ζητάνε δήλωση μετάνοιας (δε ζητάνε, ο ίδιος επιχειρεί να το ξεκαθαρίσει). Μα το πρόβλημα στα όσα γράφει ο Πετρουλάκης δεν είναι η έμμεση ή όχι απαίτηση για δήλωση μετάνοιας. Είναι το εμείς, το ζητάμε, αυτό το καταραμένο πρώτο πληθυντικό που χρησιμοποιεί όταν ζητάει αυτή την έντιμη συμφωνία. Από ποια θέση μιλάει ο δημοσιογράφος που κρίνει επικίνδυνο έναν άνθρωπο (κρατούμενο ή όχι δεν έχει σημασία) και ζητάει να κάνει ο άνθρωπος αυτός μια συμφωνία «μαζί μας» ότι δε θα παρανομήσει; Ποιοι είμαστε εμείς; Πώς ξέρει ότι η κοινωνία φοβάται τον Ρωμανό; Αυτοπροσδιορίζεται κάποιος ως τράπεζα και φοβάται μην τον ληστέψει ή του επιτεθεί; Τι είδους είναι η απειλή που εξαπολύει ο Ρωμανός και ο κάθε Ρωμανός προς το πολίτευμα; Πώς ένιωσε ότι κινδυνεύει ο δημοσιογράφος και ζητά τώρα εξ ονόματος της κοινωνίας να κάνει συμφωνία ο Ρωμανός (λαϊκίζοντας δε ασύστολα, χρησιμοποιώντας λέξεις όπως «τιμή» και άλλες ασυναρτησίες); Πότε ως κοινωνία φορέσαμε στολή, βάλαμε καπέλο, παίξαμε τους δικαστές και ζητάμε από κρατούμενους να μας υποσχεθούν ότι δε θα μας πειράξουν;

Αλλά όλες αυτές οι συζητήσεις, πότε περί δήθεν επικινδυνότητας και πότε περί παιδιού που πρέπει να αγκαλιάσουμε, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα (ακούσια ή εκούσια). Αποπολιτικοποιούν τον ίδιο το Ρωμανό αλλά και τα γενικότερα ζητήματα. Ο Ρωμανός ζητάει μια ανάσα ελευθερίας και δικαίως και δεν μπορεί η νομικίστικη συζήτηση να μας οδηγήσει, κατά την άποψή μου, πουθενά. Δικαιούται τις άδειες και πρέπει να τις πάρει. Γιατί του επέτρεψαν να δώσει πανελλήνιες και γιατί ενέκριναν τη μεταγωγή του. Γιατί δεν γίνεται να αποφασίζουν με βάση το αν ένας άλλος κρατούμενος απέδρασε. Γιατί μιλάμε για εκπαιδευτικές άδειες και για έναν κρατούμενο 20 χρονών που θα περάσει χρόνια μέσα στη φυλακή. Γιατί κάθε κρατούμενος δικαιούται μια ανάσα ελευθερίας. Και γιατί η συζήτηση είναι για την ελευθερία.

Δικαιούται τις άδειες και πρέπει να τις πάρει. Και ένα κίνημα αλληλεγγύης προς το Νίκο Ρωμανό φυσικά πρέπει να έχει ως πρώτο και κύριο στόχο να του δοθούν οι άδειες και να σταματήσει γρήγορα την απεργία πείνας ώστε να μην κινδυνέψει η υγεία του.

Αλλά το ίδιο κίνημα θα πρέπει να βλέπει το συνολικότερο πολιτικό ζήτημα. Θα πρέπει να ζητά την κατάργηση του τραγικού νόμου για τις φυλακές τύπου Γ’ και θα πρέπει να ζητά να παίρνουν άδειες όλοι οι κρατούμενοι. Γιατί ακόμη κι αν πάρει ο Ρωμανός άδεια τώρα, ο νόμος για τις φυλακές τύπου Γ’, αυτή η επιτομή της βαρβαρότητας, θα μπορέσει να του τις στερήσει στο μέλλον, και του ίδιου και ένα σωρό άλλων κρατουμένων. Γιατί αυτός ο νόμος χρησιμοποιώντας ως κριτήριο την ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση ή την επικινδυνότητα για τη δημόσια τάξη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκδικητικά και αυταρχικά, ιδιαίτερα από ένα ακροδεξιό κράτος όπως το σημερινό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι με το 187Α, (το άρθρο για τις τρομοκρατικές οργανώσεις) κατηγορούνται και κινδυνεύουν να κατηγορηθούν πρακτικά πλέον μόνο αναρχικοί. Ένα κίνημα λοιπόν αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό, αντιλαμβάνεται ότι κομμάτι του αγώνα είναι και η αντίδραση στις διαρκείς διώξεις και βασανισμούς ανθρώπων, που ανήκουν στον αναρχικό χώρο. Άλλωστε ο ίδιος ο Ρωμανός χτυπήθηκε από τους προστάτες της έννομης τάξης, όπως προκύπτει από την υπόθεση στο Βελβεντό, όπου το δικαστήριο δέχτηκε ότι οι κατηγορούμενοι δεν αντιστάθηκαν ή επιτέθηκαν στους ένστολους.

Χθες το βράδυ, την ώρα του δελτίου ειδήσεων του Σκάι, η παρουσιάστρια βλέποντας την εικόνα ενός καμένου αυτοκινήτου σχολίασε «κοίτα τι γίνεται στα καλά καθούμενα». Είναι εντυπωσιακό πως η απεργία πείνας ενός κρατούμενου που ζητά εκπαιδευτική άδεια θεωρείται τα «καλά καθούμενα». Είναι εντυπωσιακό ότι όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερα μπαίνουν στην κατηγορία «καλά καθούμενα» και το μόνο που  σηκώνει πια την τρίχα και προκαλεί ταραχή είναι μια σπασμένη τζαμαρία και ένα καμένο λάστιχο. Το μόνο που ζητάει ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας είναι μια έντιμη συμφωνία για τάξη, περισσότερη τάξη, ακόμη περισσότερο τάξη.

*

και το σημερινό κείμενο του Νίκου Ρωμανού μετά την απόρριψη του αιτήματός του: Χορεύοντας με τον θάνατο για 24 μέρες.

IMG_1311

τρικάκι από την πορεία της 2/12

 

* φωτογραφία εξωφύλλου από τον Vag Stefanou




Συνέντευξη Τύπου για τους αναρχικούς απεργούς πείνας

 

Τ α στυνομοκρατούμενα νοσοκομεία στα οποία έχουν μεταφερθεί οι διαμαρτυρόμενοι με απεργία πείνας αναρχικοί Ν. Ρωμανός, Α. Μπουρζούκος, Γ. Μιχαηλίδης και Δ. Πολίτης, τα ειρωνικά σχόλιά σε αλληλέγγυους («περνάτε μόνο αν έχετε φαγητό») καθώς και η πρόταση – «λύση» του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου για παρακολούθηση μαθημάτων με τηλεδιάσκεψη, αποτελούν μια σαφή επίδειξη κρατικής πυγμής, προεόρτια για τις φυλακές τύπου Γ που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση.

Κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να συνοψίσει την πολιτική στάση που εξέφρασαν στη σημερινή συνέντευξη Τύπου στο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός οι γονείς των απεργών πείνας Ρωμανού και Μιχαηλίδη.

Η γιατρός των κρατουμένων Λίνα Βεργοπούλου (μητέρα του Μπουρζούκου) επεσήμανε για άλλη μια φορά την κρισιμότητα της κατάστασης του Νίκου Ρωμανού ήδη από την 10η ημέρα ενώ σημείωσε ότι δεν πρόκειται για ένα άτομο αποκλίνουσας συμπεριφοράς, όπως αρκετοί τον παρουσιάζουν, ούτε ένα άτομο με κάποια ψυχοπαθολογική διαταραχή. Η γιατρός αρνήθηκε να μπει σε μια ιατρική φιλολογία για τον θάνατό του ενώ σχολίασε ότι καμιά εξουσιαστική κίνηση δεν κατάφερε ποτέ να απαξιώσει μια απεργία πείνας.

«Πρόκειται για μια συνειδητή απόφαση αγώνα […] ο Νίκος οδηγήθηκε σε απεργία πείνας λόγω της απάθειάς μας», συμπλήρωσε σε άλλο σημείο της τοποθέτησής της ενώ έκανε εκτενείς αναφορές στο βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης.

Από την πλευρά του ο Πέτρος Δαμιανός, εκπαιδευτικός-διευθυντής στο σχολείο φυλακών ανηλίκων στον Αυλώνα και δάσκαλος του Νίκου Ρωμανού, εκπροσωπώντας το σύλλογο καθηγητών του σχολείου χαρακτήρισε ανεπίτρεπτο αυτό που συμβαίνει: «η λύση έπρεπε να έχει βρεθεί χθες», είπε χαρακτηριστικά.

Με τη σειρά της η Αναστασία Τσουκαλά, εγκληματολόγος, σχολίασε την κυβερνητική στάση ως επίδειξη κρατικής πυγμής ενώ έκανε λόγο για την πολιτική διαχείριση του ζητήματος από την κυβέρνηση και από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου. «Ο κ. Αθανασίου περίμενε να μετρήσει το κύμα συμπάθειας και αλληλεγγύης στον Ρωμανό σ’ όλη τη χώρα, ωστόσο όλο αυτό το διάστημα διακινδυνεύει την υγεία του». Η κ. Τσουκαλά είπε ότι η παιδεία δεν είναι ένα νεκρό γράμμα για να «προτείνεται» εξ αποστάσεως από τον υπουργό, ενώ τέλος χαρακτήρισε τη διαχείριση του ζητήματος ως μια απόπειρα προέκτασης της νοοτροπίας των φυλακών τύπου Γ στις φυλακές τύπου Β.

Ο πατέρας του Νίκου Ρωμανού στην εισήγησή του κατέστη σαφές ότι για οτιδήποτε συμβεί από δω και στο εξής ο υπουργός Χ. Αθανασίου και η κυβέρνησή του είναι οι μόνοι υπαίτιοι για ό,τι συμβεί. «Η νομότυπη βία εκπροσωπεί τους επιβιώσαντες της μεταπολίτευσης», σχολίασε σε άλλο σημείο της ομιλίας του και κατέληξε: «Δεν πρόκειται να βγάλω σε κοινή θέα τα συναισθήματά μου, ο γιος μου ακολουθεί μια υπεύθυνη ηθική στάση».

Έκκληση από την πλευρά του για άσκηση του δικαιώματος στην εκπαίδευση από τους πολιτικούς κρατούμενους έκανε ο πατέρας του Μιχαηλίδη ο οποίος αναφέρθηκε στη διαπόμπευση από τα ΜΜΕ καθώς και την τιμωρητική διάθεση του κράτους με πρόσχημα πειθαρχικές ποινές του παρελθόντος.

«Ένας λαός που δεν έχει οδηγό την ουτοπία, δεν πάει πουθενά, διαλύεται», θα πει λίγο αργότερα σε σύντομη παρέμβασή ο πατέρας του Μπουρζούκου.

Τέλος, η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου παρενέβη για να ξεκαθαρίσει πως την ευθύνη για ό,τι συμβεί την έχει όποιος δεν ικανοποιεί ένα τόσο απλό αίτημα. Η Ο. Κοσμοπούλου αναφέρθηκε στα ψηφίσματα του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου Γεννηματάς καθώς και της ΕΙΝΑΠ (Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας-Πειραιά) σύμφωνα με τα οποία καταγγέλλεται η παραγγελία της αναγκαστικής σίτισης στους θεράποντες ιατρούς από τις κρατικές αρχές.

«Η στόχευση τους», δήλωσε χαρακτηριστικά, «δεν είναι η προφύλαξή του κόσμου από κάποιον εχθρό, η στόχευση είναι οι άλλοι, οι υπόλοιποι».

Την αλληλεγγύη τους εξέφρασαν συλλογικότητες όπως η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων κ.α.

Σημειώνεται ότι η αρνητική εισήγηση στο δικαστικό συμβούλιο για το αίτημα του Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια στο ΤΕΙ που πέρασε, έγινε από τον εισαγγελέα Παναγιώτη Καψιμάλη. Το συμβούλιο αποφασίζει σήμερα.

Φωτογραφία Δρομογράφος




πρόσφυγες στην πόλη μας

 

tommygrov

Tommy Grov, Concept illustrations for the documentary/film project called “Over Havet”/”Over the Sea”

Οι σύριοι στο σύνταγμα στέκονται απέναντι από τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές λες και είναι έτοιμοι για εκτέλεση.

Δεν κατόρθωσα, αν πρόκειται για κατόρθωμα, επάγγελμα δεν ξέρω γω τι διάολο, να «σώσω» στιγμές μιας ιστορίας που δεν πρόκειται να καταλάβω. Ξέρω, συμπάσχουμε και τα ρέστα αλλά δεν μπορώ και δεν θέλω.

Σαν να πειράχτηκε ένα νεύρο, είναι σα να τους έχουμε στήσει εκεί απέναντι σαν σε εκτελεστικό απόσπασμα. Η ευρωπαϊκή υπερ-κουλτούρα με το χέρι στην σκανδάλη έτοιμο για απόκληρους και φτωχούς, πεθαίνει στη δουλειά μετανάστες εργάτες για να μπορεί να κάνει τις ανάγκες της πάνω τους και όποτε της καπνίσει να τους ξεράσει στον επόμενο σταθμό – ο καπιταλισμός εκτελεί χρέη εισπράκτορα.

Οι σύριοι στέκονται απέναντι από τις μηχανές λες και είναι έτοιμοι για εκτέλεση. Άντε να δούμε πάλι σε ποιο καρέ χωράει στ’ αλήθεια μια κόλαση που καταλήγει σε παγωμένο μάρμαρο. Άλλος έχασε το πόδι του από νάρκη, άλλος είδε στάχτη το σπίτι του, άλλος ταξίδεψε με νεκρούς το αιγαίο, να τους πληροφορήσουμε ότι εδώ ο κόσμος είναι όμορφος και ζωντανός για να χαλάσει με άλλους.

Οι σύριοι στέκονται απέναντι από τις μηχανές λες και είναι έτοιμοι για εκτέλεση. Αυτοί που περνάνε στα γρήγορα από κει κοιτάζουν ευθεία μην τυχόν και διασταυρώσουν τα βλέμματα με το μέλλον τους εκτός και αν έχουν επιλέξει ότι το μέλλον τους δεν ανήκει σ’ ένα παγωμένο μάρμαρο αλλά στη ζεστασιά της ασφάλειας μιας σημαίας, ενός κόμματος, ενός αφεντικού, μιας παρασιτικής παλιοπαρέας. Αυτοί που κοντοστέκονται γιατί ξέρουν, θα πουν ότι έζησαν παρόμοιο κυνήγι, παρόμοιες μαυρίλες˙ αλλά είναι θλιβερό πως καταλήγουν να αμφιβάλουν για τους ανθρώπους στο παγωμένο μάρμαρο, λέγοντας ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει και πως τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα και  για «εμάς».  Να χεις διαβεί τον ίδιο δρόμο ή παρόμοιο και να ‘χεις φτύσει την ιστορία σου κατάμουτρα για χάρη της ιστορίας που σου φύτεψαν.

Οι σύριοι στέκονται απέναντι από τις μηχανές λες και είναι έτοιμοι για εκτέλεση. Περνάνε τα λεωφορεία, κοιτάζουν τα ζόμπι, ρωτάνε κατά που πέφτει το κολωνάκι, βγάζουν φωτογραφίες με φόντο τη βουλή, χορεύουν βαλς με τους μπάτσους να δίνουν τον τόνο, τα ηλίθια ευθυτενή με τις στολές παρελαύνουν για τους πατέρες της πατρίδας και ο άγνωστος στρατιώτης από ντροπή γίνεται θρύψαλα μπροστά στους γνωστούς στρατιώτες που έχουν κλειστό το στόμα απέναντί του.

Μου φαίνεται ότι ο απόκληρος του τσιτσάνη που γυρίζει στην κακούργα ξενιτιά δεν είναι κανένας άλλος παρά αυτός που κάθεται στο παγωμένο μάρμαρο. Περιπλανώμενος δυστυχισμένος.




Μια ιστορία για να παραμείνουμε άνθρωποι*

 

Απόψε θέλω να διηγηθώ μια ιστορία με εικόνες, μια ιστορία ανθρώπων και σκιών. Μα είναι δύσκολο θαρρώ, όχι γιατί τα δάχτυλα είναι ακόμα παγωμένα από το κρύο του δρόμου, αλλά γιατί νιώθω τύψεις που μπορώ να το κάνω στα ζεστά ενός σπιτιού και ενός μικρόκοσμου ασφαλούς. Δεν έχω μάθει τι πάει να πει πόλεμος. Τον έχω διαβάσει, τον έχω παρακολουθήσει και κοιτάξει πολλές φορές στην οθόνη, μια φορά μάλιστα τον προσέγγισα οριακά και μπορώ με ειλικρίνεια να πω, πως εκείνη την μία στιγμή τα πόδια είχαν κοπεί μόνο και μόνο στην ιδέα να τον πλησιάσω τόσο πολύ. Όμως εξακολουθώ να μην ξέρω τι σημαίνει να ζεις έναν πόλεμο και ούτε θέλω να μάθω, μου αρκεί που τον βλέπω μέσα από τα μάτια παιδιών και ανθρώπων που έρχονται από αυτόν, που είδαν με τα μάτια τους συγγενείς να σβήνουν, σπίτια να γκρεμίζονται και την, έως τότε, κανονικότητα τους (καλή και κακή) να εξατμίζεται στον ήχο ενός όλμου ή μιας ρουκέτας. Και κλαίω μέσα μου όταν βλέπω βλέμματα που έχουν δει τον χαμό να μου χαμογελούν. Ίσως το πιο πηγαίο και ζωντανό χαμόγελο και ‘γω τόσο λίγος, μα ανταποδίδω με δυσκολία.

syrianrefugeesgr1

Παλαιστίνη, Γάζα, Χαν Γιουνίς, Μπέιτ Χανούν, Τζαμπαλίγια, Ράφα… Ο μικροσκοπικός χάρτης της αξιοπρέπειας στον μικρόκοσμο μου ξαφνικά γιγαντώθηκε και νέα ονόματα ήρθαν να προστεθούν, σαν μικρές τελείες που, αν τις ενώσεις, ορίζουν τα ορθάνοιχτα σύνορα της αλληλεγγύης: Συρία, Δαμασκός, Αλέππο, Χομς, Γιαρμούκ. Πόσο θάνατο χωρά η αγκαλιά της Μέσης Ανατολής άραγε;

Στέκομαι μόνος δίπλα στα παιδιά της περιφρούρησης με τα κίτρινα γιλέκα, ίσως και μερικούς φωτορεπόρτερ, απέναντι σε τριακόσιους ανθρώπους με την λέξη “αξιοπρέπεια” κεντημένη στο βλέμμα. “Γιατί είσαι εδώ τόσες μέρες; Σε βλέπουμε διαρκώς εδώ”, η ερώτηση σε σπαστά Αγγλικά. “In solidarity my brother”1, η απάντηση σε μια λέξη κι ένα άνοιγμα προς ανθρώπους που μπορεί να μας χωρίζουν θεοί και γλώσσες, όμως τα νοήματα μας είναι κοινά. “Σ’ ευχαριστούμε”, “είσαι ήρωας που στέκεσαι όλη μέρα εδώ στο κρύο”, “θες να σου δώσουμε κι εσένα ένα κίτρινο γιλέκο;”. Το κίτρινο γιλέκο των Σύρων που έχουν αναλάβει την περιφρούρηση προσφέρεται σαν δώρο τιμής κι ευγνωμοσύνης από ανθρώπους που ξενυχτούν στην υγρασία και το αγιάζι, στον Γιουνάνι2 που στέκεται αμήχανα απέναντι τους όλη μέρα, βγάζει φωτογραφίες και γρατζουνά την οθόνη του κινητού του. Όσο κι αν προσπαθώ να τους πείσω πως δεν είμαι εγώ ο ήρωας της ιστορίας, αυτοί επιμένουν. “Είσαι δημοσιογράφος; Δείξε στον κόσμο ποιοι είμαστε και πες τους πως δεν θέλουμε να προκαλέσουμε προβλήματα, θέλουμε μόνο να ζήσουμε με αξιοπρέπεια”. Όχι αδερφέ μου, δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι αυτός που θα μπορέσει να σε κάνει να ακουστείς στα αυτιά που επιζητείς. Ένας άνθρωπος είμαι και τέτοιος θέλω να παραμείνω, όπως αυτός που όριζε ο Βιττόριο Αριγκόνι3 κατά πως σεργιανούσε στην παραλία της Γάζας, πριν τον εκδικηθεί το ίδιο του το όνειρο.

syrianrefugeesgr2

Τα μανταρίνια που φτάνουν ως βοήθεια από τον αλληλέγγυο κόσμο προσφέρονται πρώτα στα παιδιά, τις γυναίκες και τους φωτορεπόρτερ, τους επίτιμους καλεσμένους στο θλιμμένο γλέντι που στήνεται στα μάρμαρα του Συντάγματος από τους Σύρους πρόσφυγες. Ένα γλέντι ανθρώπων εγκλωβισμένων από την απάνθρωπη μανία του συστήματος και του πιο άσχημου παιδιού του, του πολέμου. Καλεσμένοι και οικοδεσπότες σε μια ανταλλαγή σφιγμένων ψυχών, όπου όμως ο κατατρεγμένος δείχνει πιο μεγαλόψυχος από τον ήσυχο συνομιλητή του, πιο ήσυχος, πιο χαμογελαστός. Το γλέντι όμως είναι η αλληλεγγύη και έχει στηθεί στο πιο απάνθρωπο σκηνικό, είναι ο διάλογος που γίνεται πράξη μεταξύ διαφορετικών κόσμων.

Σφίγγομαι, είναι το μέσα μου που θέλει να γελάσει με το χαμόγελο των παιδιών που παίζουν όλη μέρα με μια σβούρα, λίγα μπαλόνια και μερικούς μαρκαδόρους. Δεν μπορώ όμως, σα να κουβαλάω όλες τις ευθύνες της “αναπτυγμένης Δύσης” τούτη την ώρα. Παρατηρώ, σχεδόν με μίσος, τους περαστικούς που δεν χαραμίζουν παρά μόνο καμιά κλεφτή ματιά στους περίεργους καταπατητές της βολεμένης καθημερινότητας, της δουλίτσας και των προβλημάτων τους. Μια κοπέλα φοβάται να περάσει μπροστά από την “συγκέντρωση” και προτείνει στην παρέα της να πάνε “από γύρω”, μια τάξη δημοτικού περνά μπροστά από τους πρόσφυγες και κατευθύνεται παράλληλα με τα παιδιά των Σύρων που παίζουν στα παγωμένα μάρμαρα της πλατείας. Τρέχω να προλάβω την εικόνα που φαντασιώνομαι: παιδιά δυο διαφορετικών κόσμων να συναντώνται και να γίνονται αδελφάκια για μια στιγμή, να παίζουν για λίγο μαζί και ας μην μιλούν την ίδια γλώσσα. Προσγειώνομαι… “πάμε γρήγορα!” φωνάζει μια από τις δασκάλες και με την βοήθεια μιας δεύτερης προχωρούν γρήγορα μέχρι την άλλη πλευρά. Απογοήτευση.

syrianrefugeesgr4

Το βράδυ με βρίσκει να θέλω να γράψω στο χαρτί τις εικόνες που έχω συλλέξει. Αύριο πάλι θα πάρω τον εαυτό μου να γνωρίσει τους Σύρους πρόσφυγες της πλατείας Συντάγματος ξανά από την αρχή. Θα αναγνωριστούμε από το βλέμμα, θα σφίξουμε ξανά τα χέρια, θα πούμε τα λίγα λόγια μας και θα γευτούμε όσα θα φέρει ο χρόνος, η εξουσία και, πιθανότατα, το γκλοπ του μπάτσου που θα εκτελέσει και πάλι τις εντολές της αμυνόμενης πατρίδας του. Ποιος ξέρει! Έως τότε ωστόσο, στους περαστικούς που θα με ρωτούν “γιατί βρίσκονται αυτοί εδώ;” θα ξέρω πως υπάρχει μόνο μια απάντηση: για την αξιοπρέπεια, την δική τους και την δική μας. Για να παραμείνουμε άνθρωποι!

* στον Ζιάλ, τον Τζαμάλ, τον Άχμετ και τους άλλους τριακόσιους νέους αδερφούς μου

1 “Σε αλληλεγγύη, αδερφέ μου”

2     Έλληνας (στα αραβικά)

3     Ιταλός ακτιβιστής που έσπασε, μαζί με άλλους, τον ισραηλινό θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας το 2008 και στην συνέχεια παρέμεινε εκεί. Το 2011 απήχθη και βρέθηκε δολοφονημένος σε ένα σπίτι στην βόρεια Γάζα..




Το κράτος δεν χρειάζεται πρό(σ)κληση

2014-11-17 17.29.36

Οχυλός της ιστορίας που κατασκευάζει ο κυρίαρχος λόγος και οι βασικοί εκφραστές του, το κράτος και το κεφάλαιο, μαγειρεύτηκε και στο φετινό Πολυτεχνείο με πολλούς τρόπους: τα «έμπειρα» καθεστωτικά μέσα τα πήγαν περίφημα στο αγαπημένο παιχνίδι της θεαματοποίησης, παιχνίδι που εσκεμμένα αποσιωπά την ιστορικότητα (1) μιας εξέγερσης καθώς στοχεύει στο να διακόψει τη μεταφορά της γνώσης και της διάθεσης για εξεγερσιακά σχέδια και επαναστατικές προοπτικές.

Ωστόσο, παρά το ότι η συγκρότηση του κρατικού λόγου ενάντια σε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως συνεπείς αντιφρονούντες έχει αναλυθεί και αποδομηθεί, δε φαίνεται να επαρκεί ως ερμηνεία του αστυνομικού ολοκληρωτισμού και της εδραιωμένης κρατικής επίθεσης των τελευταίων χρόνων.

Από μια πλευρά αυτό εξηγείται διότι η επετειακή νόρμα του Πολυτεχνείου είναι αυστηρά οριοθετημένη, πρόκειται για μια στιγμή: η συλλογική μνήμη εξαναγκάζεται σ’ ένα «ξύπνημα», σε μια βεβιασμένη συμμετοχή στον δρόμο, σε μια συμπιεσμένη μαθητεία αρχών, συμβόλων, πράξεων, πολιτικών. Ο εξαναγκασμός αυτός εξυπηρετεί πρώτα απ’ όλα τον κυρίαρχο λόγο ο οποίος ενσωματώνει έξυπνα ένα εξεγερσιακό συμβάν εναντίον του: ένας κόσμος που σπεύδει σε μια γιορτή επαναστατικότητας για να διαφοροποιείται «άπαξ» από μια καταπιεστική εξουσία με την οποία βέβαια συνυπάρχει και συμβιώνει από την πρώτη μέρα της γέννησής του˙ αυτή η βιωματική συνδιαλλαγή, η μάχη της καθημερινότητας, είναι και η πιο δύσκολη υπόθεση.

Ωστόσο, οι μέρες της καπιταλιστικής ειρήνης με τις διευθετήσεις του κράτους πρόνοιας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα κινηματικά ντοκουμέντα και βιώματα των τελευταίων ετών για την κρατική δυστοπία (από τον Δεκέμβρη του 2008 και έπειτα) οδηγούν ή πρέπει να οδηγούν σε σαφή συμπεράσματα για την «αναβάθμιση» της κρατικής υπεροπλίας και την σκλήρυνση της επίθεσης κόντρα σε κοινωνικές επιλογές αντι-εξουσίας, ελευθεριακότητας και αυτονομίας: απώτερος στόχος είναι η εδραίωση ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου, ενός ανήμπορου φυλακισμένου.

Ενώ λοιπόν ο αστυνομικός ολοκληρωτισμός είναι το σχέδιο που μας επιδεικνύεται καθημερινά με περίσσια χάρη και ενώ η παράδοση των καταπιεσμένων, αν θεωρούμε ότι ανήκουμε σ’ αυτούς, θα έπρεπε να μας διδάσκει ότι «η κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας (2) φαίνεται ότι κάπως υστερούμε και κάνουμε σα να μην βλέπουμε αυτά που βιώνουμε στο πετσί μας.

Τις τελευταίες μέρες, γύρω από την επέτειο, αρκετά κινηματικά μέσα και συλλογικότητες που βρέθηκαν στο δρόμο και χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής, αναπαρήγαγαν κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό και μάλλον ανιστόρητο. Στην προσπάθειά αφήγησής τους χαρακτήρισαν μεταξύ άλλων τις επιθέσεις των ΜΑΤ «απρόκλητες».

Από τη στιγμή που υπολογίζεις τον εαυτό σου ως κομμάτι μιας κινηματικής προσπάθειας με ταξικό προσανατολισμό και δράση, σηκώνοντας το δάχτυλο στη στρατιωτικοποίηση, τις περιφράξεις και τους βίαιους αποκλεισμούς της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, δε νοείται να χαρακτηρίζεις την επίθεση των ΜΑΤ «απρόκλητη».

Όταν βιώνεις το μέγεθος και την ένταση της ταξικής επίθεσης από πάνω προς τα κάτω, δεν μπορείς παρά να μην ξεχνάς ότι ο ιστορικός ρόλος του κράτους, του οργάνου με το οποίο μια προνομιούχα μειονότητα έχει αποκτήσει εξουσία πάνω στην τεράστια πλειονότητα (3) είναι ένας ρόλος που εμπεριέχει διαχείριση με βία, καταστολή και αν μη τι άλλο μπόλικη πρόκληση.

Το ελληνικό κράτος σαν ταξικός διαιρέτης που είναι οφείλει να είναι προκλητικό και μάλιστα να αυξάνει την προκλητικότητά του διότι πώς αλλιώς θα μπορούσε να διατηρήσει τα κεκτημένα των τελευταίων χρόνων, σε μια εποχή παγκόσμιου ολοκληρωτισμού; Από τους μετανάστες, τους πρώτες δέκτες του ελληνικού ολοκληρωτισμού μέχρι την τελευταία συνέλευση της γειτονιάς, το κράτος έχει μια νέα δουλειά να φέρει σε πέρας. Από τα χρόνια της «πρόνοιάς» του, οι συνθήκες παραγωγής και τα καπιταλιστικά σχέδια τού έχουν αναθέσει έναν νέο ρόλο μεσολάβησης, εκείνον του χωροφύλακα μέχρι το τελευταίο μόριο της ανθρώπινης αυτονομίας. Σ’ αυτήν την συνθήκη, η κρατική προκλητικότητα δεν χρειάζεται να νομιμοποιηθεί στη βάση κάποιας μεμονωμένης αντίδρασης ή κάποιας αντι-εξουσιαστικής απόπειρας: είναι μια κανονικότητα που χρειάζεται συνεχή συντήρηση στο πλαίσιο του φόβου και του ελέγχου με όρους φυλακής. Η κεντρική κινηματική διεκδίκηση σήμερα θα πρέπει να ενδιαφέρεται για το ξερίζωμα αυτής της κανονικότητας σε καθημερινή βάση, σε όλους τους χώρους του κοινωνικού.

Το να χαρακτηρίζουμε απρόκλητη την επίθεση των ΜΑΤ είναι σα να παραγνωρίζουμε τον ιστορικό ρόλο του κράτους στο σήμερα -ποιους έχουμε απέναντί μας- ενώ ταυτόχρονα φαίνεται σα να υποτιμάμε τις πρωτοβουλίες των εργατικών και κοινωνικών διεκδικήσεων˙ είναι σαν να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά στο ιστορικό βάρος της συνείδησης και της πάλης απέναντι στους θηριώδεις κυρίαρχους κάθε εποχής. Κάθε επίθεση είναι σχεδιασμένη για να απαντήσει σε όσους αντιστέκονται, σε όσους αναπνέουν απλώς διαφορετικά.

 «Οι λέξεις δουλεύουν – εκ μέρους της κυρίαρχης οργάνωσης της ζωής. Ωστόσο, δεν είναι εντελώς αυτοματοποιημένες», έγραφαν οι καταστασιακοί (4) το 1963 μιλώντας για την πάλη της γλώσσας μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που μάχονται την αλλοτρίωση και την αποξένωση και εκείνων που μάχονται υπέρ της συντήρησης.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η «απρόκλητη» επίθεση των ΜΑΤ μοιάζει σαν ο κυρίαρχος λόγος να στήνει μια παγίδα, υπονοεί ότι στην καρδιά του φασιστικού κήτους υπάρχει μια αχτίδα εμπιστοσύνης σε μια αστική δημοκρατία, σ’ έναν σοβαρό κοινοβουλευτισμό και τους θεσμούς του.

Το μόνο που υπάρχει όμως είναι ένας ζόφος που πρέπει να απαντηθεί στα μέτρα που του αναλογούν, στα μέτρα που μας αναλογούν, σαν τυχερές γενιές που είμαστε.

 

Σημειώσεις:

  1. Σπάνια μπροσούρα: [Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτών] – Νοέμβρης 1973 Εξι χρόνια αρκετά Δεν θα γίνουν εφτά, 1979
  2. Μιχαήλ Μπακούνιν – θεός και Κράτος
  3. Walter Benjamin, Πάνω στην έννοια της ιστορίας-Θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας
  4. All the King’s Men, Situationist International 1963

 

 

 

 




Ιστορίες του Τείχους

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

(Κωνσταντίνος Καβάφης 1897)

Nie wieder Mauer.

Skalitzer Straße γωνία Oberbaumbrücke. Εκατοντάδες άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, τουρίστες, μετανάστες και Γερμανοί στέκονται στο μπαλκόνι του ποταμού Spree με θέα την ξακουστή γέφυρα του Friedrichschain και το εναπομείναν τείχος μήκους 1384 μέτρων, που μετονομάστηκε East Side Gallery. Ο δήμος έχει αποφασίσει να οργανώσει εορταστικές εκδηλώσεις για τα 25 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. 8000 μπαλόνια έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος 15 χιλιομέτρων από Prenzlauer Berg μέχρι και Warschauer Straße περνώντας από την Πύλη του Βραδεμβούργου και το Checkpoint Charlie. Όλοι ανυπομονούν να δουν τα μπαλόνια. Σε 3 στρατηγικά σημεία έχουν τοποθετηθεί γιγαντοοθόνες που παίζουν ένα ντοκιμαντέρ για τα χρόνια του τείχους. Φίλοι Έλληνες έχουν έρθει να επισκεφθούν την πόλη. Τα τραίνα απεργούν, στο μετρό γίνεται το αδιαχώρητο. Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014 το απόγευμα όλοι είναι στους δρόμους. Κρατάμε μπύρες, το κρύο έχει αρχίσει να γίνεται τσουχτερό. Σε αναμονή. Το κλίμα είναι εύθυμο, ο κόσμος γελαστός. Πίσω μας μια φωνή ενός Γερμανού: «Total langweilig» Τέρμα βαρετό. Γελάμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι περιμένουμε να δούμε τα μπαλόνια να ελευθερωθούν στον ουρανό. Έχει και ομίχλη, τα μπαλόνια δεν φωτίζουν τη νύχτα. 19.45 ακούμε χαρούμενες κραυγές και ξεφωνητά. Σκόρπια μερικά μπαλόνια φεύγουν από δω κι από κει. Δύο πυροτεχνήματα φωτίζουν πάνω από τα κεφάλια μας. Λίγα λεπτά αργότερα όλα έχουν τελειώσει. Τα φωτεινά σταντ των μπαλονιών είναι δωρεάν, ο καθένας μπορεί να τα πάρει μαζί του. Μια μέρα αργότερα ένα τέτοιο σταντ στο γερμανικό ebay πωλείται προς 7999 ευρώ.

Photo: Lukas Schulze / EPA

 

H Όλγα Segler, γεννήθηκε το 1881. Το 1961 ζει στη νοτιοανατολική πλευρά της Bernauer Strasse στην περιοχή Mitte (Κέντρο) του Ανατολικού Βερολίνου. Εδώ τα σπίτια βρίσκονται στο μέσο των συνόρων. Το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι της Όλγας  και η απέναντι πλευρά του δρόμου είναι ήδη μέρος του Δυτικού Βερολίνου. Το σπίτι όμως ανήκει στην μεριά της DDR.

Στις 13 Αυγούστου 1961 οι αρχές της DDR αποκλείουν τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που διαμένει η Όλγα. Στους διαδρόμους και στα κλιμακοστάσια διενεργούν εντατικούς ελέγχους στους ενοίκους και προσπαθούν να αποτρέψουν τυχόν απόπειρες απόδρασης. Στις 24 Σεπτεμβρίου θα αρχίσουν οι αναγκαστικές εκκενώσεις διαμερισμάτων. Από το βράδυ της 24ης Σεπτεμβρίου,η Όλγα έχει αποφασίσει να αποδράσει. Μπροστά από το σπίτι την περιμένει η κόρη της μαζί με την πυροσβεστική του Δυτικού Βερολίνου. Η 80χρονη πηδάει από το παράθυρο του διαμερίσματός της από τον δεύτερο όροφο σε ένα τεντωμένο πανί της πυροσβεστικής. Ο τραυματισμός στην πλάτη είναι αναπόφευκτος. Μια μέρα αργότερα η καρδιά της Όλγας υποκύπτει λόγω της έντασης που υπέστη.

2

 

Το πρωί της 13ης Αυγούστου 1961 δεκάδες χιλιάδες Βερολινέζοι παρακολουθούν έκπληκτοι το κλείσιμο των συνόρων μεταξύ του Ανατολικού και του Δυτικού τομέα της πόλης.

 

3

Φωτογραφία: Henri Cartier-Bresson, 1962

 

Οδοφράγματα, συρματοπλέγματα και ένοπλοι φρουροί τοποθετούνται για την πρόληψη της “παράνομης διέλευσης των συνόρων”. Ωστόσο, στο τμήμα μεταξύ της Πύλης του Βραδεμβούργου και Potsdamer Platz άνθρωποι αδράττουν αυθόρμητα την ευκαιρία, όταν δύο περιπολίες απομακρύνονται ταυτόχρονα για μια στιγμή. Από το λεγόμενο Ministergärten του Ανατολικού Βερολίνου, ένα μικρό πλήθος ορμά πάνω στο φράχτη της οδού Ebertstraße περνώντας στο Δυτικό Βερολίνο. 50 γυναίκες και άνδρες καταφέρνουν να διαφύγουν στη Δύση. Είναι κυρίως νέοι, αλλά και μερικά άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που πήραν μέσα σε λιγοστά δευτερόλεπτα την απόφαση να αφήσουν τα πάντα πίσω και να τολμήσουν το βήμα προς ένα αβέβαιο αλλά ελεύθερο μέλλον.

πηγή: Retronaut

πηγή: Retronaut

 

Τα 28 χρόνια του τείχους έγιναν πολλές απόπειρες απόδρασης από την DDR. Με την πάροδο των χρόνων τα μέτρα ασφαλείας γίνονταν όλο και πιο αυστηρά. Οι άνθρωποι έπρεπε να βρίσκουν πιο δημιουργικές λύσεις για να περάσουν τα σύνορα. Μια από τις πιο επιτυχημένες αποδράσεις ήταν αυτή που βοήθησε περίπου 112 ανθρώπους να εγκαταλείψουν την Ανατολική Γερμανία μέσω ενός καναλιού αποχέτευσης ύψους 1,30 μέτρων.  Ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν υπάρχει. Υπολογίζεται στα 250 άτομα.

Τον Σεπτέμβριο του 1979 δυο οικογένειες δραπετεύουν με ένα μπαλόνι. Μετά από 3 αποτυχημένες προσπάθειες κατασκευής του, τελικά τα ξημερώματα της 19ης Σεπτεμβρίου αποφασίζουν να δοκιμάσουν την τύχη τους με την βοήθεια του κρύου βοριά. Μετά από μισή ώρα στον αέρα, αντιλαμβάνονται ότι τελείωσε το υγραέριο και πως έχει ξεκινήσει μια γρήγορη κατάβαση. Προσγειώνονται σε άγνωστο για εκείνους έδαφος. Γνωρίζουν καλά πως από δω και πέρα όλα μπορεί να πάνε στραβά. Με΄τα από το περπάτημα σε χωράφια φτάνουν σε ένα αγρόκτημα. Ένα αμάξι μπροστά τους σταματάει και βγαίνουν δυο Δυτικοί αστυνομικοί. Η μία από τις δυο γυναίκες τους ρωτάει αφελώς «Είμαστε εδώ στην Δύση;». Τα είχαν καταφέρει.

5

 

13 Αυγούστου του 1961 αρχίζει η αντικατάσταση των συρματοπλεγμάτων με την κατασκευή του τείχους. Η πιο διάσημη φωτογραφία στην ιστορία του ψυχρού πολέμου απεικονίζει τον 19χρονο τότε στρατιώτη Conrad Schumann να πηδά το συρματόπλεγμα για να περάσει στην δυτική πλευρά μετά από προτροπή δυτικών αστυνομικών. Έμεινε στην ιστορία ως «Mauerspringer» (αυτός που πηδά το τείχος).

6

 

Δυο αδέρφια συναντιούνται μετά από δυο ολόκληρα χρόνια, με την άρση απαγόρευσης εισόδου των Δυτικών στην DDR. Χριστούγεννα 1963.

7

Φωτογραφία Ian Berry

 

8

Φωτογραφία Ian Berry

 

Δύο μάνες χαιρετούν τα παιδιά τους που έμειναν με τις γιαγιάδες τους στο Ανατολικό Βερολίνο. Θα περάσει καιρός μέχρι να λάβουν την άδεια μετακίνησης. 26 Αυγούστου 1961

9

Πηγή: bpb

 

“Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten.”

[Κανείς δεν έχει την πρόθεση να φτιάξει τείχος]

WALTER ULBRICHT, EAST GERMAN HEAD OF STATE, JUNE 1961.