1

Στοιχεία από το υπόμνημα της πολιτικής αγωγής για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

 

Σήμερα το πρωί, όπως διαβάζουμε στο site Jailgoldendawn, “oι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής κατέθεσαν υπόμνημα υπογεγραμμένο από τον Αμπουζίντ Εμπάρακ, τον Αιγύπτιο αλιεργάτη που έπεσε θύμα απόπειρας ανθρωποκτονίας από μέλη της Χρυσής Αυγής τον Ιούνη του 2012 στο Πέραμα”.

Στο υπόμνημα περιγράφεται αναλυτικά, μεταξύ άλλων, η επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες στο ΠέραμαΤις πρώτες πρωινές ώρες της 12-6-2012, στις τρεις περίπου η ώρα τα ξημερώματα, Τάγμα Εφόδου με επικεφαλής τον Αναστάσιο Πανταζή, συγκροτούμενο από δέκα (10) άτομα, μεταξύ των οποίων οι Κων/νος Παπαδόπουλος, Ελένη-Χριστίνα Νικητοπούλου, Θωμάς Μαριάς, Μάρκος Ευγενικός, Δημήτριος Αγριογιάννης, βάσει οργανωμένου σχεδίου, έφτασαν έξω από τη μονοκατοικία, επιβαίνοντες σε δίκυκλα (μηχανάκια). Οι ίδιοι φρόντισαν να κάνουν γνωστή την ταυτότητά τους ως μέλη της Χρυσής Αυγής, αφού κάποιοι από αυτούς φορούσαν μπλούζες με το έμβλημα της Χρυσής Αυγής, ενώ ο Πανταζής φώναξε “τώρα θα μάθετε τι είναι η Χρυσή Αυγή” και «θα σας γ……. τη μάνα που σας γέννησε».»

Από τον τρόπο της επίθεσης καθώς και τα βαριά τραύματα που προκλήθηκαν, είναι φανερό πως είναι μόνο θέμα τύχης ότι δεν υπήρξε νεκρός. Στο υπόμνημα περιγράφεται και τεκμηριώνεται το γεγονός ότι η επίθεση προς τους Αιγύπτιους αλιεργάτες ήταν προσχεδιασμένη και κεντρικά οργανωμένη. Μεταξύ άλλων παραθέτονται δηλώσεις του περιφερειάρχη της Χ.Α. Λαγού λίγες μέρες πριν την επίθεση: «….έχουμε γίνει δέκτες παραπόνων για θέματα, που υπάρχουν εδώ στην Ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι. Για όλα αυτά τα θέματα με τους Αιγύπτιους, που μπαίνουν, κάνουν ό,τι θέλουν, που πουλάνε τα ψάρια τους όπως θέλουν, τα παίρνουν απ’ όπου θέλουν και γενικά δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Εμείς τους λέμε ότι από εδώ και στο εξής θα δίνουν λογαριασμό στη Χρυσή Αυγή».

Στο υπόμνημα περιγράφεται επίσης ο κομβικός ρόλος του Πανταζή, ως πυρηνάρχη και «ηγέτη τάγματος εφόδου», η ομοιότητα της επίθεσης στους Αιγύπτιους αλιεργάτες με άλλες επιθέσεις της Χ.Α. και η νομική πορεία της υπόθεσης   δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι «ότι ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις τα μέλη της ΧΑ, με κεντρικό σχεδιασμό και εντολή, άρχισαν να κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους».

«Η εγκληματική τους δράση συνεχίστηκε το ίδιο δολοφονική, αλλά με ακόμα μεγαλύτερη πυκνότητα ως προς την συχνότητα των επιθέσεων των Ταγμάτων Εφόδου και κατέληξε, μεταξύ άλλων, στις δολοφονίες του Shahzad Luqman και του Παύλου Φύσσα, και τις απόπειρες ανθρωποκτονίας εναντίον των Πακιστανών στον Βιάννο ΙεράπετραςΚρήτης και εναντίον των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ»

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι περιγραφές και πληροφορίες που δίνονται στο υπόμνημα, σχετικά με την ιεραρχία και την πειθαρχεία της οργάνωσης με ενδεικτική την ερώτηση από multiple choice test που δίνουν τα μέλη της οργάνωσης:

«ΙΓ ́ Ερώτηση: Γνωστοί από την γειτονιά, σου λένε πως έχουν πρόβλημα με λαθρομετανάστες και σου ζητούν να τους στηρίξεις μαζί με παιδιά από τα γραφεία. Τι κάνεις;

α) Τους λες να καθαρίσουν μόνοι τους και πως δεν είμαστε μπράβοι,

β) Πιάνεις ιδιαιτέρως έναν εκ των εκπαιδευτών και του ζητάς να έρθει στην περιοχή

σου με ομάδα συναγωνιστών να λύσουν το ζήτημα,

γ) Συγκεντρώνεις ομάδα από συναγωνιστές με τους οποίους διατηρείς πιο στενή σχέση και αναλαμβάνεις δράση χωρίς να ενημερώσεις κάποιον ανώτερο

δ) Άλλο

Σημαντικό ενδιαφέρον επίσης προκαλούν οι παράγραφοι του υπομνήματος που μιλάνε για την χρηματοδότηση της οργάνωσης. Βασικές πηγές χρηματοδότησης αναφέρονται πως είναι «η πώληση ρούχων και υλικών που θεωρούνταν συνδεδεμένα με την στράτευση στη Χρυσή Αυγή» και η προστασία σε μπαρ και μαγαζιά στον Άγιο Παντελεήμονα και σε διάφορα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Κασιδιάρη που λέει σε εκδήλωση του Μετώπου Νεολαίας «όσοι φίλοι έχουν άδεια και ασχολούνται με υπηρεσίες φύλαξης, έχουν άδεια security, να ερθουν και αυτοί να το δηλώσουν, γιατί γίνεται μια προσπάθεια και σ’ αυτόν τον τομέα να καλύψουμε τους δικούς μας ανθρώπους».

Τέλος αναφέρεται πως: «Πηγή εσόδων αποτελούσε ακόμα η διάθεση των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής για τη διεξαγωγή ελέγχων στην αγορά εργασίας, με κύριο στόχο την «εθνική προτίμηση» καθώς και «η συνεργασία μελών του πυρήνα του Περάματος και της Νίκαιας της Χρυσής Αυγής με εργοδότες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στη δημιουργία διασπαστικού Σωματείου, με σκοπό την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, σε αντιπαράθεση με τα υπάρχοντα Σωματεία και την πάγια θέση τους για μη-μείωση των ημερομισθίων».

Το υπόμνημα επίσης βγάζει στην επιφάνεια και τις «παράνομες διόδους για την φυγάδευση μαύρου χρήματος που έρρεε στα ταμεία της οργάνωσης» και πιο συγκεκριμένα μέσω Κυπριακών off shore. (βλ. εδώ)

Συνολικά, στο υπόμνημα, περιγράφονται 90 δικογραφίες για περιστατικά επιθέσεων, ξυλοδαρμού, εμπρησμών και παραβιάσεων των μελών της ΧΑ σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ανάμεσα τους βρίσκεται η επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες, τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ καθώς και η ανθρωποκτονία του Λουκμάν και του Φύσσα.

Ένα από τα σημαντικά σημεία του υπομνήματος είναι αυτό της «συγκάλυψης της εγκληματικής δράσης από τις κρατικές αρχές» και πιο συγκεκριμένα ότι «η συγκάλυψη εκτείνεται στα ανώτερα κλιμάκια της Ελληνικής Αστυνομίας». Η πολιτική αγωγή απορεί γιατί συγκεκριμένα ονόματα αστυνομικών λείπουν από το πόρισμα του εισαγγελέα Ντογιάκου ενώ όπως γράφεται στο υπόμνημα «Οι διασυνδέσεις αυτές με τις κρατικές αρχές – για τις οποίες γνωρίζουμε ακόμα ελάχιστα – ήταν απαραίτητες προκειμένου η εγκληματική οργάνωση να συνεχίζει ανενόχλητη την εγκληματική της δραστηριότητα. Από δε τα δημοσιευμένα στοιχεία στον τύπο, γνωρίζουμε πλέον οτι δεν περιορίζονταν μόνον στους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά εκτείνονταν και στην πολιτική ηγεσία της παρούσας κυβέρνησης με την οποία ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής είχαν τακτική επικοινωνία».

Τέλος, το υπόμνημα καταλήγει με τρία βασικά ζητήματα, ένα εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η πολιτική αγωγή ζητά «να γίνει δεκτό, ότι ο χρόνος συγκρότησης της εγκληματικής οργάνωσης είναι το έτος 1987» και όχι «τουλάχιστον το έτος 2008», όπως εσφαλμένα και χωρίς τεκμηρίωση υπολαμβάνει η εισαγγελική πρόταση».

Διαβάστε εδώ αναλυτικά το υπόμνημα.




Περί ανυπάκουων παιδιών

 

 

katalipsi700_photo

πηγή: unitedreporters.gr

 

Μερικά σκόρπια λόγια από και προς τα παιδιά που δε βλέπουν το νόημα να είναι παιδιά του σημερινού ολοκληρωτισμού, για τους μαθητές που δεν βλέπουν κανέναν λόγο να είναι μαθητές των ταγών της σημερινής δυστοπίας.

*

«…για να καταπολεμηθεί ο κίνδυνος που αποτελεί για τα εργοστάσια η ‘αλητεία’ των ενήλικων εργατών, πρέπει να εξασφαλιστεί η συνεχής τροφοδότησή τους με μια ‘υπάκουη’ εργατική δύναμη. Ό,τι ‘τσαχπινιές’ και να κάνει, το παιδί θ’ αποτελέσει αυτή την υπάκουη και ευκίνητη ζωντανή εργατική δύναμη που τόσο χρειάζεται η μανιφακτούρα ιδιαίτερα βέβαια αν έχει ‘προετοιμαστεί από την πειθαρχία και τον κανονισμό του ασύλου [..] γιατί, όντας πειθήνιο στη δουλειά, το παιδί γίνεται ακόμη πιο υπάκουο σαν μαθητευόμενος. Με λίγα λόγια από το παιδί πρόκειται να βγουν οι κατάλληλοι εργάτες».

Μπενζαμέν Κοριά, Ο εργάτης και το χρονόμετρο, 1985

*

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι  που έρχεται στο προσκήνιο η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, τότε, λέει που ο δικτάτορας μεταξάς είπε το όχι στους ξένους κατακτητές και είναι η ώρα που πρέπει να το γιορτάσουμε. Κάποιοι πρέπει να κατέβουν στην παρέλαση, να σταθεί ο ένας πίσω από τον άλλον, οι ψηλοί πάνε μπροστά ενώ οι κοντοί πίσω, οι καλοί σηκώνουν τη σημαία, τα αγόρια βρίσκονται στην αρχή, ενώ τα κορίτσια στο τέλος, φορώντας όλοι τα ίδια ρούχα, παρελαύνοντας μπροστά από τους ‘επισήμους’. Μια τέτοια είναι η εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό τέτοιες μέρες και μας προκαλεί αηδία. Η εικόνα της υποταγής και της πειθαρχίας, της ομοιομορφίας και του εθνικισμού.

κείμενο που μοιράστηκε σε γειτονιές για τις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη από τον Αντιφασιστικό Πυρήνα Αγίας Σοφίας-Νόρμαν στην Πάτρα

*

Κορνήλιος Καστοριάδης: Aν δεν υπάρχει έρωτας μέσα στην εκπαίδευση, δεν υπάρχει εκπαίδευση

*
Γυρνάγαμε, που λες, από βραδινή βόλτα και πηγαίναμε να αράξουμε σε ένα σπίτι, να πιούμε τις μπίρες μας. Είχε βάλει και κρύο, οπότε δεν ήταν άλλο για έξω. Και στη μέση της διαδρομής, σκάνε, φίλε, μπάτσοι. Δύο μηχανές, μας σταματάνε και αρχίζουν τα γνωστά…
Ταυτότητες/ τα χαρτιά σου/ πού πάτε/ανοίξτε τις τσάντες σας/ τι είναι αυτό/ τι είναι εκείνο/άνοιξε το πορτ-μπαγκάζ/κλείσε το πορτ-μπαγκάζ (γιατί εγώ είμαι βλάκας και δεν τα καταφέρνω)/ κλπ…
Και πάνω που λες, ντάξει, τελειώνει το πρήξιμο, θα φύγουμε σε λίγο, πετάει ο μπάτσος την ατακάρα:
-Παιδιά, τρεις εθνικότητες σε ένα αμάξι δεν είναι καλό πράγμα…
Λοιπόν, ο μπάτσος καταλάβαινε μια χαρά, αν και ασυνείδητα, ότι το να μπλεκόμαστε ντόπιοι και μετανάστες σε κοινές παρέες, να συζητάμε τα προβλήματα μας, τα πακέτα που τρώμε στη δουλειά, τα ρατσιστικά βλέμματα στα λεωφορεία, είναι μεγάλο πρόβλημα για αυτόν και το συνάφι του και το έθεσε με τον πιο ωμό τρόπο.
Μπράβο αντίληψη ο μπάτσος! Καλά κάνει, εδώ που τα λέμε. Να τις φοβάται τις
παρέες μας!
Ένα αμάξι, τρεις εθνικότητες και ένας μπάτσος που του κόβει…
antifa kallithea, λόγια και δράσεις για τον μαχητικό αντιφασισμό, τεύχος 6 Φεβρουάριος 2014
*
Ένα άλλο σημείο προβληματισμού θα αποτελούσαν οι ίδιοι οι μαθητές, οι οποίοι μέχρι τα 6 τουλάχιστον χρόνια τους, αλλά και στη συνέχεια, κοινωνικοποιούνται στο οικογενειακό τους περιβάλλον και αλληλεπιδρούν με τα ερεθίσματα που η οικογένεια επιλέγει, κάτι το οποίο δεν είναι δυνατό, αλλά ούτε και ευκταίο, να ελεγχθεί. Ανήκουν, όμως, τα παιδιά στους γονείς τους ή στον εαυτό τους; Έχει άραγε, το δικαίωμα ο γονιός να διαπλάθει το παιδί του όπως αυτός επιθυμεί, ή θα ήταν προτιμότερο να δώσει την ευκαιρία στο παιδί να κοινωνικοποιείται και να αλληλεπιδρά μέσα σε μια τοπική ανοιχτή κοινότητα αναπτυσσόμενων ανθρώπων, στην οποία θα προσφέρονται όλων των ειδών τα ερεθίσματα; Να ξεκαθαρίσουμε πως δε μιλάμε για απομάκρυνση του παιδιού από την εστία της οικογένειας, αλλά για το δικαίωμα του παιδιού στο συλλογικό παιχνίδι, την ανακαλυπτική γνώση, την κοινωνική μάθηση από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του, με την ελεύθερη συμμετοχή των γονιών στη συνδιαμόρφωση των συνθηκών αυτών στις οποίες το παιδί θα μεγαλώνει.
Μετάβαση στην ελευθεριακή παιδεία, eagainst.com, 5/8/2014



«Προβληματίζεται» η Ευρώπη για το μεταναστευτικό

Would-be immigrants wait on a Frontex ship for Greek authorities to move them in a police station, at Piraeus port near Athens

«Αποτυγχάνουν» η μία μετά την άλλη οι πολιτικές για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και την αντιμετώπιση του «προβλήματος» της μετανάστευσης.

Στη Βρετανία δημοσιοποιείται έκθεση για διαρροή της τάξεως του 1 δισ. λιρών την ώρα που οι αρχές αναζητούν 50.000 άτομα των οποίων οι αιτήσεις για άσυλο απορρίφθηκαν. Παράλληλα, η Mare Nostrum, η μεγαλύτερη επιχείρηση έρευνας και διάσωσης στη Μεσόγειο, ολοκληρώνεται επειδή δεν είναι «βιώσιμη» και αντικαθίσταται την 1η Νοεμβρίου από μια μικρότερης κλίμακας επιχείρηση με τον κωδικό Triton. 

Η νέα επιχείρηση θα εποπτεύεται από την Frontex, δεν θα περιλαμβάνει επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης αλλά περιπολίες σε απόσταση 30 μιλίων από τις ιταλικές ακτές. Επιπλέον, θα βασιστεί περίπου στο 1/3 των πόρων που χρησιμοποίησε η Mare Nostrum.

Σ’ αυτό το περιβάλλον λοιπόν, συνεχίζουν να «συγκρούονται» οι απόψεις της Ευρώπης του συντηρητισμού και της ξενοφοβίας με την Ευρώπη της αριστερής προοπτικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: από τη μια πλευρά οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης δεν είναι επιθυμητές (σε αντίθεση με τους σκληρούς συνοριακούς ελέγχους) διότι αποτελούν πόλο έλξης (pull factor) για τους πρόσφυγες και μετανάστες από τη Συρία, την Αφρική και αλλού, ενώ από την άλλη το ζήτημα προσεγγίζεται κατά παράδοση από ηθική/φιλανθρωπική σκοπιά που καταλήγει αναπόφευκτα σε προτάσεις για αύξηση των σχετικών πόρων και άρα για μεγαλύτερη επιτήρηση και έλεγχο.

Σ’ αυτή την βάση βέβαια, το στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα έχει την ικανότητα να ελίσσεται και να κερδοφορεί καλύπτοντας όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής «αγοράς», με τις απαραίτητες για τους στόχους του διαμεσολαβήσεις.




σκουντουφλόπετρες

 

Κατεβήκαμε τα σκαλιά της παλιάς βερολινέζικης πολυκατοικίας δύο δύο. Πεινούσαμε πολύ και η Leitha μου είχε υποσχεθεί κρέπες σε μία κλειστή αγορά του Kreuzberg. Λίγη ώρα μετά χωνεύαμε τις υπέροχες κρέπες και κάναμε βόλτες στους πλακόστρωτους παράδρομους μιλώντας για ό,τι είχε συμβεί αυτά τα 8 χρόνια που είχαμε να βρεθούμε. H Leitha μόλις μετακόμισε από την Νέα Υόρκη στο Βερολίνο και φαίνεται χαρούμενη με τη γειτονιά και τη νέα της ζωή. Μου μιλάει για την αίσθηση της κοινότητας και την διάθεση της να συμμετέχει.«Το Βερολίνο νοιώθω να μου δίνει συνεχώς ενέργεια. Στη Νέα Υόρκη ένιωθα τα τελευταία χρόνια να στερεύω, σαν να μου ρουφάει την ενέργεια η ίδια η πόλη και οι ρυθμοί της». Δεν έκανα καν τον κόπο να μιλήσω πάλι για την Αθήνα, απλά κούνησα το κεφάλι και κοίταξα τα παπούτσια μου. Εκεί ακριβώς ανάμεσα στα μικρά τετράγωνα πλακάκια του πεζοδρομίου πρόσεξα για πρώτη φορά δύο μπρούτζινες πλάκες και παραμέρισα τα πόδια μου για να διαβάσω το κείμενο πάνω τους.

Α μου λέει, αυτά είναι τα Stolperstein, “σκουντουφλόπετρες” του καλλιτέχνη Guenther Demnig. Τις τοποθετεί στο Βερολίνο αλλά και σε άλλες γερμανικές πόλεις, έξω από σπίτια ανθρώπων που απήχθηκαν και δολοφονήθηκαν από τα SS ή την Gestapo. Κάθε μπρούτζινο γλυπτό είναι ένα μικρό μνημείο αφιερωμένο σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Μια ανάμνηση, που αναφέρει το όνομα και πληροφορίες για την απαγωγή ή τη δολοφονία του ανθρώπου και συχνά βρίσκεται δίπλα και σε άλλα αντίστοιχα τετραγωνάκια. Κάποιες φορές οικογένεια, κάποιες φορές όχι. Εβραίοι, αντιστασιακοί, άτομα με αναπηρία, ομοφυλόφιλοι, ρομά και ο κατάλογος ατελείωτος.

Heidelberg,_Germany_Stolperstein_for_Max_and_Olga_Mayer,_June_2013

Το έψαξα λίγο παραπάνω, πλέον τις τοποθετούν και σε άλλες χώρες και ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει αναφέρει ότι «αυτό το είδος του μνημείου, είναι πιο προσωπικό, καθώς υπενθυμίζει το σημείο από όπου ξεκίνησε ο τρόμος, πιθανότατα εκεί που η Gestapo ή τα SS εισέβαλαν στο διαμέρισμα του θύματος». Ένα σημείο ανάμνησης τρόμου λοιπόν, σε μια πολύχρωμη πόλη.

Stolperstein στα ελληνικά είναι το εμπόδιο, ένα εμπόδιο που σε κάνει να σταματήσεις και να θυμηθείς ή να σκεφτείς. Τις επόμενες μέρες κοιτούσα συχνά χαμηλά ψάχνοντας να βρω τα μικροσκοπικά μνημεία και απέφευγα να τα πατήσω. Προσπαθούσα να μαντέψω τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, πώς συνέβη και τι να νοιώθουν οι συγγενείς τους ή όσοι τους ήξεραν περνώντας καθημερινά πάνω από τις πλάκες αυτές. Σε κάποιες πόλεις αρνήθηκαν στον καλλιτέχνη να τις τοποθετήσει, αποφάσισαν ότι δεν τιμά την ανάμνηση των ανθρώπων τους, ή ότι υπενθυμίζει ιστορίες που δεν κάνουν κανένα να νιώθει άνετα. Σημεία ανάμνησης, απαρχές τρόμου, πολύ προσωπικά, πολύ άμεσα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα μία εβδομάδα αργότερα, πήγα στα Εξάρχεια να δω τους φίλους και να προλάβω λίγη από τη γιορτή στην πλατεία. Αναρωτήθηκα πόσα πλακάκια θα έπρεπε να αποφύγω και εδώ. Ένα για τον νεαρό άνδρα που χτυπούσε για ώρα η διμοιρία, δύο για το μεγαλύτερης ηλικίας ζευγάρι που πήγε να τον υποστηρίξει, τρία για τα παιδιά που έσπασαν στο ξύλο τις προάλλες γιατί αντάλλαξαν ένα βιαστικό φιλί σε ομόφυλο μάγουλο, τέσσερα για την παρέα που τόλμησε να φαίνεται διαφορετικά, πέντε για την οικογένεια που κάπου κάπως κάποτε δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις. Και μετά σήκωσα τα μάτια μου γιατί στην πλατεία έπαιζε μουσική και οι φίλοι με περίμεναν. Και αποφάσισα ότι ίσως να φαίνεται πιο ταιριαστό, εδώ συγκεκριμένα, να μη χρειάζεται να περπατάμε με τα μάτια χαμηλά για να ακολουθούμε τις αναμνήσεις της πόλης, αλλά να τα σηκώνουμε κάπου κάπου. Εδώ έχουμε αρκετές φανταστικές σκουντουφλόπετρες, εμπόδια, αρκετές ευκαιρίες να σταματήσουμε και να σκεφτούμε κοιτώντας χαμηλά. Αυτή την εποχή, νομίζω ότι ίσως αντιληφθούμε και κάνουμε δική μας την ιστορία της πόλης αν σηκώσουμε το βλέμμα λίγο πιο ψηλά. Μέχρι να συναντήσουμε το βλέμμα του άλλου και λίγο πιο ψηλά.




Διαβάζοντας για το φασισμό ενώ ο Βορίδης αγόρευε

 

Η μέρα που ο Μάκης Βορίδης πήρε τη θέση του πρωθυπουργού στο βήμα της Βουλής, για να ορίσει ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί Έλληνες, έτυχε να είναι μια από εκείνες που διάβαζα την Τριλογία του Φασισμού, του Λουκαρέλι. Η σύμπτωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο σατανική.

Ο Κάρλο Λουκαρέλι δεν είναι απλώς ο συγγραφέας τριών αστυνομικών μυθιστορημάτων που εκτυλίσσονται την περίοδο της πτώσης του καθεστώτος του Μουσολίνι (συγκεκριμένα, από τον Απρίλιο του 1945 μέχρι και τον Απρίλιο του 1948), αλλά κι ένας μελετητής της σκοτεινής περιόδου του φασισμού στην Ιταλία. Το πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο στις ιστορίες που συνθέτουν την τριλογία με ήρωα τον αστυνομικό επιθεωρητή Ντε Λούκα, βασίζεται σε βαθιά έρευνα σε ντοκουμέντα και ιστορικά έγγραφα καθώς και σε συνεντεύξεις συνταξιούχων αστυνομικών που είχαν δουλέψει υπό το φασιστικό καθεστώς.

Πέρα, όμως, από την αξία που έχουν τα ίδια τα μυθιστορήματα, η συγκεκριμένη Τριλογία του Φασισμού από τις εκδόσεις Κέδρος, περιλαμβάνει ένα επίμετρο του Δημήτρη Γιατζουζάκη, για την άνοδο και την πτώση του φασισμού, που βοηθά τον αναγνώστη να προσανατολιστεί ιστορικά. Διαβάζοντάς αυτές τις 14 σελίδες σήμερα, στην Ελλάδα του 2014, είναι σαν να σου δίνουν ένα λεξικό για να αποκρυπτογραφήσεις μια επικαιρότητα που διαρκώς μεταμφιέζεται. Οι παραλληλισμοί με τη σημερινή ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα είναι συχνά ανατριχιαστικοί. Ξαφνικά η συγκεκριμένη εικόνα του Μάκη Βορίδη στη Βουλή και όσα αυτή συμβολίζει, μοιάζουν να παίρνουν πιο ξεκάθαρα τη θέση που τους αρμόζει στον ιστορικό κύκλο που διανύουμε.

 

voridis_hitler

 

Αντί άλλου σχολίου, και αντί άλλης επετειακής αναφοράς στην 28η Οκτωβρίου, παραθέτω εδώ ένα από τα πιο διαφωτιστικά αποσπάσματα του συγκεκριμένου επίμετρου, με υπότιτλο «Ίδρυση του Φασιστικού Κόμματος και ανοχή της κοινωνίας (1914-1922)»:

 

“Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Μουσολίνι ήταν πράγματι άνθρωπος της δράσης, χαρακτήρας μαχητικός και φιλοπόλεμος, με ισχυρή θέση στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ως το 1914. Τον Οκτώβρη του 1914, ενώ είναι διευθυντής της εφημερίδας του κόμματος Avanti!, παραβαίνει την κομματική γραμμή και πρεσβεύει την εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Αυστρίας. Το κόμμα τον αποκηρύσσει. Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, που κατά τη διάρκειά του οι Ιταλοί είπαν το δικό τους επικό ΟΧΙ στους Γερμανούς, ο Μουσολίνι ιδρύει το δικό του κόμμα και καλεί τους απόμαχους να συνταχθούν μαζί του για να δώσουν νέες μάχες. Ο πόλεμος όμως έχει τελειώσει. Οι μάχες ενάντια σε ποιους θα γίνονταν; Ενάντια στους σοσιαλιστές, που το κίνημά τους είχε τεράστια δύναμη όχι μόνο στο κοινοβούλιο αλλά και στο λαό του βιομηχανοποιημένου Βορρά. Οι διεκδικήσεις των σοσιαλιστικών συνδικάτων μεγαλώνουν, οι κινητοποιήσεις τους είναι όλο και πιο μαζικές, όλο και πιο βίαιες. Σύντομα οι φασίστες θα απαντήσουν με βίαιες καταλήψεις με ακόμη μεγαλύτερη βία και απροκάλυπτη τρομοκρατία. Στο κάλεσμα του Μουσολίνι ανταποκρίνονται οι βετεράνοι του πολέμου, ανεπάγγελτοι που είχαν καταταγεί ως εθελοντές και που με το τέλος του πολέμου είχαν μείνει χωρίς δουλειά και τώρα απασχολούνται ως επαγγελματίες της δράσης, δηλαδή ως τραμπούκοι. Επίσης ανταποκρίνονται εθνικιστές πολιτικάντηδες, όπως ο Φαρινάτσι, που επικαλούνταν τις μεγάλες νίκες του ιταλικού στρατού, τις ποτισμένες με αίμα νότιες Άλπεις, πολεμώντας όμως από το σαλόνι του σπιτιού τους.
Να λοιπόν ποιοι είχαν ανάγκη αυτή τη δράση και ποιοι τη χρειάζονταν. Ψυχολογικά την είχαν ανάγκη όσοι ήσαν δυσαρεστημένοι από τις ταπεινωτικές εδαφικές διευθετήσεις της μετριοπαθούς κυβέρνησης Τζιολίτι μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Άλλο τόσο την είχαν ανάγκη και όσοι φοβούνταν τη δύναμη του σοσιαλιστικού εργατικού κινήματος. Πρακτικά όμως τη χρειάζονταν οι μεγαλοβιομήχανοι και οι μεγαλοκτηματίες, που ήθελαν κάποιον ικανό να χαλιναγωγήσει όλους εκείνους τους «αλήτες»: τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές και τους κομουνιστές, που ξεσήκωναν τον κοσμάκη.
Έτσι η μεγάλη υπόσχεση που έδινε το φασιστικό κίνημα στους υποστηρικτές του ήταν να ξαναδώσει στην πατρίδα και στο έθνος την ιερή τους σημασία και να βάλει τάξη στην «αταξία» που είχαν φέρει οι σοσιαλιστές. Πώς; Στην αρχή δέρνοντας και αργότερα σκοτώνοντας. Τον Απρίλιο του 1919 γίνεται η πρώτη σύγκρουση μεταξύ φασιστών και σοσιαλιστών στο Μιλάνο. Φασίστες φοιτητές, εθελοντές του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, χτυπούν μια εργατική απεργία και με την ανοχή της αστυνομίας καταστρέφουν τα γραφεία της εφημερίδα Avanti!, που κάποτε είχε διευθυντή της τον ίδιο τον Μουσολίνι. Ο Ντούτσε παίρνει το αίμα του πίσω.
Λίγους μήνες αργότερα, το 1920, οι σοσιαλιστές κάνουν καταλήψεις στα εργοστάσια. Στην ύπαιθρο, από την Μπολόνια ως τη Φεράρα, ξεσηκώνονται και φωνάζουν: «Δώστε τη γη στους αγρότες». Σ’αυτές τις περιοχές, τις λεγόμενες «κόκκινες», όπου το αριστερό κίνημα είναι δυνατό, φουντώνει και ο φασισμός. Γρήγορα τάσσονται στις γραμμές του πρόσωπα όπως ο Μπάλμπο και του δίνουν τη στρατιωτική οργάνωση κι εκείνο το στρατοκρατικό ύφος που τον χαρακτηρίζουν. Το Φασιστικό Κόμμα αποκτά 300.000 εγγεγραμμένους και 2.000 τοπικές οργανώσεις.
Μέχρι τότε υπήρχαν μόνο δύο συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ιταλία, των σοσιαλιστών και των καθολικών. Ένα άλλο μεγάλο στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος, ο Γκράντι, καταλαβαίνει τη σημασία του συνδικαλισμού και δημιουργεί τα φασιστικά συνδικάτα. Όλα αυτά γίνονται με την οικονομική υποστήριξη της μεγαλοαστικής τάξης, με χρήματα και εισφορές από τους μεγαλοκτηματίες και τους βιομήχανους. Ορισμένοι μάλιστα βιομήχανοι είναι Εβραίοι και δεκαπέντε χρόνια αργότερα οι φασίστες που χρηματοδοτούν θα είναι εκείνοι που θα τους βάλουν στα βαγόνια για το Άουσβιτς.

Όμως ο φασισμός δεν έχει έρεισμα μόνο στους μεγαλοαστούς, που βλέπουν τους φασίστες σαν πληρωμένα μαντρόσκυλα, τα οποία θα τους προφυλάξουν από τους σοσιαλιστές. Έχει έρεισμα στους μικρομεσαίους επαγγελματίες και στους μικροαστούς. Πολλοί από αυτούς υπήρξαν εθελοντές που πολέμησαν και έχασαν συντρόφους τους στις μάχες και τώρα είναι απογοητευμένοι από τη μετριοπαθή κυβέρνηση που δε διεκδίκησε τα εδάφη της στα βορειοανατολικά σύνορα και δείχνει εξοργιστική ανοχή στις βίαιες κινητοποιήσεις των σοσιαλιστών. Πράγματι, η στάση του φιλελεύθερου πρωθυπουργού Τζιολίτι ήταν πολύ παράξενη. Αν ζούσε σήμερα ο Πλούταρχος, θα έγραφε άλλο ένα ζεύγος βίων παράλληλων: Τζιολίτι-Βενιζέλος.
Ο Τζιολίτι είναι φιλελεύθερος, προσπαθεί να συμβιβάσει τα συμφέροντα των μεγαλοαστών με τα δίκαια των λαϊκών στρωμάτων. Συνεργάζεται με τους σοσιαλιστές από το 1900 και φτιάχνει κυβερνήσεις μαζί τους. Τώρα είναι πρωθυπουργός και ακολουθεί μια διπρόσωπη πολιτική. Αφενός κρατά συμβιβαστική στάση απέναντι στους σοσιαλιστές, δε διατάζει την αστυνομία να καταπνίξει τις απεργίες τους, δεν επεμβαίνει στις καταλήψεις τους, ακόμη κι αν συχνά τα αιτήματά τους είναι από παράλογα μέχρι ουτοπικά. Πιστεύει πως αφήνοντας τους αγρότες να καταπατούν τα αγροτεμάχια των τσιφλικάδων και τους εργάτες να κάνουν καταλήψεις στα εργοστάσια, θα τους κάνει να καταλάβουν πως η ιδέα της αυτοδιοίκησης είναι μια χίμαιρα και πως δεν μπορούν να διοικήσουν τα εργοστάσια μόνοι τους. Αφετέρου δείχνει ανοχή και απέναντι στους φασίστες, αφήνοντας τους να δέρνουν και να τρομοκρατούν τους σοσιαλιστές.
Σκοπός του είναι να αφήσει αυτές τις δύο θερμοκέφαλες παρατάξεις να συγκρούονται παρασυρμένες από την ουτοπική ιδεοληψία τους, μέχρι να εξαντληθούν και να τον αφήσουν να διοικήσει τη χώρα όπως μόνο αυτός ξέρει. Από αυτή την ανοχή κερδισμένος βγαίνει πάλι ο Μουσολίνι, γιατί το κόμμα του αποκτά τώρα οπαδούς και από τα συντηρητικά μικροαστικά στρώματα: τους δημόσιους και ιδιωτκούς υπαλλήλους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους εμπόρους, όλους αυτούς τους μικρονοικοκύρηδες που θέλουν να πηγαίνουν ήσυχοι στη δουλειά τους και όχι μόνο ενοχλούνται από τις απεργίες των τραμ, αλλά φοβούνται πως όλα αυτά δεν είναι παρά η αρχή μιας επανάστασης μπολσεβίκων, που θα ξεσπάσει και θα τους κάνει να χάσουν τα σπίτια τους.

Δύο χρόνια αγρότερα, το 1922, ο Τζιολίτι δεν είναι πια πρωθυπουργός, αλλά ελέγχει το κοινοβούλιο υποστηρίζοντας την κυβέρνηση του Φάκτα. Τότε ο Μουσολίνι κάνει τη μεγάλη έκπληξη και ο Τζιολίτι απαντά με μια ακόμη μεγαλύτερη: Ο Μουσολίνι μαζεύει τους μελανοχίτωνές του από το βορρά και κάνει πορεία προς τη Ρώμη. Ο Τζιολίτι, αντί να συμβουλέψει το βασιλιά και τον Φάκτα να κηρύξουν στρατιωτκό νόμο στη χώρα και να στείλουν το στρατό να σταματήσει τις ορδές των φασιστών, τους συμβουλεύει να σχηματίσουν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Μουσολίνι . Πιστεύει πως δίνοντας μερικά υπουργεία σ’αυτό το λαοπλάνο, θα μπορέσει να τον τυλίξει, όπως είχε κάνει και στις αρχές του 1900 με τους σοσιαλιστές. Σαν το βοσκό του Αισώπου, ζεσταίνει στον κόρφο του το παγωμένο φίδι που θα τον δαγκώσει. Όμως το δάγκωμα δεν είναι αμέσως θανατηφόρο, είναι γλυκό και μακρόσυρτο σαν υπνωτικό.
Ο Μουσολίνι ξέρει καλύτερα από τον Τζιολίτι να κερδίζει συμμάχους. Εξάλλου ο Τζιολίτι έχει αρχές, οι αρχές του είναι φιλολαϊκές, κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Αντίθετα, ο Μουσολίνι , όπως δηλώνει και στην ιταλική εγκυκλοπαίδεια, δεν έχει θεωρητικές αρχές, είναι λαϊκιστής αλλά και αντιλαϊκός. Δεκαπέντε μέρες μετά από το σχηματισμό της πρώτης του κυβέρνησης, καταργεί το νόμο του Τζιολίτι που φορολογούσε όλες τις μετοχές. Ένα χρόνο αργότερα καταργεί το νόμο περί φόρου κληρονομίας. Και τους δύο αυτούς νόμους ο Τζιολίτι τους είχε κάνει με σκοπό να βοηθήσει τους άκληρους και να φορολογήσει τους πλούσιους. Με την κατάργησή τους όσοι έχουν περιουσίες, ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι, αρχίζουν να γλυκαίνονται από το φασισμό.
Τον Οκτώβρη του ’22 το Φασιστικό Κόμμα έχει μόνο 35 βουλευτές σε ένα κοινοβούλιο 353 εδρών. Τα διάφορα κοινωνικά στρώματα που αναφέραμε πιο πριν νόμιζαν πως ο φασισμός είναι ένα περαστικό σύμπτωμα, σαν μια γρίπη. Όπως και ο ίδιος ο Τζιολίτι, ανέχονται το φασισμό, άλλοι τον θεωρούν δυσάρεστο αλλά χρήσιμο, άλλοι εν μέρει τον θαυμάζουν και εν μέρει τον αντιπαθούν , ενώ γνήσιοι φασίστες είναι λίγοι. Αυτό αποδεικνύεται αργότερα από την παντελή έλλειψη εθελοντών που χαρακτηρίζει την επιστράτευση για το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Αργότερα, το Φεβρουάριο του ’29, ο Ντούτσε τα βρίσκει με την Αγία Έδρα του Πάπα και υπογράφει τη συμφωνία του Λατεράνο, ρυθμίζοντας έτσι οριστικά τις σχέσεις την Πολιτείας με την Εκκλησία και παίρνοντας με το μέρος του τους καθολικούς. Καθολικοί, εθνικιστές, μικροαστοί, μεγαλοαστοί: ένα τεράστιο μέρος του ιταλικού λαού, καθένας για διαφορετικούς λόγους, γίνονται σιγά σιγά «παθητικοί φασίστες».”

 

Όπως υπενθυμίζει, στη συνέχεια ο Δ.Γιατζουζάκης, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, μαζί και η Ελλάδα, ακολούθησαν το παράδειγμα της Ιταλίας, με τις ολιγαρχίες να στηρίζουν τις φασιστοειδείς πολιτικές παρατάξεις. Αλλά αυτό είναι πολλές άλλες και μεγάλες ιστορίες.

 

Η σύνθεση της φωτογραφίας είναι δανεισμένη από τη σελίδα Damian Mac Con Uladh στο Facebook.




συνειρμοί εβδομάδας ΙΙ

 

Οι μαύροι είναι θανατηφόροι, αλλά αυτό είναι γνωστό από παλιά. Σήμερα, το ΚΕΕΛΠΝΟ παραγγέλνει έρευνα στην ΚΑΠΑ research που μεταξύ άλλων, το 66,8% θέλει να απαγορευτούν οι πτήσεις από και προς τις χώρες όπου υπάρχει επιδημία και το 96,1% θέλει να γίνεται έλεγχος όλων των παράνομων μεταναστών από τις πληγείσες χώρες. Κάπως έτσι νομιμοποιούνται εκ των υστέρων και οριστικά οι ακόμη θολές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους να μεταφέρει στην Αμυγδαλέζα ομάδες πληθυσμού και να τις καταγράψει (;), εξετάσει (;) και ποιος ξέρει τι άλλο. Κάπως έτσι νομιμοποιούνται a priori ενδεχόμενοι μελλοντικοί έλεγχοι, επιχειρήσεις καταγραφής και γιατί όχι, ίσως κάποιου είδους αποκλεισμός.

Αλλά ας μην αισθανόμαστε μόνοι. Στην προσπάθειά να δημιουργηθεί ένα συγκεκριμένο κλίμα, το ΚΕΕΛΠΝΟ και οι λοιποί ευαίσθητοι, για τη δημόσια υγεία του ντόπιου πληθυσμού, φορείς, βρίσκουν σύμμαχο στους γείτονές μας. Στη Ρώμη επιβάτες λεωφορείου κάνουν επίθεση, δέρνουν και πετάνε έξω απ’ το όχημα την 26χρονη Fataomata Sompare φωνάζοντάς της ότι έχει έμπολα. Γιατί; Μα είναι μαύρη, τί σημαίνει γιατί; Κατάγεται από τη Γουινέα. Τι σημαίνει γιατί;

Στα δικά μας τώρα, παίρνω το λεωφορείο απ’ την πλατεία Λιοσίων. Τα βλέμματα των επιβατών είναι έκδηλα. Ο μελαμψού χρώματος, αλλοδαπής καταγωγής άντρας βάζει – λίγο άτσαλα είναι η αλήθεια – το χέρι του στην πόρτα να πιαστεί, αφού ο οδηγός σταματάει απότομα. Το βλέμμα της γυναίκας, που ακούμπησε, είναι ενδεικτικό μιας φοβερής αηδίας που μάλιστα δεν προσπαθεί καθόλου να κρυφτεί ή έστω να είναι κάπως διακριτική. Η γκριμάτσα αηδίας έχει διπλό στόχο. Απευθύνεται προς τον ξένο, αλλά και προς τους ντόπιους συνεπιβάτες.

Ίσως ο άνθρωπος στο λεωφορείο Γ11 να γλίτωσε από τα χειρότερα επειδή ακόμη δεν έχουμε κάποιο κρούσμα έμπολα στην Ελλάδα. Όπως και να ‘χει, γλίτωσε. Το λιντσάρισμα αναβάλλεται.

Εντωμεταξύ, σαν σήμερα, πέθανε η Rosa Parks, η οποία την 1 Δεκεμβρίου του 1955 μπήκε σε ένα πολύ χειρότερο λεωφορείο.

***

Στο ραδιόφωνο η διευθύντρια του cosmopolitan παρουσιάζει το νέο τεύχος. Υπάρχει θέμα για το φεμινισμό. Γιατί σήμερα οι γυναίκες φοβούνται να δηλώσουν φεμινίστριες. Ο δημοσιογράφος αμέσως απαντάει: «Καλά θα σου πω εγώ γιατί. Γιατί άμα μας πεις το 2014 ότι είσαι φεμινίστρια θα σε δείρουμε». Πλάκες, γέλια, σχόλια, τσιγκλισματάκια. «Κι εσείς οι άντρες έχετε αδικηθεί. Δεν μπορείτε να κλάψετε κλπ». Πλάκες, γέλια, σχόλια.

cosmo

the F word και δέκα γεύματα που δεν γεμίζουν την κοιλιά

***

Την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε μια συνέντευξη τύπου της καμπάνιας για την πρόσβαση στο άσυλο. Ξεπερνάω την αναφορά σε δεκάδες περιστατικά, που για άλλη μια φορά μας τρίβουν στα μούτρα μια πραγματικότητα που ναι μεν καταγγέλλουμε αλλά προφανώς δεν πιάνουμε σε όλο της το μέγεθος ή μάλλον μπορεί να την αντιλαμβανόμαστε, αλλά ταυτόχρονα ζούμε μαζί της, αντέχοντάς τη. Στο τέλος της συνέντευξης, μετά τους δικηγόρους και τους ανθρώπους των οργανώσεων, πήρε το λόγο μια γυναίκα από την Υπηρεσία Ασύλου. Μιλούσε σχετικά γλυκά, φαινόταν να έχει καλές προθέσεις (ποιος ξέρει;) και παρουσίαζε βελτιώσεις στο όλο ζήτημα της πρόσβασης στο άσυλο. Σε μια αποστροφή του λόγου της όμως και ενώ δεχόταν μια μάλλον δύσκολη ερώτηση είπε: «μιλάμε για υπάρξεις. Στο κάτω κάτω άνθρωποι είναι και αυτοί».

Εκεί, στο σημείο που λέμε «άνθρωποι είναι και αυτοί» αντιλαμβανόμαστε οριστικά ότι βρισκόμαστε σε ένα χώρο που γίνεται μια συνέντευξη για κάποιους άλλους, για κάποιους μακρινούς, για κάποιους εντέλει ξένους. Και έτσι όταν μιλάμε για το τι συμβαίνει στους χώρους κράτησης μιλάμε εντέλει για ξένους, όχι για μας. Και όταν μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι κρατούνται για μήνες ή και χρόνο σε κάποιο κρατητήριο χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα παρά το ότι έφυγαν από χώρες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, μιλάμε εντέλει για ξένους, όχι για μας.

Και όταν αντικρίζουμε τον Ουαλίντ Ταλέμπ μπροστά μας, έναν άνθρωπο που βασανίστηκε πριν δύο χρόνια στη Σαλαμίνα και απειλείται ακόμη και όμως είναι ακόμη μόνος του, μιλάμε εντέλει για ένα ξένο, όχι για μας. Και όταν αντικρίζουμε τον Ουαλίντ Ταλέμπ, φτωχό, τυφλό πλέον από τα χτυπήματα, φοβισμένο από τις απειλές, μόνο του μέσα στην εχθρική χώρα, αντικρίζουμε έναν ξένο εντέλει, όχι εμάς.

Συνεχίζουμε να βλέπουμε μόνο ξένους, όχι εμάς.

***

Διαβάζω από την Αυγή: Συνεχίζεται η κράτηση της Στέλλας Αντωνίου, βασανισμό καταγγέλλει η συνήγορός της. Και μέσα στο άρθρο: Όπως καταγγέλλει η συνήγορός της έχει χρησιμοποιηθεί και βία (τραβηγμα μαλλιών, χτυπήματα, κλείσιμο μύτης κ.λπ.) από μέρους της αντιτρομοκρατικής. Και μπορεί η λήψη DNA να είναι πλέον υποχρεωτική σύμφωνα με τον νόμο, τα βασανιστήρια και η κακοποίηση όμως είναι παράνομα! . Και ιδού σε μία φράση ολόκληρη η συμμόρφωσή μας με τον παραλογισμό και η παράδοσή μας στο ένα και μόνο φαντασιακό της τρέχουσας ιδεολογίας. Δεν κατηγορώ τη δικηγόρο ή τον δημοσιογράφο, εννοείται. Σχολιάζω τη διαρκή οπισθοχώρησή μας. Τα ενδεχόμενα συρρικνώνονται, η σκέψη μας κλείνεται σε μικρότερα πλαίσια, τα βήματά μας καθορίζονται από τη νομιμότητα, η οποία με τη σειρά της στενεύει τον αόρατο κλοιό. Το ότι νομοθετείται η υποχρεωτική λήψη DNA, το ότι ρυθμίζεται νομοθετικά η ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν σημαίνει πως σταματάμε να τα αμφισβητούμε. Η νομιμότητα ενός καθεστώτος εξαίρεσης δεν μπορεί να θέτει το τέρμα της δικής μας κριτικής και αντίδρασης.

Διαβάζω στο «όταν οι μαύροι πάνθηρες πήρανε τα όπλα» από τις εκδόσεις Τοποβόρος για τον τρόπο που γράφτηκαν τα δέκα σημεία του προγράμματος όταν δημιουργήθηκαν οι Μαύροι Πάνθηρες.

Ο Χιούι είπε, «χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα». (..) Έτσι, ο Χιούι χώρισε το πρόγραμμα στο «Τι Θέλουμε» και στο «Τί Πιστεύουμε». (..) Ύστερα ο αδερφός Χιούι είπε, «Ας συνοψίσουμε. Θέλουμε γη, θέλουμε ψωμί, θέλουμε στέγαση, θέλουμε παιδεία, θέλουμε ρουχισμό, θέλουμε δικαιοσύνη και θέλουμε μια κάποια ειρήνη.»

Και ίσως, κάπως έτσι, με τέτοιο ή παρόμοιο τρόπο ξεκινάει η αποαποικιοποίηση του φαντασιακού. Όχι με το τι προβλέπει ο νόμος. Με ένα «Τι Θέλουμε» και «Τί Πιστεύουμε». Έτσι ξεκινάει η κριτική, έτσι ξεκινάμε να συνειδητοποιούμε τι σημαίνει η φράση «Και μπορεί η λήψη DNA να είναι πλέον υποχρεωτική σύμφωνα με τον νόμο, τα βασανιστήρια και η κακοποίηση όμως είναι παράνομα!» . Έτσι. Με ένα «Τι θέλουμε» και «Τι Πιστεύουμε».

υγ. φωτογραφία εξωφύλλου από εδώ




Μύθοι για τον «κακό μετανάστη»

 

illegalimmigration

Η πολιτισμένη Ευρώπη με την μακρά ιστορία της αποικιοκρατίας επιδίδεται, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν όπως σήμερα, σ’ ένα κυνήγι μαγισσών για τη διαφύλαξη των εθνικών «ιδιαιτεροτήτων» της, την προστασία του «ευγενούς» δυτικού πολιτισμού, την «ανωτερότητα» της κουλτούρας και του ανθρωπολογικού παραδείγματος της.

Οι μετανάστες, στο επίκεντρο της ξενοφοβικής ατζέντας, της ταξικής εκμετάλλευσης και της ρατσιστικής αντιμετώπισης, είναι οι σύγχρονες μάγισσες γύρω από τις οποίες στήνεται το κερδοφόρο (υλικά και ιδεολογικά) πανηγύρι των ευρωπαϊκών ελίτ και των ακολούθων τους.

«Μας παίρνουν τις δουλειές», «επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό», «δεν ενσωματώνονται», «είναι παράνομοι, εγκληματίες, μολύνουν τις αξίες μας, διαλύουν το σύστημά υγείας»: μερικές από τις κατηγορίες που στοιχειοθετούν με θρησκευτικό φανατισμό το «Κακό» επί γης.

Ο Guardian μαζί με ορισμένες άλλες ευρωπαϊκές εφημερίδες αντιπαρέρχεται σε κείμενό του δέκα τέτοιες κοινοτοπίες-επιχειρήματα που δανείζεται όπως δείχνει η εμπειρία ο συντηρητικός με την μάσκα της ηπιότητας μέχρι ο πιο απροκάλυπτος φασίστας.

Στη Γαλλία της εθνικίστριας κυρίας Λεπέν για παράδειγμα, οι μετανάστες βιώνουν περισσότερη ανεργία στο πετσί τους (16,1% σε σχέση με 9,1% των «ντόπιων») την ίδια στιγμή που φοράνε περισσότερο τη φόρμα του εργάτη σε τομείς της παραγωγής όπως οι κατασκευές/οικοδομές, η εποχική γεωργία και το σέρβις. Παράλληλα, υπερεκπροσωπούνται στην επισφαλή εργασία (part-time, συμβάσεις ορισμένου χρόνου κλπ). Με τούτα και μ’ εκείνα, η Le Monde καταλήγει ότι οι μετανάστες εργάτες, την ώρα που ο πληθυσμός της χώρας γερνάει, είναι αναγκαίοι για να διασφαλίσουν ένα σταθερό επίπεδο μισθολογικών συνεισφορών.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρήκε ότι οι υποψήφιοι με ‘ξένο’ όνομα για να βρουν δουλειά, υποβάλλουν συνήθως διπλάσιες αιτήσεις σε σχέση με τους άλλους», γράφει η εφημερίδα La Stampa.

H Süddeutsche Zeitung με τη σειρά της στενοχωρεί τους εγκληματοφοβικούς επικαλούμενη μελέτη του εγκληματολόγου Christian Walburg. Ο Walburg καθιστά σαφές ότι οι ενήλικοι μετανάστες δεν εμφανίζουν μεγαλύτερη τάση στη διάπραξη εγκλημάτων από τους ντόπιους Γερμανούς ενώ επισημαίνει ότι η σύνδεση εγκληματικών συμπεριφορών με την καταγωγή δεν επαρκεί ως εξήγηση˙ η κοινωνική περιθωριοποίηση είναι μια πιο ασφαλής ερμηνεία.

Στη Βρετανία, γράφει ο Guardian, η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών που ζουν στη χώρα δεν χρειάζεται να μάθουν Αγγλικά, καθώς ήδη τα μιλούν. Μόνο 138.000 στο σύνολο των 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν έχουν γεννηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν μιλούν τη γλώσσα.

«Δεν υπάρχει καμία μελέτη που να δείχνει ότι η μετανάστευση συνδέεται με την εκμετάλλευση των κοινωνικών υπηρεσιών», λέει στην El Pais ερευνητής του Centre for European Policy Studies. Πρόσφατη μελέτη του Κέντρου Μεταναστευτικής Πολιτικής έδειξε μάλιστα ότι οι μετανάστες συνεισφέρουν οικονομικά περισσότερο απ’ ότι ξοδεύουν (είναι νεότεροι, δεν αρρωσταίνουν συχνά και είναι σε καλύτερη θέση να δουλέψουν απ΄ότι οι γηγενείς).




Η απόκρυψη της είδησης

 

Αμφίπολη, Σύριζα, μνημόνιο, Σαμαράς, δημοσκοπήσεις, Ebola, χρηματιστήριο, ποδόσφαιρο… Η καθημερινότητα όπως προβάλλεται μέσω των mainstream media στην Ελλάδα μοιάζει να είναι βγαλμένη από την καθημερινότητα μιας προηγούμενης, ακμάζουσας δεκαετίας. Αυτοαναφορική, στραμμένη κατά βάση προς το εσωτερικό, εκτός κι αν πρόκειται για κάποια μεγάλη καταστροφή στον κόσμο ή γεγονότα που έχουν να κάνουν με τις στήλες των κοσμικών, ανέκαθεν υποτιμούσε ή λασπολογούσε οτιδήποτε ξέφευγε έστω κι ελάχιστα από την κανονικότητα που το “σύστημα” έχει διαμορφώσει αρκετά χρόνια τώρα. Ένα είδος δημοκρατικής προπαγάνδας, που ωστόσο δεν περιορίζεται στην εκφώνηση της προκαθορισμένης “κεντρικής” είδησης ή στην διαστρέβλωση της αντιπολιτευτικής ή μειοψηφικής άποψης, αλλά επεκτείνεται στην απόκρυψη των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα τόσο εντός, όσο κι εκτός συνόρων, όταν αυτά δεν ευνοούν την κρατούσα άποψη.

Οι βραδινές ειδήσεις, καιρό τώρα και με περίσσια τέχνη, παρουσιάζουν μια διαφορετική αλήθεια από αυτή που κάποιος μπορεί να ανακαλύψει στις σελίδες του διαδικτύου. Ωστόσο η τελειοποίηση της τακτικής απόκρυψης σημαντικών γεγονότων που δεν εξυπηρετούν τις δημοσκοπικές θελήσεις των κυβερνώντων, δείχνει πως τα αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης του παρόντος συστήματος, παράλληλα με την συνεχιζόμενη καλλιέργεια της θεωρίας των δύο άκρων, επιβάλλουν την συνεχιζόμενη αμάθεια, ή στην καλύτερη ημιμάθεια του τηλεοπτικού κοινού.

Protesters take part in the 'Britain Needs a Pay Rise' march in London

Δεν εξηγείται διαφορετικά η απάθεια, ή, σε ελάχιστες περιπτώσεις, η απλή, γενική, άοσμη και άχρωμη αναφορά, στις διαδηλώσεις και τις απεργίες που πραγματοποιούνται τον τελευταίο καιρό στην Ευρώπη και δεν αναφέρονται στις κλασσικές αντιδράσεις του φτωχού Νότου απέναντι στα μέτρα λιτότητας που του επιβάλλονται, αντίθετα προέρχονται από τον καλοζωισμένο Βορρά, από τους “λαούς” που μέχρι τώρα αποτελούσαν το πρότυπο εργαζομένων για τους παρουσιαστές και τους σχολιαστές των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές και μέλη σωματείων διαμαρτυρήθηκαν το Σάββατο 18 Οκτωβρίου στους δρόμους του Λονδίνου, του Μπέλφαστ και της Γλασκώβης ενάντια στις περικοπές μισθών, στις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις1 από την εποχή της “Σιδηράς κυρίας” Maggie Thatcher, ενώ οι πιλότοι της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας Lufthansa και οι μηχανοδηγοί των τραίνων της Deutsche Bahn συνεχίζουν δυναμικά τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις2 καθηλώνοντας, εναλλάξ, τις μετακινήσεις στην επονομαζόμενη “ατμομηχανή” της Ευρώπης.

Είναι άραγε η σειρά των λαών του ευρωπαϊκού Βορρά να δεχθούν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης ή απλώς οι οικονομικές ελίτ αποφάσισαν, μετά τα επιτυχημένα πειράματα στα νότια της Ευρωζώνης, να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους στα κεφάλια των εργαζόμενων των ισχυρών της ΕΕ; Ίσως να μην έχει σημασία, αυτό όμως που σίγουρα ενδιαφέρει είναι πως η ισχύς της τηλεόρασης και των mainstream media, όσο κι αν αμφισβητείται από την χαοτική δυναμική του διαδικτύου, εξακολουθεί να αποτελεί το κύριο μέσο ενημέρωσης και προπαγάνδας στις κοινωνίες της Δύσης. Μπορεί μεν αυτά να παίζουν το τελευταίο χαρτί αξιοπιστίας τους και ένα ποσοστό τηλεθεατών πλέον να βλέπει αρκετά κριτικά όσα του παρουσιάζονται, όμως η απουσία από τους δρόμους και τα σημάδια κοινωνικής κατάθλιψης στις χώρες που χτυπήθηκαν πιο άγρια από τις πολιτικές λιτότητας και εσωτερικής οικονομικής υποτίμησης τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύουν πως, προς ώρας, το παιχνίδι παίζεται στο ταμπλό των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών της Ευρώπης, έστω μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

1   The guardian: Tens of thousands take to UK streets in pay protest – 18.10.2014, web

2     Deutsche Welle: Lufthansa pilots to strike when DB trains back on track – 19.10.2014, web

 




συνειρμοί εβδομάδας

[ Αρχές της εβδομάδας ]. Την ώρα που το timeline κατακλυζόταν από μαχήτριες στο Kobane , τυχαίνει να διαβάζω το παρακάτω απόσπασμα. Σκέφτομαι ότι το κίνημα, το εδώ κάθε φορά κίνημα, το κίνημα που συνήθως συμπαραστέκεται σ’ αυτούς που μάχονται κάπου μακριά, αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα από το 1967 που γράφονταν αυτές οι γραμμές.

“Η γραμμή μας στο θέμα της αντρικής κυριαρχίας, πόσο μάλλον η πρακτική μας, ήταν ποικιλοτρόπως απαράδεκτη. Οι πολιτικές μας θέσεις για το γυναικείο ζήτημα περιορίζονταν στο να εξυμνούμε τις αντάρτισσες στον Τρίτο Κόσμο και να καλούμε τις εδώ γυναίκες να γίνουν μαχήτριες. Σίγουρα αυτό θα ήταν σημαντικός ρόλος και συνεισφορά των γυναικών, με το να επικεντρωνόμαστε όμως μόνο στην ένοπλη πάλη αρνούμασταν τις τόσες άλλες κρίσιμες μάχες ενάντια στην πατριαρχία. Τείναμε επίσης να προωθούμε μια macho αντίληψη του αγώνα στην οποία χανόταν η ανθρωπιστική διάσταση της μαχητικότητάς μας.

Αργότερα έμαθα από τη Naomi και άλλες συντρόφισσες πόσο δύσκολη, σχεδόν σχιζοφρενική, τους ήταν αυτή η περίοδος. Δεν ένιωθαν οικεία ούτε στην αντι-ιμπεριαλιστική αριστερά, με τον έντονο σεξισμό της, ούτε στο – κατά βάση – λευκό γυναικείο κίνημα που αποστασιοποιούταν από τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και έτεινε να ορίζει τα γυναικεία ζητήματα από μια λευκή μεσοαστική οπτική. Κάποια άτομα, όπως η ξεκάθαρη μαύρη φεμινίστρια Flo Kennedy, και ορισμένες μεμονωμένες οργανωτικές απόπειρες εργάζονταν και στα δύο πεδία. Αυτά τα δύο πλατιά κινήματα όμως ακολουθούσαν ξεχωριστούς και συχνά αποστασιοποιημένους δρόμους.

Ο καπιταλισμός είναι αριστοτεχνικός στο να υποκινεί διαχωρισμούς μεταξύ των καταπιεσμένων, και οι άνθρωποι εύκολα πέφτουν σε αυτή την παγίδα”.

Weather Underground | φέρνοντας τον πόλεμο πίσω στις ΗΠΑ – η ιστορία των Weatherman | Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου

Ο συγγραφέας περιγράφει εκτός από την – δικαιολογημένη πάντως σε ένα βαθμό – αμηχανία και το σεξισμό που υπάρχει μέσα στο κίνημα, μέσα στους ίδιους τους προοδευτικούς ανθρώπους που κατά τ’ άλλα μάχονται για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ του 1967.

Λίγη ώρα αργότερα βρίσκομαι στο αυτοκίνητο, το ραδιόφωνο παίζει Βήμα FM. Λες και δεν είναι αρκετό που έχει κίνηση και γω έρχομαι από δουλειά και πάω σε δουλειά.  Στην εκπομπή που παρουσιάζουν οι Χιώτης, Παπαχρήστος, Παπαδόπουλος ακούγονται τα παρακάτω με ύφος αστεϊσμού και χαριτωμένη διάθεση :

– Η κυρία Κλούνεϊ ή πως τη λένε.

– Εμένα δε μου άρεσε η Αλαμουντίν. Το είχα πει. Αλλά να, χθες που έβαλε το άσπρο το ταγεράκι, έδειξε, ήταν ωραία. Γι’ αυτό λέω, το ρούχο τη φτιάχνει τη γυναίκα. Προσέξτε τι φοράτε. Το ρούχο φτιάχνει τη γυναίκα. (λέει λέει και ξαναλέει παίρνει φόρα και απευθύνεται στις γυναίκες) Βάλτε και καμιά γοβίτσα, όλο με την παντόφλα κυκλοφορείτε. Η γυναίκα πρέπει και λίγο να προσέχει τον εαυτό της.

***

[ Μέσα της εβδομάδας ] Η εκπομπή εκτός από τις συμβουλές να προσέξει τον εαυτό της η Αλαμουντίν και η κάθε Αλαμουντίν έχει και άλλα ενδιαφέροντα. Ασχολείται επί ένα τέταρτο και κάτι με την αρχαιολογική ανασκαφή στην Αμφίπολη. Το θέμα αντιμετωπίζεται με όρους ρεπορτάζ μικροπολιτικής. Ο Παπαχρήστος έχει πολύ καλές πηγές, ξέρει και αποκαλύπτει. Θα γίνουν ανακοινώσεις αν, όπως λέει χαρακτηριστικά, συνέλθουν οι αρχαιολόγοι απ’ το δέος. Σε ποιόν ανήκει ο τάφος; Ποιός είναι τελικά στο χαρακτικό; «Το ξέρω, αλλά θέλω να ονομάσω. Ας περιμένουμε λίγο» λέει ο Παπαχρήστος. Σα να διαβάζεις παραπολιτικά σε εφημερίδα, σα να βλέπεις τον Καψή σε εκείνο το περίφημο δελτίο ειδήσεων κατά τη διάρκεια κάποιας συνάντησης με την τρόικα, που είχε το κινητό πάνω στο τραπέζι και έπαιρνε ή έλεγε πως έπαιρνε μηνύματα από τους υπουργούς. Και δώστου σχολιάκια ποδοσφαιρικής υφής. Το ψηφιδωτό είναι «εξαιρετικής τέχνης», «η Βεργίνα μπροστά στην Αμφίπολη είναι μινιατούρα», «το μεγαλύτερο ταφικό μνημείο της Ελλάδας», «όχι όχι το μεγαλύτερο ταφικό μνημείο της Ευρώπης». Επιτρέψτε μου. Το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ταφικό μνημείο του σύμπαντος. Και μετά δώστου τα υπονοούμενα και τα σχολιάκια. Και μετά από αυτό το ψηφιδωτό και μετά από το μέγεθος που αντιλαμβανόμαστε ότι έχει το μνημείο, «καταλαβαίνουμε ότι από τις 14 εκδοχές για το σε ποιόν ανήκει ο τάφος πρέπει να διαγράψουμε τις 10. Ποιες 10; Τις 13.». Υπαινικτικά γελάκια. Στην γωνία μας περιμένει κάποιος αρχαίος στρατηλάτης, κάποιος ένδοξος πρόγονος, κάποιος φοβερός κατακτητής.

Θα ήταν πραγματικά υπέροχο να ζούμε σε μια χώρα, στην οποία μια αρχαιολογική ανασκαφή προκαλεί το ενδιαφέρον, βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα ή στην πρώτη θέση των δελτίων ειδήσεων. Θα ήταν υπέροχο να ζούμε σε μια χώρα που ενδιαφέρεται στ’ αλήθεια για τον πολιτισμό, το παρελθόν της και την ιστορία της. Εμείς όμως ζούμε σε μια χώρα που έχει κωλοπιλάλα να ψηφίσει τον Μέγα Αλέξανδρο ως πιο Μεγάλο Έλληνα και να κρεμάσει τη γαλανόλευκη στο μπαλκόνι, στο παράθυρο και στον ίδιο της το λαιμό. Εμείς ζούμε στη χώρα που οι μεσημεριανές εκπομπές δίνουν τον πολιτιστικό τόνο και το ΛΑΟΣ τον πολιτικό.

“Καθώς κοίταζα από κοντά το κάστρο της Αθήνας, σπηλιές και λεπτομέρειες του βράχου, συλλογίστηκα μια στιγμή την «ιερά ημίονο» που μας έλεγαν στο σχολείο. Ναι, φυσικά, από μικροί σωρεύουμε, ποιος λίγο, ποιος πολύ, από δασκάλους (κάποτε καλούς) ή ακόμη από εφημερίδες (συχνά της κακιάς ώρας), μάθηση, ολοένα περισσότερη μάθηση πάνω σ’ αυτά τα απομεινάρια. Όμως ανάμεσα σ’ αυτά και σε σένα, μην το ξεχνάς, κυλά μια παρούσα ζωή, ένα διάλογος. Και δεν είναι μόνο ο δικός σου λόγος από χείλια ζωντανά, είναι και ο δικός τους λόγος. (σκέψου το και προσδιόρισέ το κάποτε τούτο το τελευταίο). Το θέμα είναι να ξεχωρίσεις αυτή τη ζωή από το σωρό της μάθησης, αυτή την αμεσότητα, αυτή την παρουσία. Κοιτάζοντας τα μάρμαρα του κάστρου, μάθε να το παραδέχεσαι ολόκληρο, και μάθε να καταργείς όσα σου δασκάλεψαν οι άλλοι – δεν είναι τόσο εύκολο”.

Αθήνα, Ιούλιος 1934 | Γιώργος Σεφέρης Ημερολόγιο

Άκουγα μια εκπομπή αριστερών παραγωγών, οι οποίοι αναφερόμενοι στην Αμφίπολη, ενώ σα να ξεκίνησαν μια μικρή ειρωνεία, αμέσως την έκοψαν μ’ ένα «μπορεί να πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό». Τί είναι σημαντικό όμως; Ο διάλογος για τον οποίο μιλάει ο Σεφέρης στο χιλιοχρησιμοποιημένο αυτό απόσπασμα, πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή με πολύ συγκεκριμένους όρους. Το μεγαλείο του ταφικού μνημείου κουμπώνει με την ακροδεξιά ρητορεία, ενώ η μοναδικότητά του (για την οποία μας λένε και ξαναλένε) έρχεται να τονώσει την περηφάνια του να έχει κανείς ελληνικό DNA. Καλώς ή κακώς τα πράγματα δεν συμβαίνουν ξέχωρα απ’ την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Οι ίδιοι λοιπόν δημοσιογράφοι που σχολιάζουν ότι οι έλληνες είναι ανίκανοι να αυτοκυβερνηθούν, σχολιάζουν τώρα ένα μεγαλείο περασμένο, αλλά άκρως ελληνικό. Ταυτόχρονα οι κυριακάτικες εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας δίνουν δώρο την ιστορία της Πόλης, συγγνώμη της Πόλεως και την ιστορία του ηγέτη Μεταξά.

Ο πολιτισμός, η ιστορία δεν είναι κάτι που υπάρχει από μόνο του, αλλά κάτι που κάθε φορά ερμηνεύουμε. Αυτή τη στιγμή η Αμφίπολη χρησιμοποιείται με συγκεκριμένο τρόπο, για να ξυπνήσει και να υπογραμμίσει συγκεκριμένες ιδέες και δεν υπάρχει αντιστροφή αυτής της εκδοχής. Λέω δηλαδή να σταματήσει η ανασκαφή; Δεν ξέρω τι λέω. Ξέρω μόνο ότι η παρούσα ζωή που κυλά, ο διάλογος ανάμεσα σε μας και την Αμφίπολη είναι ένας διάλογος που δεν μπορεί να πει λέξη. Μπορεί μόνο να πουλήσει μπλούζες με περικεφαλαίες, να μας δείξει το μενού της Αλαμουντίν με τον Τασούλα και να καθορίσει το παρελθόν και το μέλλον σ’ ένα περιβάλλον τρίτου ελληνικού πολιτισμού. Η παρούσα ζωή κυλά ακροδεξιά.

***

[ Πέμπτη ] φωτογραφία 1 (2)

Στην πλατεία Συντάγματος στο πίσω μέρος της στάσης των λεωφορείων η διαφήμιση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Το σλόγκαν λέει «έφηβοι εκτός πλαισίου». Απεικονίζει μια παρέα παιδιών να κάθονται στο Μοναστηράκι στις 7 το απόγευμα. Έτσι λέει, η διαφήμιση. Πώς όμως βρίσκονται εκτός πλαισίου οι έφηβοι όταν απλά κάθονται στο Μοναστηράκι στις 7 το απόγευμα; Τι εννοεί η Στέγη; Πού θα έπρεπε να βρίσκονται οι έφηβοι; Ποιό είναι το πλαίσιο των εφήβων; Γιατί στη Στέγη, σε ένα χώρο πολιτισμού, σε υποδέχεται σεκιουριτάς; Ποιό είναι το πλαίσιο του πολιτισμού και ποιο του σεκιουριτά; (Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Ποιό είναι το πλαίσιο ενός ταφικού μνημείου; Γιατί ένας πολιτικός ρεπόρτερ όπως ο Παπαχρήστος έχει πληροφορίες και πρόσβαση στους αρχαιολόγους για να μας υπανιχθεί πρώτος το όνομα της Περσεφόνης; Ποιό είναι το πλαίσιο της αρχαιολογίας;

Είναι το πλαίσιό μας άραγε τόσο στενό, ώστε ακόμη και τον αντικομφορμισμό μας να πρέπει να τον περιγράψει ένας οργανισμός όπως η Στέγη;

***

Κάθε ανασκόπηση που σέβεται τον εαυτό της τελειώνει με προτάσεις για το ΠΣΚ. Σήμερα 7 η ώρα το απόγευμα στη νομική ο Σερζ Λατούς. Όλο το τριήμερο, το φεστιβάλ game over.

“Αν η ανάπτυξη δεν είναι παρά μια θρησκευτική πίστη και οικονομική μεγέθυνση μια φαντασιακή κοινωνική σημασία, όπως η πρόοδος και όλες οι θεμελιώδεις κατηγορίες της οικονομίας, για να διαφύγουμε απ’ αυτές τις έννοιες, να τις καταργήσουμε και να τις υπερβούμε (η περίφημη εγελιανή Aufhebung), πρέπει να αλλάξουμε φαντασιακό. Η κριτική στην τεχνική, στην ανάπτυξη και τη μεγέθυνση προκύπτει από την απογύμνωση της δυτικής φαντασίωσης για κυριαρχία επί του κόσμου διά του ορθού λόγου. Η οικοδόμηση μια κοινωνίας την αποανάπτυξης περνάει λοιπόν αναγκαία από την αποαποικιοποίηση του φαντασιακού μας, για να αλλάξουμε τον κόσμο πριν η αλλαγή του κόσμου μας καταδικάσει στην εξαθλίωση”.

Σερζ Λατούς | Κορνήλιος Καστοριάδης – Ριζοσπαστική αυτονομία | εκδόσεις των Συναδέλφων




Mos Maiorum: Το έθιμο του φρουρίου

 

Δεν επιτρέπεται να βρίσκεσαι εδώ». «Ομάδα τριών αστυνομικών με πολιτικά σου πιάνουν τη συζήτηση, αν δεν φαίνεσαι πολύ Γερμανός, δύο ένστολοι σε πλησιάζουν και αρχίζουν να ρωτούν για ταυτότητα, πιθανόν από το σήμα που δίνουν οι αστυνομικοί με τα πολιτικά».

Είναι μερικές από τις αναφορές που συγκεντρώνονται στην ηλεκτρονική πλατφόρμα χαρτογράφησης των επιδρομών και των ελέγχων που έχει εξαπολύσει η Ευρώπη εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών που προσπαθούν να φτάσουν στο έδαφός της. Πρόκειται για μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση (Mos Maiorum) με τη συνεργασία της Frontex, της Europol και των κρατών-μελών της ζώνης Σένγκεν η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 26 Οκτωβρίου.

Κινούμενη σ’ ένα κλίμα μυστικότητας και πληροφόρησης με το σταγονόμετρο, και δεδομένου ότι δεν έχουν υπάρξει επίσημες απαντήσεις για τις τύχες των μεταναστών που ελέγχθησαν σε προηγούμενες επιχειρήσεις, η Ευρώπη-Φρούριο ενδιαφέρεται να ελέγξει τις μεταναστευτικές ροές και να ασκήσει πειθαρχία προς όφελος των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών σχεδίων.

Με τα λόγια του πολιτικού φιλόσοφου και συγγραφέα Bleri Llishi (από μετάφραση στο site Barikat.gr)

Η επιχείρηση παρουσιάζεται ως πρόληψη ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα και το traffiking, αλλά το παρελθόν μας έχει δείξει ότι αυτά αποτελούν απλά μια δικαιολογία. Κατά τη διάρκεια προηγούμενων επιχειρήσεων, πρακτικά κανένας διακινητής ανθρώπινων ζωών δεν συνελήφθη, οι μόνοι συλληφθέντες ήταν μετανάστες χωρίς χαρτιά οι οποίοι κατέληξαν σε κέντρα κράτησης και τελικά απελάθηκαν. Επιπλέον, η Ευρώπη επιδιώκει την επέκταση της βάσης δεδομένων της Frontex και της Europol μέσο επιχειρήσεων αυτού του είδους.

Στην Ισπανία έχει ήδη ξεκινήσει η καμπάνια (“venid a por mi”) κατά της επιχείρησης με το ειρωνικό σύνθημα «έλα και πιάσε με» (βλ. βίντεο)

Χ.Σ.