1

μιλώντας για ελευθερία

 

Περιμένοντας την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου Πειραιά σχετικά με τις άδειες του Νίκου Ρωμανού, μπορούμε μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας του αναρχικού κρατούμενου να κάνουμε κάποιες σκέψεις.

** Εντωμεταξύ η απόφαση βγήκε και το Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση του Ρωμανού για τη χορήγηση αδειών. **

Πρώτα απ’ όλα, επειδή ήμουν μπερδεμένος σχετικά με την αιτία στέρησης του δικαιώματος της άδειας, ρωτώντας δεξιά και αριστερά διαπίστωσα τα εξής: Ο Νίκος Ρωμανός δεν έχει στερηθεί την άδειά του επειδή είναι κρατούμενος σε φυλακές τύπου Γ’.

Αφού πέρασε δίνοντας πανελλήνιες στο ΤΕΙ Αθηνών, έκανε αίτηση στην Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την μεταγωγή του από το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα, όπου ήταν κρατούμενος, στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού, για να βρίσκεται πιο κοντά στη σχολή του.  Το αίτημά του αυτό εγκρίθηκε και έτσι μέχρι πριν την απεργία ήταν κρατούμενος στον Κορυδαλλό, δηλαδή σε φυλακή τύπου Α΄. Όταν ο Νίκος Ρωμανός, ζήτησε από το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Φυλακής Κορυδαλλού να του χορηγηθεί η εκπαιδευτική άδεια που δικαιούται, το Συμβούλιο, ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη του Ειδικού Εφέτη Ανακριτή Αθηνών, επειδή σε βάρος του εκκρεμούν τρία εντάλματα προσωρινής κράτησης (τα οποία έχει εκδώσει ο ίδιος). Ο ανακριτής λοιπόν, με το επιχείρημα ότι προέχει η εξασφάλιση της παρουσίας του Ρωμανού στο Δικαστήριο, ώστε να είναι σίγουρο ότι αν καταδικαστεί για κάποιο αδίκημα θα μπορέσει να εκτελεστεί η ποινή του, απέρριψε το αίτημα για τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας.

Ως προς τις φυλακές Τύπου Γ’, αξίζει να σημειωθεί ότι παρόλο που έχει θεσπιστεί το νομοθετικό πλαίσιο δεν έχουν ακόμη λειτουργήσει.

Επιπλέον, όταν λειτουργήσουν, θα είναι εύκολο για το Κράτος να στείλει τον Νίκο Ρωμανό στις φυλακές τύπου Γ΄, επειδή αφενός κατηγορείται για το αδίκημα του 187Α ΠΚ και αφετέρου έχει καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης ανώτερη των δέκα ετών. Σύμφωνα με το νέο νόμο, σ’ αυτή την περίπτωση, αν κριθεί από τα αρμόδια όργανα ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την ασφάλεια της χώρας και τη δημόσια τάξη, καθώς και για την τάξη και την ασφάλεια στα καταστήματα κράτησης Α’ ή Β’ τύπου, θα οδηγείται σε φυλακή τύπου Γ’. Φαντάζομαι ότι τα αρμόδια όργανα δε θα χρειαστεί να το σκεφτούν πολύ. Για να είναι αναρχικός πρέπει να είναι και επικίνδυνος.

Δεν ξέρω τι μπορεί να άλλαξε και πρώτα εγκρίθηκε η μεταγωγή στον Κορυδαλλό για να είναι κοντά στη σχολή και μετά κρίθηκε ότι δεν μπορεί να πάρει εκπαιδευτική άδεια γιατί τάχα φοβούνται ότι θα δραπετεύσει και δε θα είναι στις επόμενες δίκες που εκκρεμούν.

φωτογραφία (17)

τρικάκι από την πορεία της 2/12

Όπως και να  ‘χει, το θέμα της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού είναι πολύ σοβαρότερο από μια νομική συζήτηση (την οποία και δεν είμαι ικανός να κάνω έτσι κι αλλιώς). Διαβάσαμε τα πάντα σχετικά με αυτή την απεργία πείνας. Πρώτα απ’ όλα είδαμε επιδείξεις πατερναλισμού απ’ όλες τις πλευρές και άκρατη ψυχολογιοποίηση. Ο άνθρωπος που είδε τον φίλο του να πεθαίνει από τις σφαίρες του αστυνομικού. Φυσικά όποιος έχει μια τέτοια εμπειρία, θα επηρεαστεί, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε αυτό. Θα γίνει πιο αποφασισμένος ή πιο φοβισμένος, πιο ευαίσθητος ή πιο σκληρός. Ποιος ξέρει; Αλλά απ’ αυτό το σημείο μέχρι να αποδώσουμε τα πάντα εκεί και να ισοπεδώσουμε όλα τα υπόλοιπα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Σίγουρα το να μιλάμε για την ψυχολογία και το τι πέρασε το παιδί είναι μια βολική απόφαση και επιλογή. Όπως σε ένα σωρό άλλα θέματα (πχ. μας ενδιαφέρει που τα παιδιά των Σύριων προσφύγων κρυώνουν, η ευαισθησία μας φτάνει εκεί, αλλά δεν αναρωτιέται τίποτα περισσότερο), επιλέγουμε τον τρόπο συζήτησης που αφήνει απ’ έξω όσο περισσότερο γίνεται την πολιτική.

Κι ας λέει η γιατρός Λίνα Βεργοπούλου ότι ο Ρωμανός δεν είναι θυμωμένος, ότι δεν πάσχει από κάποια ψυχοπαθολογική διαταραχή. Κι ας διαβάζουμε τα κείμενα του Ρωμανού κι ας παρακολουθούμε τη στάση του, που είναι εξόχως πολιτική και συγκεκριμένη με λόγο και επιχειρήματα. Προτιμάμε να συνδέουμε διαρκώς την κατάσταση με τον Γρηγορόπουλο για να φτάνουμε σε ένα συμπέρασμα εύκολο και συναισθηματικό. Να του δώσουμε την εκπαιδευτική άδεια γιατί πέρασε δύσκολα, ουσιαστικά να κάνουμε μια χάρη, να δώσουμε κάτι στον Ρωμανό γιατί είναι λεπτό το ζήτημα. Αυτό υποστηρίζει αυτή η αφήγηση. Αλλά ο Ρωμανός δεν ζητάει μια χάρη ή μια καλύτερη μεταχείριση γιατί δεν αισθάνεται καλά. Ο Ρωμανός είναι σαφής, διεκδικεί μια ανάσα ελευθερίας. Και τη διεκδικεί ως αναρχικός κρατούμενος απεργός πείνας.

φωτογραφία (18)-001

τρικάκι από την πορεία της 2/12

Ο πατερναλισμός όμως είναι πάντα η εύκολη επιλογή, καθώς όποιος τον υιοθετεί δεν ζητά από τον εαυτό του τίποτα, μόνο τον βάζει σε  ένα βάθρο και προσφέρει απλόχερα συμβουλές, χάρες, σοφίες. Καμία ευθύνη και καμία συζήτηση. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να γράφει ο Καρελιάς στο protagon «αν ήταν παιδί μου θα του έλεγα σταμάτα». (Και να κάποτε πρέπει να γραφτεί ένα συνολικό σχόλιο για όλους τους αρθρογράφους της πάλαι ποτέ «προοδευτικής» Ελευθεροτυπίας που γέμισαν τα δολ και τα πρόταγκον και γράφουν για το νόμο την τάξη και το αδιατάρακτο της οικονομικής δραστηριότητας). Ή φτάνουμε στα άρθρα του Πετρουλάκη για τα οποία γίνεται η συζήτηση για το αν ζητάνε ή δε ζητάνε δήλωση μετάνοιας (δε ζητάνε, ο ίδιος επιχειρεί να το ξεκαθαρίσει). Μα το πρόβλημα στα όσα γράφει ο Πετρουλάκης δεν είναι η έμμεση ή όχι απαίτηση για δήλωση μετάνοιας. Είναι το εμείς, το ζητάμε, αυτό το καταραμένο πρώτο πληθυντικό που χρησιμοποιεί όταν ζητάει αυτή την έντιμη συμφωνία. Από ποια θέση μιλάει ο δημοσιογράφος που κρίνει επικίνδυνο έναν άνθρωπο (κρατούμενο ή όχι δεν έχει σημασία) και ζητάει να κάνει ο άνθρωπος αυτός μια συμφωνία «μαζί μας» ότι δε θα παρανομήσει; Ποιοι είμαστε εμείς; Πώς ξέρει ότι η κοινωνία φοβάται τον Ρωμανό; Αυτοπροσδιορίζεται κάποιος ως τράπεζα και φοβάται μην τον ληστέψει ή του επιτεθεί; Τι είδους είναι η απειλή που εξαπολύει ο Ρωμανός και ο κάθε Ρωμανός προς το πολίτευμα; Πώς ένιωσε ότι κινδυνεύει ο δημοσιογράφος και ζητά τώρα εξ ονόματος της κοινωνίας να κάνει συμφωνία ο Ρωμανός (λαϊκίζοντας δε ασύστολα, χρησιμοποιώντας λέξεις όπως «τιμή» και άλλες ασυναρτησίες); Πότε ως κοινωνία φορέσαμε στολή, βάλαμε καπέλο, παίξαμε τους δικαστές και ζητάμε από κρατούμενους να μας υποσχεθούν ότι δε θα μας πειράξουν;

Αλλά όλες αυτές οι συζητήσεις, πότε περί δήθεν επικινδυνότητας και πότε περί παιδιού που πρέπει να αγκαλιάσουμε, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα (ακούσια ή εκούσια). Αποπολιτικοποιούν τον ίδιο το Ρωμανό αλλά και τα γενικότερα ζητήματα. Ο Ρωμανός ζητάει μια ανάσα ελευθερίας και δικαίως και δεν μπορεί η νομικίστικη συζήτηση να μας οδηγήσει, κατά την άποψή μου, πουθενά. Δικαιούται τις άδειες και πρέπει να τις πάρει. Γιατί του επέτρεψαν να δώσει πανελλήνιες και γιατί ενέκριναν τη μεταγωγή του. Γιατί δεν γίνεται να αποφασίζουν με βάση το αν ένας άλλος κρατούμενος απέδρασε. Γιατί μιλάμε για εκπαιδευτικές άδειες και για έναν κρατούμενο 20 χρονών που θα περάσει χρόνια μέσα στη φυλακή. Γιατί κάθε κρατούμενος δικαιούται μια ανάσα ελευθερίας. Και γιατί η συζήτηση είναι για την ελευθερία.

Δικαιούται τις άδειες και πρέπει να τις πάρει. Και ένα κίνημα αλληλεγγύης προς το Νίκο Ρωμανό φυσικά πρέπει να έχει ως πρώτο και κύριο στόχο να του δοθούν οι άδειες και να σταματήσει γρήγορα την απεργία πείνας ώστε να μην κινδυνέψει η υγεία του.

Αλλά το ίδιο κίνημα θα πρέπει να βλέπει το συνολικότερο πολιτικό ζήτημα. Θα πρέπει να ζητά την κατάργηση του τραγικού νόμου για τις φυλακές τύπου Γ’ και θα πρέπει να ζητά να παίρνουν άδειες όλοι οι κρατούμενοι. Γιατί ακόμη κι αν πάρει ο Ρωμανός άδεια τώρα, ο νόμος για τις φυλακές τύπου Γ’, αυτή η επιτομή της βαρβαρότητας, θα μπορέσει να του τις στερήσει στο μέλλον, και του ίδιου και ένα σωρό άλλων κρατουμένων. Γιατί αυτός ο νόμος χρησιμοποιώντας ως κριτήριο την ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση ή την επικινδυνότητα για τη δημόσια τάξη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκδικητικά και αυταρχικά, ιδιαίτερα από ένα ακροδεξιό κράτος όπως το σημερινό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι με το 187Α, (το άρθρο για τις τρομοκρατικές οργανώσεις) κατηγορούνται και κινδυνεύουν να κατηγορηθούν πρακτικά πλέον μόνο αναρχικοί. Ένα κίνημα λοιπόν αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό, αντιλαμβάνεται ότι κομμάτι του αγώνα είναι και η αντίδραση στις διαρκείς διώξεις και βασανισμούς ανθρώπων, που ανήκουν στον αναρχικό χώρο. Άλλωστε ο ίδιος ο Ρωμανός χτυπήθηκε από τους προστάτες της έννομης τάξης, όπως προκύπτει από την υπόθεση στο Βελβεντό, όπου το δικαστήριο δέχτηκε ότι οι κατηγορούμενοι δεν αντιστάθηκαν ή επιτέθηκαν στους ένστολους.

Χθες το βράδυ, την ώρα του δελτίου ειδήσεων του Σκάι, η παρουσιάστρια βλέποντας την εικόνα ενός καμένου αυτοκινήτου σχολίασε «κοίτα τι γίνεται στα καλά καθούμενα». Είναι εντυπωσιακό πως η απεργία πείνας ενός κρατούμενου που ζητά εκπαιδευτική άδεια θεωρείται τα «καλά καθούμενα». Είναι εντυπωσιακό ότι όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερα μπαίνουν στην κατηγορία «καλά καθούμενα» και το μόνο που  σηκώνει πια την τρίχα και προκαλεί ταραχή είναι μια σπασμένη τζαμαρία και ένα καμένο λάστιχο. Το μόνο που ζητάει ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας είναι μια έντιμη συμφωνία για τάξη, περισσότερη τάξη, ακόμη περισσότερο τάξη.

*

και το σημερινό κείμενο του Νίκου Ρωμανού μετά την απόρριψη του αιτήματός του: Χορεύοντας με τον θάνατο για 24 μέρες.

IMG_1311

τρικάκι από την πορεία της 2/12

 

* φωτογραφία εξωφύλλου από τον Vag Stefanou




Συνέντευξη Τύπου για τους αναρχικούς απεργούς πείνας

 

Τ α στυνομοκρατούμενα νοσοκομεία στα οποία έχουν μεταφερθεί οι διαμαρτυρόμενοι με απεργία πείνας αναρχικοί Ν. Ρωμανός, Α. Μπουρζούκος, Γ. Μιχαηλίδης και Δ. Πολίτης, τα ειρωνικά σχόλιά σε αλληλέγγυους («περνάτε μόνο αν έχετε φαγητό») καθώς και η πρόταση – «λύση» του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου για παρακολούθηση μαθημάτων με τηλεδιάσκεψη, αποτελούν μια σαφή επίδειξη κρατικής πυγμής, προεόρτια για τις φυλακές τύπου Γ που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση.

Κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να συνοψίσει την πολιτική στάση που εξέφρασαν στη σημερινή συνέντευξη Τύπου στο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός οι γονείς των απεργών πείνας Ρωμανού και Μιχαηλίδη.

Η γιατρός των κρατουμένων Λίνα Βεργοπούλου (μητέρα του Μπουρζούκου) επεσήμανε για άλλη μια φορά την κρισιμότητα της κατάστασης του Νίκου Ρωμανού ήδη από την 10η ημέρα ενώ σημείωσε ότι δεν πρόκειται για ένα άτομο αποκλίνουσας συμπεριφοράς, όπως αρκετοί τον παρουσιάζουν, ούτε ένα άτομο με κάποια ψυχοπαθολογική διαταραχή. Η γιατρός αρνήθηκε να μπει σε μια ιατρική φιλολογία για τον θάνατό του ενώ σχολίασε ότι καμιά εξουσιαστική κίνηση δεν κατάφερε ποτέ να απαξιώσει μια απεργία πείνας.

«Πρόκειται για μια συνειδητή απόφαση αγώνα […] ο Νίκος οδηγήθηκε σε απεργία πείνας λόγω της απάθειάς μας», συμπλήρωσε σε άλλο σημείο της τοποθέτησής της ενώ έκανε εκτενείς αναφορές στο βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης.

Από την πλευρά του ο Πέτρος Δαμιανός, εκπαιδευτικός-διευθυντής στο σχολείο φυλακών ανηλίκων στον Αυλώνα και δάσκαλος του Νίκου Ρωμανού, εκπροσωπώντας το σύλλογο καθηγητών του σχολείου χαρακτήρισε ανεπίτρεπτο αυτό που συμβαίνει: «η λύση έπρεπε να έχει βρεθεί χθες», είπε χαρακτηριστικά.

Με τη σειρά της η Αναστασία Τσουκαλά, εγκληματολόγος, σχολίασε την κυβερνητική στάση ως επίδειξη κρατικής πυγμής ενώ έκανε λόγο για την πολιτική διαχείριση του ζητήματος από την κυβέρνηση και από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου. «Ο κ. Αθανασίου περίμενε να μετρήσει το κύμα συμπάθειας και αλληλεγγύης στον Ρωμανό σ’ όλη τη χώρα, ωστόσο όλο αυτό το διάστημα διακινδυνεύει την υγεία του». Η κ. Τσουκαλά είπε ότι η παιδεία δεν είναι ένα νεκρό γράμμα για να «προτείνεται» εξ αποστάσεως από τον υπουργό, ενώ τέλος χαρακτήρισε τη διαχείριση του ζητήματος ως μια απόπειρα προέκτασης της νοοτροπίας των φυλακών τύπου Γ στις φυλακές τύπου Β.

Ο πατέρας του Νίκου Ρωμανού στην εισήγησή του κατέστη σαφές ότι για οτιδήποτε συμβεί από δω και στο εξής ο υπουργός Χ. Αθανασίου και η κυβέρνησή του είναι οι μόνοι υπαίτιοι για ό,τι συμβεί. «Η νομότυπη βία εκπροσωπεί τους επιβιώσαντες της μεταπολίτευσης», σχολίασε σε άλλο σημείο της ομιλίας του και κατέληξε: «Δεν πρόκειται να βγάλω σε κοινή θέα τα συναισθήματά μου, ο γιος μου ακολουθεί μια υπεύθυνη ηθική στάση».

Έκκληση από την πλευρά του για άσκηση του δικαιώματος στην εκπαίδευση από τους πολιτικούς κρατούμενους έκανε ο πατέρας του Μιχαηλίδη ο οποίος αναφέρθηκε στη διαπόμπευση από τα ΜΜΕ καθώς και την τιμωρητική διάθεση του κράτους με πρόσχημα πειθαρχικές ποινές του παρελθόντος.

«Ένας λαός που δεν έχει οδηγό την ουτοπία, δεν πάει πουθενά, διαλύεται», θα πει λίγο αργότερα σε σύντομη παρέμβασή ο πατέρας του Μπουρζούκου.

Τέλος, η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου παρενέβη για να ξεκαθαρίσει πως την ευθύνη για ό,τι συμβεί την έχει όποιος δεν ικανοποιεί ένα τόσο απλό αίτημα. Η Ο. Κοσμοπούλου αναφέρθηκε στα ψηφίσματα του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου Γεννηματάς καθώς και της ΕΙΝΑΠ (Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας-Πειραιά) σύμφωνα με τα οποία καταγγέλλεται η παραγγελία της αναγκαστικής σίτισης στους θεράποντες ιατρούς από τις κρατικές αρχές.

«Η στόχευση τους», δήλωσε χαρακτηριστικά, «δεν είναι η προφύλαξή του κόσμου από κάποιον εχθρό, η στόχευση είναι οι άλλοι, οι υπόλοιποι».

Την αλληλεγγύη τους εξέφρασαν συλλογικότητες όπως η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων κ.α.

Σημειώνεται ότι η αρνητική εισήγηση στο δικαστικό συμβούλιο για το αίτημα του Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια στο ΤΕΙ που πέρασε, έγινε από τον εισαγγελέα Παναγιώτη Καψιμάλη. Το συμβούλιο αποφασίζει σήμερα.

Φωτογραφία Δρομογράφος