1

in seconds – για τις βρετανικές εκλογές

Ο δημοσιογράφος Damian Mac Con Uladh για τις συνέπειες της συνεργασίας των Tories με το DUP, στην Βόρεια Ιρλανδία και την Σκωτία.

και ένα σύντομο γενικό σχόλιο για τις βρετανικές εκλογές.

 




Μια αίθουσα αναμονής, ένα έγκλημα τιμής και ένα περιοδικό

 

Τα ραντεβού περιμένουν στο σαλόνι του ιατρείου. Αγχωμένες πρωτάρες, ζευγάρια, ετοιμόγεννες πριν τον τελευταίο υπέρηχο, κυρίες στην εμμηνόπαυση που χαζεύουν αφηρημένα μια επανάληψη στην τηλεόραση. Οι νεότερες ανακατεύουν τα περιοδικά που βρίσκονται αραδιασμένα στο τραπεζάκι και διαβάζουν τις νέες τάσεις για την άνοιξη-καλοκαίρι 2012. Τι κι αν έξω χιονίζει και βρισκόμαστε λίγο πριν την άνοιξη-καλοκαίρι 2015. Οτιδήποτε για να περάσει η ώρα και να ξεχαστείς, πριν η πόρτα ανοίξει και ο γιατρός σου θυμίσει τον λόγο για τον οποίον είσαι εκεί. Μέσα σε αυτό το κοιμητήριο γυναικείων περιοδικών, ξεχώρισα ένα σπάνιο εύρημα καθώς αναγράφει «Φεβρουάριος 2015». Φρέσκο υλικό, σκέφτομαι. Αμέσως, το όνομα του περιοδικού με πήγε πίσω, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, όταν σε ένα ακτοπλοϊκό ταξίδι της εφηβείας μου, μια τότε 25άρα Αγγλίδα του διπλανού καναπέ μου είπε ότι μπορώ να το διαβάσω αν ήθελα, όταν η ίδια το τελειώσει. Ένα «θρυλικό» Cosmopolitan. Θυμάμαι ακόμα την περιέργεια μου όταν το άνοιξα και τη δυσφορία μου όταν το έκλεισα, αφού πρώτα ο δεκαπεντάχρονος εαυτός μου είχε χαθεί σε έναν κυκεώνα ερωτημάτων. Δηλαδή πρέπει να έχω τόσα σύνεργα κοκεταρίας σε λίγο καιρό; Πρέπει να αγοράσω τόσα πολλά, ακριβά και εκκεντρικά ρούχα για να κυκλοφορώ εκεί έξω; Δηλαδή αυτό είναι ο έρωτας, το σεξ; Πολύπλοκο, προσαρμοσμένο στα γούστα του εκάστοτε, ενίοτε προσβλητικό; Πρέπει να μάθω τόσα κόλπα συμπεριφοράς και τόσες ατάκες για να τον κρατήσω και να μην τρέξει μακριά μου; Πρέπει να ξέρω όλους τους τρόπους για να εισπράττω κομπλιμέντα και μέσα από αυτά, να ξεχωρίσω εκείνον τον άνδρα – κατά προτίμηση τον πλουσιότερο – που θα τον πείσω να με περιμένει στα σκαλιά της εκκλησίας;

φώτο Pen Tri

Είκοσι χρόνια μετά, στον καναπέ μιας αίθουσας αναμονής που αφορά την άλλη εκδοχή των υποχρεώσεων μιας γυναίκας απέναντι στον εαυτό της (πρόληψη, έλεγχος, φροντίδα), διαπιστώνω ότι το 1ο περιοδικό στον κόσμο – όπως διαφημίζεται – συνεχίζει να χτίζει τη γυναικεία ταυτότητα με τα ίδια υλικά. Ίσως και να έχει προσθέσει κάποια ρεαλιστικά στοιχεία ενός κόσμου σε κρίση, όπως για παράδειγμα  είναι τα  «tips» για την εύρεση εργασίας ή επιβίωσης στην υπάρχουσα θέση εργασίας εν μέσω δυσθεώρητης ανεργίας. Όμως, ο βασικός κορμός της θεματολογίας παραμένει ίδιος και απαράλλακτος. Μόδα και ομορφιά, ώστε οι αναγνώστριες – που τυγχάνει να είναι εκείνο το εξαίσιο κοινό-στόχος μεταξύ 16 και 35 ετών για τις εταιρίες επικοινωνίας – να κυκλοφορούν ως κινούμενες διαφημίσεις, αδειάζοντας πορτοφόλια, γεμίζοντας συρτάρια και ντουλάπες με αλλοπρόσαλλα είδη και συμμετέχοντας, με αυτόν τον τρόπο, στην αύξηση της εισροής διαφημιστικών εσόδων στο περιοδικό. Σχέσεις («τα 10 ωραιότερα φιλιά που έχουμε δει σε σειρές», «8 λόγοι που αγαπάμε τους άντρες με μούσια») και σεξ («όταν εκείνος θέλει να του μιλήσεις βρώμικα») ώστε οι αναγνώστριες να απελευθερωθούν τάχα από τα ταμπού μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας και να σκεφτούν ελεύθερα για το σεξ, ως το πρώτο και κύριο μέσο για τον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοπεποίθησή τους. «Καλή Ζωή» ώστε οι αναγνώστριες να ενημερωθούν πολύ συνοπτικά και πρωτίστως επιφανειακά για όσα συμβαίνουν στη μουσική, τα βιβλία, τον κινηματογράφο και επίσης, να μάθουν τρόπους επιβίωσης και ανάδειξης στο εργασιακό τους περιβάλλον. Η επιβίωση και η ανάδειξη σημαίνει άριστες σχέσεις με τον προϊστάμενο και after work ποτά με τους συναδέλφους, τι και αν οι προσωπικότητες αυτές μπορεί να είναι ασύμβατες με τις δικές τους, τι και αν η βελτίωση των εργασιακών συνθηκών τους μπορεί να περνάει μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια των αρνήσεων και των διεκδικήσεων. «Αληθινές ιστορίες» ώστε οι αναγνώστριες να  καλλιεργήσουν την αίσθηση της κοινότητας μεταξύ τους και να πραγματώσουν ένα από τα συνθήματα του περιοδικού, «όλα τα κορίτσια μαζί». Θέλησα να το ξεφυλλίσω πιο στοχευμένα. Το τεύχος «Φεβρουάριος 2015» έχει 154 σελίδες. Οι 55 σελίδες είναι αφιερωμένες σε μόδα και ομορφιά. Κάθε πρόταση μόδας και ομορφιάς αντιστοιχεί και σε μια μικρή διαφημιστική καταχώρηση, με τιμή (όχι σε όλα, μάλλον για ευνόητους λόγους) και επωνυμία. Οι 30 σελίδες είναι αφιερωμένες σε άντρες, σεξ, σχέσεις. Μεταξύ άλλων μαθαίνεις για το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξει τη στιγμή που θα βγάλεις τα ρούχα σου, θα σου ζητηθεί να στείλεις τα στοιχεία αυτού που πιστεύεις ότι είναι ο πιο όμορφος από τους όμορφους είτε είναι φίλος σου είτε τον είδες στο μετρό, θα δεις μια μεγάλη έρευνα σεξ (με την κλασσική χρήση ποσοστών) για όσα κάνετε, για το φλερτ στο facebook, για τα ραντεβού και φυσικά ένα επετειακό αφιέρωμα για καυτές συνευρέσεις την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου. Οι υπόλοιπες σελίδες γεμίζουν με μικρές συνεντεύξεις, ερωτήσεις – απαντήσεις σε προβλήματα αναγνωστριών (κυρίως αισθηματικής φύσεως), αληθινές ιστορίες, επιγραμματικές συμβουλές για τη δουλειά και την εξεταστική και επίσης, υπάρχουν δυο σελίδες με ακόμη πιο επιγραμματικές προτάσεις για τη ζωή στην πόλη (εκθέσεις, μουσική, ταινίες).

Η αναμονή τελείωσε και το περιοδικό τοποθετήθηκε εκεί που ανήκει, πάνω στο τραπεζάκι, ανάμεσα στο σωρό των λοιπών περιοδικών της λήθης.

**

Λίγες ημέρες αργότερα, έτυχε να διαβάσω κάποια στοιχεία για τα εγκλήματα τιμής σε περιπτώσεις οικογενειών που έχουν μεταναστεύσει και τυπικά έχουν ενσωματωθεί στην αγγλική κοινωνία, αλλά διατηρούν συγκεκριμένα ήθη και πρότυπα συμπεριφοράς. Τα εγκλήματα τιμής έχουν ως θύματα, θυγατέρες της οικογένειας είτε γιατί αρνούνται να προχωρήσουν σε έναν προαποφασισμένο  –  από τους γονείς – γάμο είτε γιατί οι γονείς δεν εγκρίνουν την επιλογή της κόρης τους ή ακόμη και τον δυτικό τρόπο ζωής της με ότι αυτό και αν σημαίνει. Μόνο στην Αγγλία, υπολογίζεται ότι διαπράττονται τουλάχιστον 12 τέτοιοι φόνοι κάθε χρόνο ενώ οι σχετικές παραβάσεις που δεν καταλήγουν σε φόνο μπορεί να φτάνουν και τις 130 σε διάστημα λίγων μηνών.

Chalkboard

πηγή www.karmanirvana.org.uk

 

Δέκα χρόνια μετά από ένα τέτοιο έγκλημα, με θύμα μια 17χρονη βρετανοπακιστανή που στραγγαλίστηκε από τους γονείς της μπροστά στα αδέρφια της επειδή αρνήθηκε να προχωρήσει στο γάμο που είχαν αποφασίσει οι γονείς της, το βρετανικό Cosmopolitan σε συνεργασία με την μη κυβερνητική οργάνωση Karma Nirvana που ασχολείται με το ζήτημα, αποφάσισε να ξεκινήσει μια καμπάνια με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού για τα εγκλήματα τιμής. Το διαφημιστικό δείχνει την κοπέλα ενός εξώφυλλου του περιοδικού που ασφυκτιά μέσα σε ένα πλαστικό περιτύλιγμα ενώ δυο χέρια το σκίζουν προκειμένου να την απελευθερώσουν. Όσο και να το σταθμίσει κάποιος, δεν θα ήταν άδικό να πει ότι όπως πολλές πολυεθνικές  εταιρίες ψάχνουν και βρίσκουν το πεδίο εφαρμογής της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης τους, έτσι και το Cosmopolitan ως μια τέτοια εταιρία, με παρουσία σε 100 χώρες και αγοραστικό κοινό που ξεπερνάει τις 100 εκατομμύρια αναγνώστριες,  βρίσκει την δική του εταιρική κοινωνική ευθύνη σε μια καμπάνια κατά των εγκλημάτων τιμής. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, πολλές δεκαετίες τώρα έχει εκπαιδεύσει τις γυναίκες του κόσμου να βλέπουν τον εαυτό τους με το βλέμμα του άντρα, τις έχει εκπαιδεύσει σε μια ολόκληρη παράδοση υποταγής με ένα περιτύλιγμα φεμινισμού, τις έχει μάθει δήθεν τρόπους επιβίωσης σε έναν πατριαρχικό πολιτισμό χωρίς ίχνος αμφισβήτησης του. Η απελευθέρωση της κοπέλας του περιοδικού από το πλαστικό περιτύλιγμα θα ήταν κέρδος για την παγκόσμια κοινωνία αλλά όχι με τους όρους που προτείνει το κάθε Cosmopolitan για τον απλούστατο λόγο ότι ο δρόμος που έχει να της δείξει μετά την «απελευθέρωση» είναι μια σειρά από αναχρονισμούς και φανταχτερά δεσμά που εξασφαλίζουν τα υπερκέρδη άλλων πολυεθνικών (ένδυση, καλλυντικά κλπ) και διαφημιστικών εταιριών. Φαίνεται ότι δεν θα της μιλήσει ποτέ για το δικαίωμα σε ίσες αμοιβές, για τον αγώνα της διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών ζωής, για το δικαίωμα στη μητρότητα σε συνθήκες κρατικής διευκόλυνσης και αρωγής, για την ουσιαστική και διεθνή αλληλεγγύη μεταξύ γυναικών.

Καλή μου Σιμόν ντε Μποβουάρ, πόσο μελάνι και σκέψη για αυτό το Δεύτερο Φύλο και πόσα λίγα βήματα μπροστά.




Κοκαΐνη, τραγιάσκες και παράνομοι έρωτες

 

 

Μέσα στον χαμό των πολύ γνωστών σειρών όπως το House of Cards, το Homeland, το Walking Dead, The Good Wife που βλέπαμε οι σειρόβιοι φέτος το χειμώνα ξεχώρισα τρεις. Οι δυο (το The Affair και το The Knick) είναι σειρές του ’14 αλλά η μία (το Peaky Blinders) προβλήθηκε το ’13 και απλά τώρα την έμαθα εγώ. Οι δύο (The Knick και Peaky blinders) είναι εποχής και μιλάνε για την Αγγλία και την Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα και έχουν κάτι κοινό στην ατμόσφαιρα και την αισθητική, ενώ το The Affair είναι μια σύγχρονη ιστορία. Δε ξέρω αν μπορεί καμία από τις τρείς να ξεπεράσει το μεγαλείο του The Sopranos, του The Wire ή του Six Feet Under που είναι οι δικές μου τρεις αγαπημένες σειρές όμως είναι σίγουρα ό,τι καλύτερο είδα φέτος. (αν και το Good Wife φέτος γύρισε φανερά ανεβασμένο και μου άρεσε περισσότερο από ποτέ). Η συζήτηση για το κατά πόσο αυτό που χαρίζουν οι σειρές σε όλους μας, με το μεγαλύτερο βάθος στους χαρακτήρες και την παράλληλη πραγματικότητα, τελικά φτάνει να μας αποχαυνώσει παραμένει. Πιθανότατα σε ένα βαθμό ισχύει όπως ισχύει και το γεγονός ότι οι παραγωγές των τηλεοπτικών σειρών έχουν εξελιχθεί σε βαθμό που το να βλέπεις πια το Game of Thrones ή το Mad Men είναι πιο απολαυστικό από την οποιαδήποτε μέτρια χουλιγουντιανή ταινία.

 

 

Peaky Blinders

peaky-blinders
Μπέρμινχαμ αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Γκάνγκστερ, μαφία, προστασία σε μαγαζιά, στημένα παιχνίδια στον ιππόδρομο, αίμα, ξύλο, ουίσκι, ΙΡΑ, (αντί) κομμουνιστές, Τσόρτσιλ και άλλα πολλά . Το Peaky Blinders είναι η ιστορία μιας φαμίλιας με τσιγγάνικες ρίζες που ειδικεύεται στο στήσιμο παιχνιδιών. Χαρακτηριστικό τους οι τραγιάσκες που στο πίσω μέρος τους κρύβουν ξυράφια και χρησιμοποιούνται ως όπλα. Ο αρχηγός των Peaky Blinders, Thomas Shelby που τον υποδύεται ο Cillian Murphy είναι ένας φιλόδοξος μαφιόζος που ως άλλος Michael Corleone προσπαθεί να μετατρέψει τις παράνομες επιχειρήσεις της οικογένειας σε νόμιμες. Απέναντι του βρίσκει την αστυνομία (όχι πάντα και όχι εντελώς), στο πρόσωπο του γνωστού Sam Neill με τον οποίο θα εμπλακεί σε προσωπικό επίπεδο εκτός των άλλων, λόγω μιας γυναίκας κατασκόπου. Οι άντρες της σειράς έχουν κατά πλειοψηφία μόλις γυρίσει από τον πόλεμο και ζουν με τις σκληρές αναμνήσεις και τα φαντάσματα. Ο πόλεμος γι’ αυτούς φαίνεται να είναι ένας κοινός κώδικας ακόμα και με τους κατά τ’ άλλα εχθρούς τους αλλά και μεταξύ αδελφών , ο πόλεμος μοιάζει να ενισχύει το δέσιμο μεταξύ τους. Οι γυναίκες της σειράς με ιδιαίτερη παρουσία αυτή της θείας Polly, παρουσιάζονται εξίσου δυναμικές, εξίσου έτοιμες να σκοτώσουν για την τιμή της οικογένειας τους και είναι ισότιμα μέλη στις συχνές οικογενειακές συναντήσεις που παίρνουν τις αποφάσεις για τις επόμενες κινήσεις. Στις περιπέτειες των Peaky Blinders μπλέκονται ο ΙΡΑ και οι κομμουνιστές είτε ως αντίπαλοι είτε ως σύμμαχοι. Το Peaky Blinders σε μεταφέρει στο κλίμα της εποχής (με όσες ιστορικές ασάφειες και αν έχει), θυμίζοντας πολύ σε ατμόσφαιρα τουλάχιστον το Boardwalk Empire και ίσως λίγο λιγότερο το επίσης καινούριο The Knick. Στην οικογένεια Shelby που είναι και οι αρχηγοί των Peaky Blinders βλέπεις στοιχεία από όλες τι γνωστές μαφιόζικες οικογένειες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης τύπου Νονός και The Sopranos. Πίστη και τιμή στην οικογένεια, μια ιδιόμορφη δικαιοσύνη σε εντελώς διεφθαρμένες συνθήκες και μια πολύ έντονη ηγετική φιγούρα στο πρόσωπο του αρχηγού. Ατού η μουσική της σειράς που αποτελείται από τραγούδια και τις φωνές των Nick Cave, Jack White, PJ Harvey, Black Keys κ.α.

 

 

The Affair

The-Affair
Όταν πρότεινα τη σειρά σε έναν φίλο, λίγες μέρες μετά, μου έστειλε μήνυμα λέγοντας μου«Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Άλλα λέει ο ένας, άλλα ο άλλος». Το The Affair είναι μια ιστορία ενός παράνομου ερωτικού δεσμού δύο παντρεμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων. Κάθε επεισόδιο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο ένα μισό βλέπουμε την ιστορία όπως την θυμάται ο Noah (που υποδύεται ο Dominic West, γνωστός από το The Wire και το The Hour) και στο άλλο μισό όπως τη θυμάται η Alison (γνωστή από το Luther). Όσο εξελίσσεται η ιστορία γρήγορα καταλαβαίνεις πως άλλα θυμάται ο ένας, άλλα θυμάται ο άλλος. Όπως δηλαδή συμβαίνει συνήθως. Έτσι προκύπτει και η σύγχυση του φίλου. Στην αρχή αναρωτιέσαι ποια είναι η αλήθεια. Στο τέλος καταλαβαίνεις πως η αλήθεια είναι και οι δυο αφηγήσεις. Αλήθεια είναι οι αλήθειες του καθενός. Το The Affair δεν είναι αποκλειστικά μια ερωτικό-κοινωνική σειρά αλλά έχει και ένα αστυνομικό twist. Στην πλούσια επαρχία της Νέας Υόρκης, στο Montauk (Hamptons) όπου εξελίσσεται το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας, κάποια στιγμή γίνεται ένας φόνος. Από το πρώτο επεισόδιο οι πρωταγωνιστές αφιερώνουν ένα μικρό κομμάτι της αφήγησης τους στην κατάθεση που δίνουν στην αστυνομία σχετικά με τον φόνο, χωρίς αρχικά να γνωρίζουμε ποιος είναι ο νεκρός και προφανώς ποιος είναι ο δολοφόνος. Το The Affair έχει ενδιαφέροντα σχόλια για τα ζευγάρια, το γάμο, τον έρωτα, τη δυστυχία, τον πόνο. Δεν είναι το six feet under αλλά είναι μια ευχάριστη σειρά να βλέπεις λόγω κυρίως της διαφορετικής αφήγησης των βασικών ηρώων.

 

The Knick

140811_r253181-690
Το The Knick είναι η καινούρια σειρά του Steven Soderbergh που πρωταγωνιστεί ο Clive Owen. Άρα αυτόματα (ειδικά για τους φαν του ενός ή του άλλου) κερδίζει πόντους. Το The Knick είναι η ιστορία ενός γιατρού (και διάφορων συναδέλφων του) που χειρουργεί στο νοσοκομείο Knickerbocker της Νέας Υόρκης στην αρχές του εικοστού αιώνα. Βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, βλέπουμε (ή κάνουμε ότι βλέπουμε και λοξοκοιτάμε) την πρώτη πετυχημένη καισαρική τομή, την πρώτη εγχείρηση κήλης και όλες τις αποτυχίες που προηγήθηκαν. Που σημαίνει πολύ αίμα (ειδικά στα πρώτα επεισόδια) όσο η ιστορία εξελίσσεται μέσα στο νοσοκομείο. Ο γιατρός John Thackery που υποδύεται ο πολύ καλός Clive Owen είναι ένας σκοτεινός, εξαρτημένος άντρας που είναι κάτι παραπάνω από αποφασισμένος να πρωτοπορήσει στον χώρο της ιατρικής. Ταυτόχρονα με τον Thackery στο νοσοκομείο μπαίνει και ο πρώτος μαύρος γιατρός ο οποίος αντιμετωπίζεται με ρατσισμό από τους συναδέλφους και τους ασθενείς. Το The Knick δεν είναι House, ούτε Greys Anatomy. Είναι μια πολύ ατμοσφαιρική σειρά με ιατρικό περιεχόμενο που περιέχει πολύ κοκαΐνη (μιας και εκείνη την περίοδο χρησιμοποιείται από τους γιατρούς ως αναισθητικό εκτός από ναρκωτικό), μπουρδέλα στη Chinatown και ρατσισμό. Η μουσική της σειράς που είναι εντελώς κόντρα στο ύφος μοιάζει τελικά να ταιριάζει τόσο που να το θεωρείς ατού της σειράς.